நாங்க ஜட்டி போடாத பசங்க - கிராமத்து வாழ்க்கை

தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருக்கும் அந்த சூரியன், தனது கதிர்களை பாய்ச்சி உலகத்திற்கு ஒளியூட்ட ஆரம்பித்த காலை நேரம் அது. அந்த கதிர்களின் வெப்பம், அந்த சிறிய அழகான வீட்டின் சட்டங்களைக்கடந்து, உள்ளே தூங்கி கொண்டு இருந்த என்னை எழுப்ப முயற்சி செய்தது. ஆனால், போர்வை துணை கொடுக்க, அந்த வெப்பத்தை மறைத்து தூங்க முயற்சி செய்தேன் நான்.

காலையின் வரவை, சிட்டுக்குருவிகள் தங்களது குரலின் மூலம் தெரியப்படுத்தி என் தூக்கத்தை கலைத்தன. செல்போன் டவரால் அழிந்து போனதாய் யார் சொன்னார்கள். எல்லா சிட்டுக்குருவிகளும் எங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் தான் குடி இருக்கின்றன. எல்லாம், அந்த காகிதப்பூ மரத்திலும், பக்கத்தில் இருக்கும் பூச்செடிகளிலும் தான்.

அதுவும் வீட்டு முற்றத்தை சாணியால் மெழுகு பூசும் என் அம்மாவின் வருகையை அறிந்து சத்தமிட்டு பறந்து செல்கின்றன அந்த குருவிகள். மனதிற்குள் அம்மாவை திட்டிக்கொண்டு இன்னும் இழுத்து போர்த்திக்கொண்டு தூங்க முயற்சிக்கிறேன், முடியவில்லை. புரண்டு, புரண்டு படுப்பதை பார்த்ததும் அந்த பேச்சு என் காதில் விழுந்தது.

“ஏளா, என்ன சண்டியரு இன்னும் எந்திரிக்கலை. மணி 07 ஆக போவுது. இன்னும் என்ன உறக்கம் வேண்டிகிடக்கு”. இது அப்பாவின் குரல், ஏளா என்றது என் அம்மாவைத்தான். அந்த சண்டியர் நான் தான்.

மெதுவாய் போர்வையை விலக்கி, “யம்மோவ். இன்னைக்கு ஞாயித்துக்கிழமை, லீவு” என்றேன் நான்.

“அதுக்கு, இப்படி வாசல்லே தூங்கிட்டு கிடக்கணுமா, என்ன?” என்றவர், அவர் வேலையை பார்க்க கிளம்பி விட்டார். அவர் வண்டி சத்தம் கேட்டதில் இன்னும் தூக்கம் வந்தது.

அதற்குள் வேறு சத்தம் வெளியே கேட்டது. கண்களை திறக்காமல் காது கொடுத்தேன். அது பக்கத்து வீட்டு மாமா,

“யக்கா, அந்த மருந்து அடிக்கிற மிஷன் வேணும்க்கா. வீட்ல் ஒரே மூட்டைப்பூச்சி, இந்த பசங்க ஸ்கூல்ல இருந்து எடுத்திட்டு வந்துராங்க, நைட் புல்லா ஒரே கடி. தாங்க முடியலை.”

“உள்ள தான் இருக்கு போய் எடுத்துக்கய்யா” என்றாள் அம்மா.

எங்களுடைய வீடு ரொம்ப சின்னது. நான் தூங்கும் இடம் வந்தால், என்னை தாண்டாமல் யாரும் போக முடியாது. புதுசா யாரு வந்தாலும் இடிக்காம போக மாட்டாங்க. ஒரு ஞாயிறும் அதுவுமா எவனும் நிம்மதியா தூங்க விட மாட்டாங்க என்ற புலம்பலுடன் மெதுவாய் பெட்ஷீட்டை விலக்கினேன். அதற்குள், அந்த மாமாவின் கால்கள் என் தோள் மேல் உரச, நான் பட்டென்று விழித்துக்கொண்டேன், நான் பார்த்த காட்சி, இன்னும் அப்படியே நிற்கிறது.

அந்த அகண்ட கால்களுக்கு நடுவில், கீழே நான் படுத்து இருக்கிறேன். அவர் மேலே மடித்து கட்டிய லுங்கியில், உள்ளே எதுவும் போட வில்லை. உள்ளே அழகாய் அவரது சுன்னி தொங்கி கொண்டு இருந்தது. அதன் கீழே இரு மணிகள்(கொட்டைகள்) அழகாய் ஒன்றோடு ஒன்று போட்டி போட்டு கொண்டு இருந்தன.

இதை பார்த்தது ஒரு சில வினாடிகள் என்றாலும், அது மனதில் அப்படியே பதிந்து நின்றது.

நான் விழித்ததை அந்த மாமா பார்க்க வில்லை. அதனால், அவர் திரும்பி போகும் போதும் கிடைக்கும் தரிசனத்திற்காக காத்து இருந்தேன். சில நிமிட தேடலுக்கு பின் அந்த மாமா மறுபடியும் என்னை கடந்து செல்ல, அவர் கால்களை விரிக்க, எதிர்பார்த்த மறுதரிசனம் கிடைத்தது.

வாவ்.. இந்த எதிர்பார்த்த தரிசனம் இன்னும் விசாலமாய் அழகாய் இருந்தது. இப்போது அந்த சுன்னியை கவனித்தேன், அது நன்றாய் சுருங்கி போய் இருந்தது. அது அந்த கொட்டைகளை தாண்டி வெளியே வராமல் அடங்கி போய், உள்ளேயே முடங்கி இருந்தது. அவரது கொட்டைகள் இரண்டும் அந்த பைகளில் அடங்காமல் திமிருவது போல் இருந்தது. அதைப்பார்த்த எனக்கு மெதுவாய் மூட் ஏற ஆரம்பித்தது.

அதற்குள் அவர் தாண்டி போய் விட, நான் எதுவும் தெரியாதது போல், எனது பெட் ஷீட்டை விட்டு முழுதும் வெளியே வந்தேன். காலை தரிசனத்தில் மனம் நிரம்பி இருந்தது,

என்னை பற்றி சொல்ல மறந்தே விட்டேன்.

நான் சீனு, மேலே சொன்ன கதை நடக்கும் போது வயது 15. பத்தாவது படிக்கும் வயது. வயசுக்கு வந்த பையன் நான், அதன் அறிகுறியாய், அரும்பு மீசை, முகத்தில் சில பருக்கள். இதையெல்லாம் தாண்டி நான் லுங்கி கட்ட ஆரம்பித்து விட்டேன். வேறென்ன வேண்டும்?

என்னுடைய கிராமம், அழகிய கிராமம், எல்லோரும் அப்படி தானே சொல்வார்கள் என்று நினைக்கலாம். உண்மை அதையும் தாண்டியது.

அழகாய் ஓடும் சிற்றோடை எங்கள் ஊரின் ஒரு கரை. மறு கரையில் பஸ் ஸ்டாண்ட், அதன் அருகில் ஒரு கோவில்.

மொத்தமே மூன்று தெருக்களை கொண்ட ஊர் அது. ஆம். வடக்கு தெரு, நடுத்தெரு, தெற்கு தெரு. அவ்வளவே. எல்லா வீடுகளும் அத்துப்படி, அதிலும், எங்கள் ஊரை சுற்றி வர 5 நிமிடங்கள் போதும். அந்த அளவு சிறிய ஊர் அது. இன்னும் ஓட்டு வீடுகளாய் இருக்கும் ஊரில், இப்போது தான் இரண்டு காரை வீடுகள் வந்து இருக்கின்றன.

“யம்மா, காபி” என்றேன் நான்.

“எந்திரிச்சி பல் தேச்சிட்டு வாடா” என்றாள் அம்மா.

பல் தேய்ச்சுட்டு வரும் போது அப்படியே கண்ணாடி பார்த்தேன். பருக்களின் எண்ணிக்கை கூட ஆரம்பித்தது. ஒரு பருவை உடைக்க, அதிலிருந்து ஒரு துளி ரத்தம். அதை பார்த்ததும், அம்மா சொன்னாள்,

“சொன்னா கேக்கியா. பரு வரும் போகும். சும்மா சும்மா நோண்டாத, அந்த சந்தனத்தை அரைச்சி தேச்சிட்டு போ. எல்லாம் சரி ஆயிரும்.” என்றவள், காபி தந்தாள்.

சிட்டுக்குருவியையும், அந்த மரத்தில் விளையாடும் மற்ற குருவிகளையும் ரசித்த படியே காபி குடித்து முடித்தேன். இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்கவே நீரோடை தாண்டி மந்தை இருக்கிறது. எல்லாம் இயற்கை என்பதால், அப்படியே நான் லுங்கியை மடித்து கட்டிக்கொண்டு போனேன். போகும் போதே சிறுவர்கள் கூட்டமாய் பனை ஓலை காத்தாடி செய்து ஓடி ஓடி அதை பறக்க விட்டு கொண்டு இருந்தார்கள்.

நானும் அவர்களை கடந்து மந்தையை அடையும் போது நன்றாகவே வெளிச்சம் வர, மறைவிடம் தேடி அலைந்தேன், அலையும் போதே, இன்னும் சிலர் எனக்கு முன் அங்கு உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தனர். எல்லோரும், லுங்கியை தூக்கி பிடித்து இயற்கை உபாதையை கழிக்க, நான் சற்றே தூக்கி நிற்கும் அந்த திருமணமான இளைஞர்களின் சுன்னிகளையும் பார்வையிட்ட படியே ஒரு ஆவாரம் செடியின் பின் உட்கார்ந்தேன். ஆவாரம் செடி உயரம் குறைவாய் இருப்பதால், அந்தரங்கத்தை மறைக்கும், முகம் வெளியே இருப்பதால் யார் வந்தாலும் தெரியும். அவசரத்திற்கு துடைக்கவும் உதவும்.

வந்த வேலையை முடித்து ஓடையில் கழுவி விட்டு வரும் போது, ஒரு அண்ணன் வந்தான்.

“ஏலே சீனு, என்ன பண்ணுத?”

“ம்ம்ம்.... சமைச்சி சாப்பிட போறேன்.”

“என்னது சமைஞ்சிட்டியா? அது தான் தெரியுமே” என்றான் குதர்க்கமாக.

பேசி வழி இல்லை என்று, நான் அப்படியே நடந்தேன்.

குறுக்க மறித்த அவன்,

“என்னல... கோவமா?”

“அப்படில்லாம் இல்லை அண்ணாச்சி”

“சரி, என்ன மூஞ்சுல பரு நிறைய இருக்கு.” என்று சிரித்தான்.

“ஏன் சிரிக்கிய?”

“கை முட்டி நிறைய அடிப்ப போல. அதான் நிறைய வருது” என்றான்.

“அப்படில்லாம் இல்லை அண்ணாச்சி” என்றேன் நான்.

“தெரியாதா எனக்கு? நானும் உன் வயசை கடந்தவன் தான். ரொம்ப அடிக்காத, சரியா” என்றான்.

“சரி அண்ணாச்சி” என்று வேண்டா வெறுப்பாய் சொன்னவன், அப்படியே வீட்டுக்கு வந்தேன்.

எனக்காகவே என்னுடைய நண்பன் முருகன் நின்றான்.

“என்னல முருகா?” என்றேன் நான்.

“உன் சோக்காளி வந்தாச்சி” என்ற அம்மா உள்ளே வேலையில் இருந்தாள்.

“சீனு, நாங்க டேம் போறோம் வாரியா?”

“ம்ம்ம். எப்ப?” என்றேன்.

“போலாம், 09 மணிக்கு”

“இந்த வயசுப்பசங்க எப்ப பாரு டேம், அணைக்கட்டுன்னு ஏன் தான் அலையுதோ?” என்றாள் அம்மா.

“பொண்ணுங்களை சைட் அடிக்க தான்” என்றான் முருகன் என் காதில்.

நான் சிரித்துக்கொண்டேன்.

நான் மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன், “நானும் சைட் அடிக்க தான் போறேன், ஒரே ஒரு வித்தியாசம், பொண்ணுங்க இல்லை, பசங்களை”

கற்பனையில் மிதந்தேன் நான்.

காலையில் தயாராகி 09 மணிக்கு முருகனுக்காக காத்து இருந்தேன்.

நான் கொஞ்சம் ஒல்லியான தேகம். ஆனா, கலர் கொஞ்சம் கூடுதல். எங்க ஊர்லயே நான் தான் நல்ல கலர். கொஞ்சம் பூசுன மாதிரி கன்னம். என் முகத்தில எனக்கு பிடிச்ச விசயம் ரெண்டு. ஒண்ணு, என்னோட கண்கள். நல்லா பெரிசு. பாத்தவங்களை திரும்ப பாக்க வைக்கும் அழகு. இன்னொன்னு, என்னோட உதடு. நல்லா செதுக்கி வைச்ச மாதிரி இருக்கும். எனக்கே பிடிக்கும். அப்பப்ப நான் கண்ணாடில பாத்து என்ஜாய் பண்ணுவேன். அதுவும், என் உதட்டை ஈரமாக்கி அதை பாத்தா, இன்னும் சூப்பர் அழகாக இருக்கும்.

அந்த பருக்கள் தான் என் அழகை கெடுக்குது, இருந்தாலும், நான் தலை முடியை சிலுப்பி விட்டு செல்பி எடுத்தா, அதுவும் ஒரு அழகு தான்.

“ஏலேய் சீனு, என்ன பண்ணுத, ரெடியால.. அங்க எல்லாரும் ரெடி. நம்ம விமல் அண்ணன் வராங்க.” என்றான் முருகன்.

“விமல் அண்ணனா?” என்றதும் சிரித்தான் முருகன். ஆம், விமல் அண்ணன் வந்தால் போதும், ஒரே காமெடி தான். இன்னும் சூப்பரா இருக்கும். விமல் அண்ணன், வயசு 20, நல்ல ஜிம் பாடி, கருப்பா இருந்தாலும், களையா இருப்பாங்க. அவர் கூட பேச எல்லா பொண்ணுங்களுக்கும் பிடிக்கும்.

நான் சைக்கிள் எடுத்துகொண்டு போக, 8 பேர் சேர்ந்து சைக்கிளில் போக ஆரம்பித்தோம். மறக்காமல், உடை மாற்ற ஒரு பையும், துவைக்க சோப்பும் எடுத்துக்கொண்டோம்.

இரண்டு கி.மீ போய் இருப்போம். விமல் அண்ணன் சைக்கிளை ரோட்டின் நடுவில் நிறுத்தி விட்டார். என்ன என்று பார்த்தால், கழண்டு போன சைக்கிள் செயினை மாற்ற ஆரம்பித்தார்.

“அண்ணே, என்ன ஆச்சு? பொண்ணை பாத்த உடனே செயின் கழண்டு போச்சா?” என்றேன் நான்.

“ஆமாடா... செயின் மட்டும் இல்ல...” என்றார் விமல் அண்ணன்.

“நானும் வெயிட் பண்ணவா?’ என்றேன் நான்,

“சரிடா” என்றவர், செயினை மாட்ட ஆரம்பித்தார்.

அவர் எதிரில் நின்ற நான், அவரை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

கருப்பா இருக்கதால, நல்லா பளிச் கலர் சட்டை போட்டு இருந்தார். கீழே மெரூன் கலர், பூ போட்ட லுங்கி, அவர் மெதுவா காலை மாத்தும் போது, ஊதா கலர் ஜட்டி தெரிஞ்சது. அதுக்கு உள்ள ஒண்ணும் தெரியலை.

நான் பார்த்து கொண்டு இருக்கும் போதே, அந்த பெண்கள் குழு எங்களை கடந்து சென்றது. மெதுவாய் க்ளுக் என்று சிரித்த அவர்களில் ஒரு அக்கா,

“சீனு, என்ன ஆச்சி? செயின் கழண்டு போச்சா? அதோட நிக்கட்டும். மறை கழண்டுடாம?” என்று சிரித்தாள்.

என்னை பார்த்து ஏன் சொன்னாள் என்று தெரியாமல் முழிக்க, விமல் அண்ணா சொன்னார்.

“சீனுவை நான் அப்படியே விட்டுடுவேனா என்ன? அவன் என் தம்பி” என்று என் தோளில் கையை போட்டு, அவர்கள் போவதையே பார்த்தார் விமல்.

அவர்கள் திரும்பிய பிறகு, “அவசரம் டா. இங்கேயே நில்லு. நான் ஒண்ணுக்கு போயிட்டு வரேன்” என்றார் விமல்.

நானும் அவர் ஒதுக்குபுறமாய் போவார் என்று பார்த்தால், அவர் ரோட்டை ஒட்டியே திரும்பி நின்று போக ஆரம்பித்தார். அந்த லுங்கியை தூக்கி, ஜட்டியை விலக்க, நன்றாய் தடித்த அந்த கருங்கோல் நீட்டியது. பொண்ணுங்களை பாத்து டெம்பர் ஆயிட்டார் போல, நீட்டிய உடன் வரவில்லை. சிறுநீர் வர நேரம் ஆனது. அதுவும் விட்டு விட்டு வர, அவர் டெம்பராய் இருப்பதாய் தோன்றியது. ஒரு வழியாய் சுன்னியை குலுக்கி, உள்ளே விட்டு திரும்பினார். நானும் எதுவும் பார்க்காதது போல், திரும்பி கொண்டேன்.

“ஏலேய், மத்த பசங்களை எங்கல?”

“அவிய எல்லாம் அப்பமே போயிட்டாவ. நான் மட்டுந்தான் இருக்கேன்.”

“சரில. வேகமா மிதிப்பியா? அவங்களை பிடிச்சிறலாம்” என்ற விமல், சைக்கிளை அழுத்த, நானும் அவருக்கு சமமாய் சைக்கிள் அழுத்த வேகமாய் முன்னேறினோம் நாங்கள் இருவரும்.

ஒரு வழியாய் டேம் போய் சேர, போகும் வழியில், பெண்கள் சிலர் துணிகளை துவைத்து கொண்டு இருந்தனர். அதைப்பார்த்ததும் எல்லோரும் அங்கேயே நின்று விட,

“வாங்கல, மேல போலாம்” என்றேன் நான்.

“இவன் என்னல, ஒண்ணும் தெரியாம, வந்ததே இதுக்கு தானே, இங்கே குளிக்க வேண்டியது தான்” என்றார் விமல்.

எல்லோரும் துணிகளை கரையில் போட்டு துவைக்க, குளிக்க என்று கிளம்பினார்கள்.

அப்போது அந்த பெண்கள் கூட்டத்தில், ஒரு அக்கா, கூப்பிட, நான் திரும்புவதற்குள், விமல் அண்ணா போய் விட்டார்.

அந்த அக்கா நல்ல கலர். பாவாடையை தூக்கி கட்டி இருந்தாள். அந்த தண்ணீரில் நனைந்து மெதுவாய் அவளது முலை இரண்டும் மாங்காய் சைஸாய் தெரிந்தது.

“என்னக்கா?” என்ற விமலிடம்,

“தம்பி, இந்த போர்வையை கொஞ்சம் பிழியணும்.” என்ற அக்கா, ஒரு முனையை பிடித்து கொள்ள, அடுத்த முனையை விமல் பிடிக்க, இருவரும் இழுத்தனர். விமல் அந்த அக்காவை பக்கத்தில் வைத்து சைட் அடித்து கொண்டு இருந்தார்.

போர்வையை வெளியே எடுத்து வர முயற்சி செய்ய, அந்த அக்கா தெரிந்தோ தெரியாமலோ தடுமாற, அக்கா, விமல் அண்ணா மேல் விழ, அவர் தாங்கி பிடிக்க, எல்லோரும் அவர்களையே பார்க்க, அந்த அக்காவை விமல் அண்ணா தாங்கி பிடித்து வெளியே கூட்டிக்கொண்டு போனார்.

துணி காய போட வேண்டும் என்று சொல்ல, அந்த அக்காவுடன் மறைவிடத்திற்கு போனார் விமல் அண்ணா. போகும் போது என்னை பார்த்து கண்ணடித்து விட்டு போனார். எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.

நான் தண்ணீரில் இறங்கி குளித்தேன். எல்லா ஆண்களும் பெண்கள் பக்கம் பார்க்க, நான் ஆண்கள் பக்கம் பார்த்தேன்.

இளம்காளையர்கள், அந்த சிவப்பு கலர் சீசன் டவலில் டைட்டாய் இருந்தனர். சிலருக்கு நெஞ்சு முடி இருந்தது. நெஞ்சிலே இவ்வளவு முடி என்றால், குஞ்சில் (???). அவ்ர்கள் திரும்பும் போது அவர்கள் சூத்து அழகாய் வடிவாய் தெரிந்தது. முன்னே, அவர்களது ஆண்மையும் புடைத்த படி தெரிய, ஜட்டியுடன் இருப்பவர்களை தள்ளி விட்டு, மற்றவர்களை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

தண்ணிரில் மூழ்கி எழும் போது, அவர்கள் உடலில் இருந்து விழும் தண்ணீர் துளிகள் பீச்சி அடிக்க, அவர்கள் கவனமாய் டவலைப்பிடிக்க, அதையும் தாண்டி வெளியே தெரியும் அந்த கருங்கோல்கள் அப்படியே என் மூடை ஏற்றியது. சிலர் சோப்பு போடும் போது கருங்கோலுக்கும் போட அந்த கோல் துடிக்கும் பாடு பாவமாய் இருந்தது. ஜெயிலில் இருந்து விடுபட துடிப்பதை போல் இருந்தது.

இன்னும் சிலர் குளித்து முடித்து, உடம்பை துவட்டி பின் புது லுங்கி போட, அப்போது தெரியும் கருங்கோலும் அழகோ அழகு.

கண்கள் குளிர வித விதமாய் கோல்களை ரசித்த பின், நானும் குளித்து முடித்து கரை ஏறினேன்.

அப்போது தான் விமல் வந்தார். என்னை பார்த்ததும் கண் அடித்தார்.

“என்னண்ணே ஆச்சு?” சுற்றி இருந்தவர்கள் கேட்க,

“ஏலேய், இன்னைக்கு எனக்கு மதிய சாப்பாடு வேண்டாம். வயிறு புல்லா இருக்கு”

“ம்ம்ம்....” என்று ஒட்டு மொத்த கூட்டமும் கேட்க,

“பால் குடிச்சதுல, வயிறு புல்” அவர் சொல்ல சொல்ல, அந்த அக்காவின் மாங்காய் முலை தான் கண் முன் வந்து போனது.

“அவ்வளவு பாலா?” என்றனர்.

“மேலே பால், கீழே தேன்” என்று கண்ணடித்தார் விமல்.

“கலக்குங்க அண்ணே” என்றனர்.

நான் நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்தேன்.

“ஏலேய், உனக்கு என்னல?” என்றார் விமல்.

“இல்ல. சும்மால்லாம் பொம்பளைங்களுக்கு பால் வராதுன்னு சொன்னாங்க” என்றேன் மெதுவாக.

“உனக்கு தெரியுமாடா? யார்ட்டயும் சொல்லாத” என்ற விமல், என் கைகளை அழுத்தி விட்டு குளிக்க போனார்.

நாங்கள் கரையில் இருந்து அண்ணன் என்னென்ன செய்து இருப்பான் என கற்பனை செய்து கொண்டு இருந்தோம்.

ஒரு வழியாய் குளித்து முடித்து, சாப்பிட்டு வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். வந்து சேர்ந்த போது நேரம் 05.00 மணி ஆனது.

ரொம்ப டயர்டா இருந்தது எனக்கு. மாட்டுக்கு தண்ணி காட்டி அதுக்கு தீவனம் கொண்டு வந்து போட்டுட்டு நேரம் பார்த்தா நல்லா இருட்டிட்டு.

சாப்பிட்டுட்டு தூங்கிட்டேன் நான்.

காலைல எந்திரிச்ச பிறகு தான் ஞாபகம் வந்துச்சு. கணக்கு பாடம் போடலை. அந்த வாத்தியார் வேற சும்மா அடி பின்னுவாரு. ரொம்ப கோபம் வந்தா, தொடையில நல்லா கிள்ளுவாரு. இப்பவே நல்லா எண்ணை தேச்சுட்டு போணும்.

ஒரு வழியாய் குளிச்சு ரெடி ஆனேன். ரெடி ஆக ஒண்ணும் நேரம் வேண்டாம். ஏன்னா, வெறும் டவுசர், மேல ஒரு சட்டை அவ்ளோ தான். ஜட்டி பனியன் போடும் பழக்கம் எல்லாம் இல்லை.

பவுடர் போட்டு பருவை எல்லாம் மறைச்சு, சைக்கிளில் கிளம்பினேன். போகும் போது பக்கத்து ஊர் பசங்க எல்லாம் வர, கதை பேசிக்கிட்டே நாங்க எல்லாம் ஸ்கூல் போய் சேர்ந்தோம். போய் சேரவும் மணி அடிச்சுது.

உள்ளே போனா, என்னோட எதிரி இருந்தான். ஆம். அது கதிர் தான். அவன் வாத்தியார் பையன், நல்ல திமிரு அவனுக்கு. என் கலருக்கு இல்லை, இருந்தாலும், ஒரு பந்தா, நல்ல டிரெஸ் போட்டுட்டு தான் வருவான். யாரையும் மதிக்க மாட்டான். அவனை பாத்தா கோபம் கோபமா வரும்.

என்ன தான் சொன்னாலும், எனக்கு அவனை பிடிக்கும். அவனுக்கு என்னை பிடிக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். அவன் நல்ல அழகு. கருப்பா இருந்தாலும், களையா இருப்பான். அழகான தெத்து பல் அவனுக்கு, கன்னத்துல குழி வேற. அவன் கலருக்கு அது எடுப்பா இருக்கும். அவனை எப்படி கரெக்ட் பண்றதுன்னு தெரியாம நான் முழிக்கிறேன்.

கதிர் என்னை பாத்தான். பாத்ததும் முறைச்சான். என்னதுன்னு எனக்கு தெரியலை. கிளாஸ் ஆரம்பிச்சது. கணக்கு வாத்தியார் கிளாஸ். மனசு பக்குன்னுது.

“அய்யோ, முதல் வகுப்புலே அடியா” நினைச்சுட்டு இருக்கும் போதே வாத்தியார் பேச ஆரம்பித்தார்.

“இன்னைக்கு கிளாஸ் லீடர் செலக்‌ஷன். யாரெல்லாம் நிக்க பேர் குடுத்தது.” என்றார் அவர்.

இப்போது தெரிந்தது, ஏன் கதிர் என்னை முறைத்தான் என்று. அவன் கூட போட்டிக்கு நான் பேர் குடுத்தது அவனுக்கு கோவம். அவன் மட்டும் தான் எப்பவும் வருவான். அதான் நானும் பேர் குடுத்து வைச்சேன்.

கை தூக்க சொன்னார்கள். கதிர், வாத்தியார் வீட்டு பையன், அதனால அவனுக்கு நிறைய ஓட்டு கிடைச்சது அவன் லீடர் ஆனான். எதுத்து போட்டி இட்ட எனக்கு 05 வோட்டு தான் கிடைத்தது.

வாத்தியார் சொன்னார், “தோத்தாலும் போட்டி இட்டதால, சீனு உதவி லீடரா இருப்பான். கதிருக்கு உதவி பண்ணனும் சரியா?” என்றதும், எனக்கு சந்தோஷம்.

எப்படியாவது, இந்த கதிரை மடக்கணும் அப்படின்னு.

அவன் கிட்ட போய் கை கொடுத்தேன்.

அவன் என் கையை நல்லா அழுத்தி விட்டு, “டேய், இனிமே தான் நான் யாருன்னு பாக்க போறே. என்னை எதுத்து போட்டி போட்டல்லா. பாரு என்ன பண்றேன்னு” என்றவன் வெட்டிகொண்டு போனான்.

உதவி லீடர் ஆனதில் இருந்து அந்த கதிர் என்னை ஒரு வழி செய்தான். எங்க போணும்னாலும், என்னை துணைக்கு கூப்பிடுவான். ஹெட்மாஸ்டர், க்ளாஸ் டீச்சர், மத்த வாத்தியார் என எல்லா இடத்துக்கும் என்னை கூப்பிட்டான். அவன் கூட நான் புத்தகத்தை, நோட்டை அப்படின்னு என்னென்னவோ சுமந்து போனேன். எனக்கே கஷ்டமா இருந்துச்சி.

“ஏல, இதெல்லாம் நான் பண்ண முடியாது.” அப்படின்னு சொன்னேன்.

“ஏல, நீ உதவி லீடர், உதவின்னா அப்படி தான் பண்ணனும். லீடர் ஆகணும்ன்னு நினைச்சல்ல. அதான்..” என்னை வெறுப்பேத்தினான் கதிர்.

கோபம் வந்தாலும், அவன் வாத்தியார் பையன், ஏதாவது சொல்லி, என்னை மாட்டி விட்டாலும் விடுவான். நமக்கு எதுக்கு வம்புன்னு நான் இருந்துட்டேன்.

அவன் எப்பவாவது சிரிச்சு பேசுனா நான் சொல்லுவேன்,

“கதிரு, உன்னோட தெத்துப்பல்லும், அந்த கன்னத்து குழியும் அழகா இருக்கு டே..”

நான் சொன்னதும் சிரிப்பதை நிறுத்தி விட்டு, இளித்து காட்டுவான். ஆனாலும் அந்த தெத்துப்பல்லும், குழியும் அழகாகவே தெரியும்.

சாயந்தரம், க்ளாஸ் முடிஞ்சு, வீட்டுக்கு போக ஆரம்பித்தேன்.

“ஏலே, சீனு எங்க போற? மார்க் எல்லாம் எழுதணும். இருந்து வேலையை முடிச்சுட்டு போல.” என்றான் கதிர்.

“மாட்டுக்கு தீவனம் போடணும் டே, கதிர்.. ப்ளீஸ் டே” என்று கெஞ்ச ஆரம்பித்து விட்டேன்.

“உதவி லீடர்ன்னா அப்புறம் சும்மாவா?” என்றான் அவன்.

“வேணும்னா நான் ரிசைன் பண்றேன். விட்டுடா கதிர்” என்று கெஞ்சினேன்.

“பாக்கலாம். மாடு கண்ணு போட்டு இருக்கா?” என்றான்.

“ரெண்டு நாள் ஆச்சி, கிடேரி ஈனுச்சி.” என்றேன் நான்.

“அப்படின்னா, எனக்கு சீம்பால் தருவியா?” என்றான்.

“அது முதல் ரெண்டு நாள் தான் டேஸ்டா இருக்கும். இப்ப நல்லா இருக்காது” என்றேன்.

“அதெல்லாம் தெரியாது. நீ சீம்பால் கொண்டு வரேன்னா, இப்ப போலாம்.” என்றான்.

“தாங்க்ஸ் டே” என்று நான் சைக்கிளில் கிளம்பினேன். எனக்கு ஒன்றும் புரிய வில்லை. நான் நன்றாய் கோபப்படுவேன். இந்த கதிர் என்ன சொன்னாலும் எனக்கு கோபம் அதிகமாய் வர மாட்டேங்குது, ஏன்னு புரியலை,

அன்றைய பொழுது முடிந்து மறு நாள் வந்தது. மறக்காமல் நான் சீம்பால் ஒரு டப்பாவில் போட்டு எடுத்து போனேன். அதை வாங்கியதும், வீட்டுக்கு எடுத்து போய் விட்டான் அந்த கதிர். எல்லாருக்கும் தருவான் என்று பார்த்தேன், அவன் தனியாய் எடுத்து போனது என்னவோ போல் இருந்தது எனக்கு.

ஆனால் அவன் குணத்தில் மாற்றம் ஏதும் இல்லை. மறுபடியும் வம்புக்கு இழுப்பது, தேவை இல்லாமல் வேலை வாங்குவது என என்னை பழி வாங்கினான்.

எல்லாத்துக்கும் ஒரு லிமிட் தான் உண்டு. அளவுக்கு அதிகமாய் அவன் செய்ய, கோபம் அதிகமாய் நான் கத்தினேன். எனக்கு சப்போர்ட்டாய் 3 நண்பர்கள் வந்தனர்.

“ஆமா சீனு. இந்த கதிர் வேணும்னே பண்றான். அவனுக்கு திமிர் ஜாஸ்தி. இதை இப்படியே விட கூடாது. அவனுக்கு நல்லா புரியுற மாதிரி பண்ணனும்.” என்று சத்தம் போட்டனர்.

அதைக்கேட்ட கதிர் ஒரு அதிர்ச்சியான முடிவு எடுத்தான். அது என்னிடமும் என் நண்பர்களிடமும் பேசுவது இல்லை என்று. எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகி விட்டது. இது எப்படி நடக்கும். நான் உதவி லீடர். பேசாம எப்படி இருக்க முடியும்?

அடுத்த இரு நாட்கள் பேசாமல் இருந்தோம். அவன் எல்லா வேலையையும் செய்தான். எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அவனுக்கு உதவி செய்யலாமா? வேண்டாமா என்ற குழப்பம் என் மனதில்.

அதிகமாய் புத்தங்கள், நோட்டுகள் எல்லாம் சுமக்க நேர்ந்தால், என்னை பார்ப்பான். எதுவும் பேசாமல் நான் எடுத்து செல்வேன். ஒரு வார்த்தை கூட பேசியது இல்லை.

ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு, கடைசி பீரியர்ட். கணக்கு வாத்தியார் வந்தார். சும்மா கதை சொல்லி கொண்டு இருந்தார். அப்போது ஒருத்தன் சொன்னான்.

“சார், நம்ம க்ளாஸ்ல, லீடரும் உதவி லீடரும் பேச மாட்டாங்க”

“அப்படியா கதிர்?” என்றார் வாத்தி.

அவனும் தலையை ஆட்டி வைத்தான்.

என்னைப்பார்த்த வாத்தி, “உனக்கென்ன கேடு வந்துச்சுல, முளைச்சு மூணு இலை விடலை. அதுக்குள்ள என்ன சண்டை?”

“சார்...” என்று நான் இழுக்க,

வாத்தியார் இருவரையும் கூப்பிட்டார்.

“ரெண்டு பேரும் சாரி சொல்லி கை குடுங்க” என்றார்.

கதிர் எங்கேயோ பார்த்து கொண்டு சாரி சொன்னான். போனால் போகுது என்று கை நீட்டினான். நான் அவன் கையை தேடி குலுக்கினேன். நானும் சாரி சொன்னேன்.

“இது என்னடா சாரி” என்ற வாத்தியார், கதிரை என் மேல் தள்ளிவிட, அதை எதிர் பார்க்காத அவன் என் மேல் விழ, நானும் தடுமாற, இருவரும் கீழே தரையில், ஒருவர் மேல் ஒருவராய் விழுந்து கிடந்தோம். எந்திரிக்க முயற்சிக்கும் போது மீண்டும் ஒரு முறை கட்டி பிடித்து உருள, அவனை மெதுவாய் என் கைப்பிடியில் இருந்து விடிவித்தேன். அவசரமாய் எழுந்த அந்த கதிர், என்னை பார்த்தான். சண்டைக்கு பிறகு முதல் முறையாய் என்னை பார்த்தான். நான் எழ முயற்சிப்பதை அறிந்து அவன் கை கொடுத்தான். அவன் கையை பிடித்து நான் மெதுவாய் எழுந்தேன் நான்.

எந்திரிக்கும் போது என் டவுசர் லூசாகி, கீழே இறங்கியது. அதை நான் கவனிக்க வில்லை. அது என் பின்னால் உள்ள குண்டியின் பிளவை தெரிய வைத்தது. எனக்கு சுத்தமாய் தெரிய வில்லை. அதை எல்லோரும் பார்த்து விட்டனர். பக்கத்தில் நின்ற கதிர், அவசரமாய் என் டவுசரை மேலே இழுத்து விட்டான். அதை பார்த்த எல்லோரும் சிரிக்க, கணக்கு வாத்தியாரும் சிரித்தார். சிரித்த படி அவர் திருக்குறள் சொன்னார்.

“உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே இடுக்கண் கழைவதாம் நட்பு.”

அர்த்தம் புரியா விட்டாலும், நண்பன் என்று கதிரை சொல்வதாய் தோன்றியது எனக்கு.

வகுப்பு முடிந்து எல்லோரும் கிளம்பினார்கள். நான் கதிர் அருகில் போனேன்.

“சாரி டே கதிர், தேங்க்ஸ் டே” என்றேன்.

“எதுக்கு?” அவன் முகம் இன்னும் விறைப்பாய் இருந்தது.

“உன்கிட்ட பேசாம இருந்ததுக்கு சாரி. என் டிரவுசரை சரி பண்ணினதுக்கு தேங்க்ஸ்” என்றேன்.

“அதை நீயே வைச்சுக்க” என்றான்.

“இன்னும் கோபம் தீரலையா?” என்றேன்.

எனக்காக இளித்து வைத்தான்.

“இப்பவும் உன் தெத்துப்பல்லும், அந்த கன்னங்குழியும் அழகு” என்றேன்.

அந்த இளிப்பு இப்போது மெதுவான புன்னகை ஆனது.

“டேய், சிரிக்குறடா” என்றேன்.

“சிரிக்க கூடாதா?” என்றான்.

“சும்மா சொன்னேன்..”

“ஆமா, நீ ஜட்டி போட மாட்டியா?” என்றான் அவன்.

“இல்லை. அந்த காசுல தான் மாட்டுக்கு தீவனம் வாங்கலாம்ல” என்றேன் நான்.

“போடா, உன் மானம் போக இருந்துச்சு.”

“அதுக்கு தான் தாங்க்ஸ் சொன்னேன்”

என்று நான் மெதுவாய் என் டவுசரை இழுத்து பார்க்க, அது இன்னும் லூசாய் இருந்தது.

“பாத்தியா?” என்று இழுத்து காட்டினேன்.

கதிர் டக்கென்று என் டவுசரை இழுக்க, நான் திரும்ப மேலெ இழுக்க, என் குண்டி முழுவதும் கீழே வந்து விட்டது.

“டேய் கதிர், என்னத்த பாக்க?” என்றேன்.

“உன் குண்டி என்னல இப்படி வெள்ளையா இருக்கு?” என்றான் அவன்.

“போடே....” என்று நான் மெதுவாய் அந்த டவுசரை போட்டு கொள்ள, அவன் மெதுவாய் என் அருகில் வந்தான்.

என் டவுசரோடு சேர்த்து என் குண்டியில் கை வைத்தான். எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. நானும் மெதுவாய் என் கையை அவன் டவுசரில் வைக்க, அவன் போட்டு இருந்த ஜட்டியையும் தாண்டி அந்த சுன்னி தெரிந்தது.

“என்னடா பண்ற?” கேட்டான்.

“வேணாமா?” என்றேன் நான், மெதுவாய் கையை எடுக்க, அவன் இழுத்து வைத்தான்.

இப்போது நான் திரும்பி நிற்க, அவன் என் டவுசர் முன் கை வைத்தான்.

உள்ளே ஒண்ணும் இல்லாததால், என் சுன்னி நட்டுக்கொண்டது.

“என்னடா இது?” என்றான்.

“பச்ச புள்ள, ஒண்ணும் தெரியாது. சும்மா கதை விடாதடா” என்றேன்.

டவுசரின் உள்ளே கை விட்டவன், அதை தடவ ஆரம்பித்தான்.

“சும்மா இருடே”

“ஏண்டா, பிடிக்கலையா?”

“கை முட்டி அடிக்காத டே.. அப்புறம் தண்ணி வந்துரும்” என்றேன் நான்.

“கை முட்டின்னா என்னடா?” என்றான் கதிர்.

“ நீ அடிக்க மாட்டியா என்ன?” என்றேன்.

“இல்லை..” என்றான் கதிர்.

“பொய் சொல்லாத” என்றேன் நான்.

“உண்மைக்கும் டா, சொல்லி தாடா” என்றான்.

“சொல்லி தருவேன், ஆனா என் கூட சண்டை போட கூடாது, என்னை கஷ்டப்டுத்த கூடாது. ஓகேவா” என்றேன்.

“ம்ம்....” என்றான்.

சரி என்ற அவனை அப்படியே பாலத்திற்கு கூட்டி போனேன்.

யாரும் இல்லாததை உறுதி செய்து, கீழே போனோம் இருவரும்.

அவன் எதுவும் பேசாமல், ஏதோ ஒரு ஆசையில், என் டவுசருக்குள் கை விட்டு என் சுன்னியை முன்னும் பின்னும் அசைத்து மெதுவாய் தேய்த்தான்.

“இது தாண்டா கை முட்டி, வேகமா ஆட்டணும். அவ்ளோ தான்” என்றேன்.

அவன் ஆட்ட ஆரம்பித்தான். எனக்கு சீக்கிரம் வந்து விட்டது. நான் எனது சுன்னியை டவுசரில் துடைத்து, டவுசரை போட்டு விட்டேன்.

“வாடா உனக்கு பண்ணலாம்” என்றேன்.

“தப்பு இல்லையா?” என்றான்.

“கதிரு, எனக்கு பண்ணும் போது தெரியலையா? வாடா” என்று அவன் டவுசரை கழற்றி, அவன் ஜட்டியை உருவி கழட்டினேன்.

வெண்டைக்காய் சைஸில் இருந்தது அவன் சுன்னி. அது நன்றாய் துடித்தது. நான் கை வைக்க, அவன் என்னை கட்டி பிடித்தான்.

“என்னடா ஆச்சி?’

“ஒண்ணும் இல்லை. நீ பண்ணுடா” என்றான்.

நான் ஆட்ட ஆட்ட, மெதுவாய் அவன் உடல் சூடேறியது.

“என்னமோ மாதிரி இருக்குடா” என்றான்.

“ஒண்ணும் இல்லைடா” என்றேன்.

அதற்குள் குபுக்கென்று அவன் சுன்னி கஞ்சியை கொட்டியது.

அவன் அப்படியே என் மேல் சாய்ந்து விட்டான்.

“என்னடா ஆச்சி?”

“வயிறு என்னமோ பண்ணின மாதிரி இருந்துச்சு. அதுக்குள்ள வந்துருச்சுடா” என்றான் கதிர்.

“இது தாண்டா கை முட்டி. நீயே அடிக்கலாம்.” என்றேன் நான்.

“சீனு தேங்க்ஸ் டா” என்றான் அவன்.

“இந்த தேங்க்ஸ் மனசுல இருக்கணும். என்கிட்ட சும்மா சும்மா வம்பு பண்ண கூடாது. ஓகே வா” என்றேன்.

“சரிடா, நீ என் குருடா” என்ற கதிர்

“ஒரு ஆசைடா” என்றான்.

“சொல்லுடா” என்றேன் நான்.

“சொல்றது இல்லை” என்றவன், மெதுவாய் என் கன்னத்தை இழுத்து ஒரு முத்தம் இட்டான்.

முதல் முறையாய் மனதுக்கு பிடித்தவன், இவ்வளவு சீக்கிரம் தரும் முத்தம் என்னை என்னவோ செய்தது.

அப்படியே விலக, இருவரும் அவரவர் வீட்டுக்கு போனோம்.

பாலத்தில் இருந்து வெளியே வந்த இருவரும், எதுவும் பேசாமல், சைக்கிளில் கிளம்பினோம். அரை கிலோமீட்டரில் அவன் வீடு வர, அவன் வெறும் கையால் பை சொல்லி விட்டு திரும்பி பார்க்காமல் போய் விட்டான். நான் இன்னும் தூரம் என்பதால், தனியாக சைக்கிள் மிதித்தேன். எனக்குள் பயம் கலந்த சந்தோசம். ஒன்றும் தெரியாத பையனுக்கு நான் தான் சொல்லி கொடுத்து கெடுத்து விட்டேனோ என்று. இருந்தாலும் அவன் கொடுத்த அந்த முத்தம் இன்னும் இனிப்பாய் இருக்க, அந்த கன்னத்தை தடவி கொண்டே வீடு போய் சேர்ந்தேன் நான்.

வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் முடித்து விட்டு, சாப்பிடும் போது மணி 0730 ஆகி இருந்தது. சாப்பிட்டு தூங்கலாம் என்று பாயை எடுத்து விரித்தேன். விரிக்கும் போதே என் அம்மா சொன்னாள்,

“ஏல, என்னத்த பாக்க, இது ரெட்டை கோரை. எப்படி திருப்பி போட்டாலும் சரி தான். உன்னோட அந்த ஒத்தைக்கோரையில தான் பிரச்சனை. எப்ப போட்டாலும், அந்த கரையை பாத்து பாத்து அதை திருப்பி போட்டு, என்னை நீ ஒரு வழி பண்ணுவ” என்றதும், எதுவும் சொல்லாமல், அந்த தலையணை என்ற பெயரில் இருந்த அந்த கல் போன்ற தலையணையை எடுத்து போட்டு விட்டு போர்வையை தேடினேன்.

அதற்குள் அம்மா திரும்பவும் கேட்டாள்,

“ஏல, பீடி சுத்து நிறைய இருக்கு. இந்த நூல் மட்டும் பெட்டியில சுத்துல” என்று சிவப்பு நிற நூல்கண்டும் ஒரு காலி தீப்பெட்டியும் தூக்கி எறிந்தாள் அம்மா.

ஆம், பீடி சுற்றுவது எங்கள் ஊர் குடிசைத்தொழில். அது உலகத்துக்கே குடிசைத்தொழிலாய் தெரிந்த காலம் அது. கடையில் போய், பீடி சுற்ற இலையும், தூளும், நூல்கண்டும் தருவார்கள். அதை பீடியாக மாற்றி கொடுக்க காசு தருவார்கள்.

எங்கள் ஊரிலேயே, இந்த தொழில் செய்யாத வீடே இல்லை என்று சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு பிரபலம். அந்த பீடி தூள் வாடையிலே வளர்ந்ததாலோ என்னவோ எனக்கு அது ரொம்ப பிடிக்கும். உடம்பு சரி இல்லாத போது அம்மா, மடியில் என்னை படுக்க வைத்தாலும், ஒரு புறம் பிசியாக பீடி சுற்றி கொண்டு இருப்பாள். அந்த முழு வாசனையும் பக்கத்தில் இருந்து அனுபவித்த அந்த சுகம், இன்னும் உடம்பு சரி இல்லை என்றால் அந்த பீடி தூள் வாடை தேடுகிறது.

“யம்மோவ், நான் நூல் சுத்தி தந்தா எனக்கு என்ன தருவ?” என்றேன் நான், லஞ்சத்தின் அடித்தளம் அது.

“என்ன வேணும் கேளுல?” என்றாள் அம்மா.

“எனக்கு புதுசா வாங்குன போர்வை வேணும்.” என்றேன்.

“எந்த போர்வை?”

“ரெண்டு கிளி படம் போட்ட போர்வை” என்றேன் நான்.

“எடுத்துக்கல,,” என்று அனுமதி தந்தாள் அம்மா.

சரி என்று அவசரமாய் அவளுக்காக அந்த நூல்கண்டை தீப்பெட்டியில் சுற்றி முடித்ததும், அவசரமாய் பீரோவில் இருந்து அந்த புது போர்வையை எடுத்தேன். புது போர்வையின் மணம் என்னை உடனே தூங்க அழைத்தது.

அதற்குள் அம்மா, சூரியன் எப்,எம்மை ஆன் செய்ய, அதில் விளம்பரம் ஓட ஆரம்பித்தது.

நான் படுக்கையில் விழுந்தேன்.

அந்த போர்வைக்குள் நுழைந்ததும் எனக்கு பாலத்தின் கீழே நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது. அந்த கதிர் மனதிற்குள் நுழைந்தான். அப்படியே என் அருகில் படுப்பது போன்ற உணர்வு. அவனை கட்டி அணைத்து அவன் கன்னத்தில், கழுத்தில் என முத்தமிட்டு அவனை அப்படியே கட்டி பிடித்து உருளுவது போன்ற உணர்வு. அந்த போர்வையிலும் இரு பச்சை நிற கிளிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று முத்தமிடும் படம் இருந்தது.

“ஏலே.. தூங்காம என்னல பண்ணிட்டு இருக்க. சும்மா உருண்டுட்டு. அதுக்கு பேசாம ஒரு வேலையை பாக்கலாம்ல..” என்ற அம்மாவின் சத்தம் கேட்ட பின்பு தான் தெரிந்தது, நானும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே புரண்டு விட்டேன் என்று.

இந்நேரம் சரியாய் அந்த பாடல் வந்தது எப்,எம்மில்.

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்தா தான் என்ன”

மரியான் பட பாடல்.

ம்ம்ம்.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அந்த பாலத்துக்கு அடியில இருந்து இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. மீண்டும் கதிர் கனவில் வர, அவனை கனவில் கட்டி அணைத்த படி அப்படியே தூங்கி விட்டேன்.

மறு நாள், பொழுது விடிந்தது. வழக்கமான வேலைகளில் நான் பிஸியாகி, பின்னர் லேட்டாக, அவசரமாய் டவுசரையும், சட்டையையும் போட்டு, சைக்கிளில் கிளம்பினேன். போகும் போது அந்த தெருவில் எல்லா வீடுகளில் இருந்தும் ஒரே வானொலி தான். அந்த ரேடியோவில் நேரம் சொன்னார்கள், 0850 என்று. ரொம்ப லேட்டாச்சே என்று வேகமாய் மிதித்து நான் போய்கொண்டு இருக்க, அப்போது தான் கவனித்தேன், தூரமாய் ஒருவன் சைக்கிளில் காத்து இருப்பது போல. அதை பார்த்தால், கதிர் சைக்கிள் போலவே தெரிந்தது. ஆனால் கதிர் இந்நேரம் ஸ்கூலில் இருப்பான். இன்னைக்கு ஏற்கனவே லேட் ஆச்சு, எனக்கு மனபிரமை என்று நினைத்து கொண்டே நான் அருகில் போய் பார்த்தால், உண்மையில் அதிர்ச்சி ஆனேன். அது கதிர் தான்.

“என்னடே கதிர், என்ன பண்ணுத, இங்க என்ன சோலி உனக்கு. ஸ்கூல் போலியா?” என்றேன் நான்.

“என்னல, உங்கூட போலான்னு நினைச்சேன். இவ்ளோ லேட்டா வார நீ?” என்று கோவித்தான் கதிர்.

“சும்மா புருடா விடாத. நீ எனக்காக இருந்தன்னு சொன்னா நான் நம்பணுமா?” என்றேன்.

“உண்மைக்கும் டா” என்றான் கதிர்,

“வாடா, போலாம்” என்றதும், இருவரும் அவரவர் சைக்கிளில் கிளம்பினோம்.

முதல் முறையாய் கதிருடன் அந்த ரோட்டில் இருவரும் இணை கோடாய் போனோம்.

அவன் எதுவும் சொல்ல வில்லை.

“சாரிடே கதிர்” என்றேன் நான்.

“எதுக்கு?”

“நேத்து பாலத்துக்கு கீழ நடந்ததுக்கு. தெரியாம பண்ணிட்டேண்டா” என்றேன்.

“என்ன சீனு இப்படி சொல்லுத நீ. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சி இருந்துச்சுல. நைட் புல்லா உன் நினைப்பு தான். டைமிங் சாங் வேற போட்டாங்க, எப்.எம்ல. நீ கேட்டியான்னு தெரியலை.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்தா தான் என்ன

தெரியலை டா சீனு. நேத்து நைட் புல்லா உன் ஞாபகம் தான். பேசாம நீ எங்க ஊர்லயே இருந்து இருக்கலாம். நினைச்ச நேரம் பாக்கலாம். பேசலாம். பழகலாம்.” என்றான்.

இவன் நான் நினைக்கிறதையே சொல்றான். உண்மையைத்தான் சொல்றானா, இல்லை சும்மா எனக்காக கதை விடுறானா. தெரியாமல், விழித்தேன் நான்,

அவன் சொன்னதும் எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அப்படின்னா, உண்மைக்கும் அவனும் நம்மளை தான் நினைச்சு இருந்தானா. தெரியலையே.

பேசிக்கொண்டே ஸ்கூல் போய் சேர்ந்தோம். முதன் முறையாய் கதிருடன் நான் ஸ்கூல் சேர்ந்து போய், இருவரும் பக்கத்தில் சைக்கிளை நிறுத்தி விட்டு, ஒன்றாய் போனோம்.

அவன் என் கைகளை மெதுவாய் அழுத்தி பிடிக்க, அதில் காதல் தெரிந்தது எனக்கு.

அவன் அழுத்தம் கொடுத்ததும் என் கண்களை ஆழமாய் ஊடுருவி பார்த்தான். அதை பார்த்ததும், என்னால் அவனை பார்க்க முடிய வில்லை. ஏதோ குற்ற உணர்வு எனக்கு. அவன் என்னை இழுத்தான், பக்கத்தில் இழுத்து என் கன்னத்தில் முத்தம் இட்டான். இவ்வளவு கூட்டத்தில், இப்படி செய்ய அவனால் மட்டும் தான் முடியும். அவனை யாரும் அவ்வளவு சீக்கிரம் திட்ட மாட்டார்கள்.

இப்போது என் தோளில் கை போட்டான். இருவரும் ஒன்றாய் வகுப்பிற்குள் நுழைந்தோம். அவன் முதல் பென்ச், நான் லாஸ்ட் பென்ச்.

அன்று முழுவதும் அவன் அவ்வப்போது என்னை திரும்பி திரும்பி பார்ப்பது எனக்கு தெரிந்தது. பிரேக்கில் எல்லாம், அவன் என் அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான்.

என் தோளில் கைகளை போட்டவனாய் இருந்தான். அவன் என் அருகாமையை அனுபவிப்பது எனக்கு தெரிந்தது. நானும் அவன் அருகாமையை உணர்ந்து அனுபவிக்க ஆரம்பித்தேன். மெதுவாய் அவன் வலது கை என் தொடையை அடைந்தது.

கதிர் கை வைத்தவுடன், என் உடம்பு சிலிர்த்தது. மயிர்க்கால்கள் கூச்சிட்டு நின்றன. மெதுவாய் நான் கால்களை ஒன்றாய் இணைத்தேன். ஆனாலும் வேண்டாம் என்று சொல்ல தோன்றவில்லை. இருந்தாலும் என் வாய் சொன்னது,

“கதிரு, என்னல பண்ணுத?”

“ஏல, நீ உன் சோலியை பாரு. நான் என் சோலியை பாக்குறேன்.” என்றான்.

“போடே” என்று வாய் சொன்னாலும், அவன் செய்வது என்னவோ எனக்கு பிடித்தே இருந்தது.

அவன் கை விரல்கள் என் தொடையை தடவ தடவ, எனக்கு உஷ்ணம் கூடியது. நான் அடக்க நினைத்தும் அடங்க மறுத்தது எனது ஆண்மை. ம்ம்ம்... அது மெதுவாய் எந்திரிக்க ஆரம்பித்தது.

அவன் விரல்கள் என் தொடை இடையை அடைந்தது. எனக்கு இன்னும் சூடு ஏறியது. அவன் உள்ளே தேட தேட, கொட்டைகள் மட்டுமே கிட்ட அவன் சோர்ந்து போனான்.

“ஏல சீனு, என்னல, உன் குஞ்சை காணோம்?” என்றான்.

நான் மெதுவாய் அவன் கையை என் டவுசர் மேல் வைக்க, தூக்கி கொண்டு நின்ற அதில் அவன் கை பட்டதும்,

“என்னல இது?” என்றான் சத்தமாக.

வகுப்பில் இருந்த அனைவரும் திரும்ப, எனக்கு வெக்கம் பிடுங்க, நான் தலை குனிந்து எழுதுவது போல பாவ்லா செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

சுதாரித்து கொண்ட கதிர், “இப்படியாடா எழுதுறது. இங்க கொண்டா” என்று என் கையில் இருந்து பேனாவை வாங்கிய பின், எல்லோரும் திரும்பி கொண்டனர்.

எனக்கு ஒரு வினாடி உயிர் போய் வந்தது போல் இருந்தது.

“என்னடே இப்படி சத்தம் போட்ட?” என்றேன்.

“இல்லை, அந்த வெண்டைக்காயை தொட்டதும் என்னை அறியாம உளறிட்டேண்டா. சாரி டா” என்றான் அவன்.

“சரி” என்று நான் சிரித்து வைத்தேன்.

அவனும் சிரிக்க, “ உன் தெத்துப்பல்லும், கன்னங்குழியும் அழகு” என்றேன் நான்.

அதைக்கேட்டதும் நையாண்டி செய்யும் கதிர், இன்று இன்னும் சிரித்தான். அவன் சிரிக்க, சிரிக்க அந்த குழி இன்னும் பெரிதானது. அது என்னை இன்னும் கட்டி போட்டது.

அவன் கைவிரலின் பிடியில் இருந்த என்னுடைய ஆண்மையை அவன் ஆட்ட ஆரம்பித்தான்.

“என்னல பண்ணுத. சும்மா இருல. வந்துரப்போவுது” என்றேன் நான்.

“எனக்கு வேணும். இப்பவே வேணும்” என்றான் அவன்.

“அடி செருப்பால..” என்ற நான், அவன் கையை தட்டி விட, அவன் என்னை ஒரு ஏக்கத்தோடு பார்த்தான்.

“இன்னைக்கு சாயந்தரம் பாலத்துக்கு கீழ பாப்போம்” என்றான் அவன்.

“இவ்வளவு ஆசையாடா” என்றபடி நான் என் வேலையை கவனிக்க, வாத்தியாரும் வர, வகுப்பு ஆரம்பித்தது.

அவன் திரும்பி பார்க்கும் போதெல்லாம், சாயந்தரம் எப்போ வரும், பாலத்துக்கு எப்ப போலாம் அப்படிங்கிற மாதிரியே இருந்தது எனக்கு. அவனை பாத்தா பாவமா இருந்துச்சு.

சாயந்தரம் மணி அடிச்சதும் அவன் குஷியாயிட்டான்.

“போலாம்டா” என்றான்.

“இப்ப எல்லாம் முடியாது. கொஞ்ச இருட்டினா தான் யாருக்கும் தெரியாது” என்று நான் சொல்ல,

அவன் என்னை விடாமல் என் அருகிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டான். என் தோள் மேல் சாய்வதும், மெதுவாய் என் கை விரல்களை எடுத்து விளையாடுவதும், அப்படியே என் சுண்டு விரலை வாயில் வைப்பதுமாய் இருந்தான்.

ஒரு வழியாய் கொஞ்சம் இருட்ட ஆரம்பித்ததும், இருவரும் அந்த பாலத்தின் அடியில் போய் இன்னொரு முறை செய்தோம். இம்முறை அவன் என்னை நன்றாய் அணைத்து முத்தமிட்டான். வெளியே வரும் போது அங்கே கள்ளி வேலி இருந்தது.

அதன் அருகில் போன கதிர், ஒரு முள்ளை ஒடித்தான். அந்த முள்ளை வைத்து அந்த பச்சை கள்ளியில் எழுதினான்

கதிர் லவ் சீனு அப்படின்னு..

“ஏல, என்ன பண்ணுத. இதை எல்லாரும் பாப்பானுவ. அவ்வளவு தான்” என்று நான் அவசரமாய் இன்னொரு முள்ளை ஒடித்து, என் பெயரை அழித்தேன். அதை பார்த்ததும் அவனுக்கு என் மேல் கோபம்.

“அப்படின்னா, உனக்கு என்னை பிடிக்காதா?” என்றான் கதிர்.

“ஏல கதிரு என்ன ஆச்சு உனக்கு? மூணு நாள் முன்னாடி என்னை என்ன பாடு படுத்துன? இப்ப என்னடானா லவ் பண்றியான்னு கேக்குத?” என்றேன் நான்.

இதை கேட்டதும் அவன் எதுவும் பேச வில்லை. அப்படியே சைக்கிள் எடுத்தான், வேகமாய் மிதிக்க ஆரம்பித்தான். நானும் அவன் வேகத்திற்கு இணை கொடுத்தேன்.

“என்னல ஆச்சு? ஏன் கோவிக்க?” என்றேன்.

அவனை பார்த்தால் அவன் முகம் வாடி அழ தயாராய் இருந்தான். நான் அவன் சைக்கிளின் குறுக்கே என் சைக்கிளை விட, வேறு வழி இன்றி அவன் நிறுத்தி இறங்கினான்.

“என்னல ஆச்சி?”

“ஒண்ணும் இல்லை” என்றவன், மேலே பேச முடியாமல், அழ ஆரம்பித்தான். எனக்கு ஒன்றும் புரிய வில்லை. நான் எதுவும் சொல்ல வில்லை.

“அழுவாதல.. நீ அழுதா எனக்கும் கஷ்டமா இருக்குல” என்றேன் நான்.

“அப்படின்னா ஏன் அப்படி சொன்ன?” என்றான்.

“நான் என்ன சொன்னேன்?” என்றேன் நான்.

“மூணு நாளைக்கு முன்னாடி நான் உன்னை கஷ்ட படுத்துனதா சொன்ன. அப்படின்னா, என்னை பழி வாங்க தான் இப்படி எல்லாம் பண்ணுதியா? உனக்கு என் மேல அவ்வளவு கோவமா? எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிக்கும். அதான் உன் கூடவே இருக்கணும்னு தான் எல்லாம் பண்ணினேன். நீ குடுத்த அந்த கடம்பு (சீம்பால்) கூட வேற யாருக்கும் குடுக்க மனசு இல்லாம, நான் மட்டும் வீட்டில போய் சாப்பிட்டேன். அப்பெல்லாம் உன் நினைப்பு தான். உன்னை திட்டினா, நீ என் கூடவே இருப்பன்னு நினைச்சு தான் திட்டினேன். ஆனா நேத்து சாயந்தரத்துக்கு பிறகு உன்னை திட்ட மனசு இல்லை.

உன் கூடவே இருக்கணும்ன்னு தோணுது எனக்கு.

நீ என்னடானா, என்னை பழி வாங்குற. போடா” என்றவன் இன்னும் அழ ஆரம்பித்தான்.

அவனை எப்படி சமாதானம் செய்வது என்று எனக்கு தெரிய வில்லை.

அவனை என் பக்கம் இழுத்து, அவனை கட்டி பிடித்தேன். அவன் திமிறினான். அவன் கன்னத்தில் முத்தம் இட்டேன்.

“கதிரு, நீ அழும் போது கூட உனக்கு குழி விழுதுல்ல” என்றேன்.

“உனக்கு காமெடியா தெரியுதா” என்று விசும்பலுடன் சொன்னான்.

“சும்மா சொன்னேன்ல. எனக்கும் உன்னை பிடிக்கும்ல. இல்லைன்னா நான் ஏன் உன் கூடவே இருக்க போறேன். “ என்றேன்

“உண்மைக்குமா” என்றான்

“ம்ம்ம்...”

“அப்படின்னா சத்தியம் பண்ணு” என்றான்

“யார் மேல”

“என் மேல தான்”

“போல, உன்னை தான் பிடிக்கும்ன்னு சொல்லுதேம்ல. அப்புறம் என்ன சத்தியம்” என்ற என் கையை பிடித்து அவன் தலையில் வைக்க, நான் சிரித்தேன்.

“நான் இப்ப நம்புறேன்” என்றான் கதிர்.

“இப்ப சிரியேன்” என்றேன்

எனக்காக அவன் சிரிக்க, அவன் தெத்துப்பல்லும் அந்த கன்னங்குழியும் இன்னும் அழகானது.

சிரித்த படி அவன் வீட்டுக்கு போக, நான் பை சொல்லி விட்டு வீட்டுக்கு போனேன்.

இப்படியாக லீடர், உதவி லீடர் என்ற பெயரில் இருவரும் ஜாலியாய் இருந்தோம். அவ்வப்போது வகுப்பில் அவன் என் மடியில் படுப்பான். மெதுவாய் என் டவுசர் மேல் படுத்து என் ஆண்மையை மெதுவாய் கடிப்பான். எனக்கு ஜிவ்வென்று ஏறும். கஞ்சி வருமோ என்ற பயம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு. அவன் பக்கம் வந்தாலே எனக்கு டெம்பர் ஆக ஆரம்பித்தது.

இது ஒரு புறம் இருந்தாலும், படிப்பது பத்தாம் வகுப்பு, பொது பரிட்சை என்று எங்கள் ஸ்கூலில் அதிகமாய் படிக்க வைத்தார்கள். கிரவுண்டில் வைத்து அடிக்கடி டெஸ்ட் எழுத வேண்டி இருக்கும். லீடர், உதவி லீடர் என்று இருவரும் மற்றவர்கள் எழுதுவதை மேற்பார்வை பார்க்க சொல்லுவார்கள் வாத்தியார்கள்.

இருவரும் பார்க்கும் போது, என்னை மாதிரி ஜட்டி போடாத பசங்க சிலரோட, கொட்டை வெளியே தெரியும், சில நேரம் அவங்க வெண்டைக்காயும் தெரியும். நான் கதிருக்கு காட்ட, அவனும் எனக்கு காட்டன்னு யாருக்கும் தெரியாம ரெண்டு பேரும் என்ஜாய் பண்ணினோம்.

இப்படி போய்ட்டு இருக்கும் போது தான், ஒரு நாள் சாயந்தரம் நல்ல மழை. எல்லோரும் கிளம்பிட்டாங்க. நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் இருந்தோம். கதிர் அப்பா வந்தார்.

“எலே, மழை வர போவுது. என்ன பண்ணுத. சீக்கிரம் வீட்டுக்கு போ” அப்படின்னு சொன்னாரு,

“சரிப்பா” ன்னு சொன்னான் கதிர்

ரெண்டு பேரும் சைக்கிள் ஸ்டாண்ட்ல இருந்து சைக்கிள் எடுக்கவும் மழை பிடிச்சுது. குடை ஒண்ணும் இல்லை அப்படிங்கிறதால, நல்லா நனைய ஆரம்பிச்சோம். வேகமா சைக்கிள் மிதிக்க மிதிக்க, இன்னும் நனைஞ்சுட்டோம். பாலத்துக்கு கீழ போலாம்னா, நல்லா தண்ணி ஓடுது இப்ப அதுல, என்ன பண்றதுன்னு தெரியல எங்களுக்கு. நான் தொப்பலா நனைஞ்சுட்டேன். உள்ள பனியன் போடாததால, சட்டை அப்படியே உடம்போட ஒட்டி போச்சு.

அப்ப தான் அந்த பாழடைஞ்ச மண்டபம் தெரிஞ்சுது. சைக்கிளை விட்டுட்டு, ஸ்கூல் பையை தூக்கிட்டு உள்ள போனோம் ரெண்டு பேரும். மூணாவது தூண் பக்கத்துல அந்த கல் மேல் பையை வைச்சுட்டு, நின்னேன் நான்.

சாய்ந்தரம் அஞ்சு மணின்னாலும், நல்லா இருட்டிட்டு இருந்துச்சி. மழை வேற. தூரத்தில இருக்கது சுத்தமா தெரியலை யாருக்கும்.

என் சட்டையை கழற்றினேன் நான். கழற்றவும் கதிரு என்னை வித்தியாசமா பாத்தான்.

“என்னல பாக்க?”

“உன்னை இப்படி இப்ப தான் பாக்கேன். சூப்பரா இருக்க. உன் கலருக்கு, என்னமா இருக்க, ஒல்லியா இருந்தாலும் சூப்பர்டா நீ. உன் காம்பு ரெண்டும் உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு அப்படியே என்னமோ பண்ணுதுல. அப்படியே கீழ வந்தா உன் தொப்புள்...” என்றான்.

“என்னல என்னை இப்படி வர்ணிக்க?” என்றேன் நான்.

“இவ்வளவு அழகா இருப்பன்னு நான் நினைச்சு கூட பாக்கலை” என்றான் அவன்.

“உன்னையும் தான் நான் பாக்கலை, நீயும் கழற்று” என்றேன் நான்,

சொன்னதும் கழற்றினான் அவன். அவன் சட்டையை கழற்ற, உள்ளே பனியன் போட்டு இருந்தான்.

அதையும் கழற்ற, அவன் வெற்று உடம்பு பளிச்சென தெரிந்தது.

போஷாக்கான சாப்பாடு சாப்பிட்டு கொஞ்சம் தொப்பையுடன் இருந்தான் அவன். அவன் காம்பு கொஞ்சம் தூக்கலாய் இருந்தது. அவன் கருப்பு கலருக்கு, அந்த சதைப்பிடிப்புடன் கூடிய உடல் சூப்பராய் தான் இருந்தது. அவன் தொப்புள் ஆழமாய் இருந்தது.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு இருக்கும் போது ஒரு இடி இடித்தது.

கதிர் ஓடி வந்து என்னை கட்டிக்கொண்டான்.

மின்னலுக்கு பயந்து என்னை கட்டி பிடித்தான் கதிர். அவனுடைய பிடி அவன் எவ்வளவு பயந்துள்ளான் என்பதை காட்டியது. அவன் பயத்தில் பிடியை விடாமல் இருந்தான். மின்னல் போய் சில வினாடிகள் ஆகி இருந்தன. அவன் உடல் நனைந்து இருந்ததால், அவன் என்னை பிடிக்கும் போது என் உடலில் உள்ள ஈரமும் சேர்ந்து உராய்வின் தத்துவத்தை விளக்கின. ஆம், இரு வெற்று உடம்புகள் முதன் முறையாய் ஒன்றுடன் ஒன்றாய் தழுவி பேசிக்கொண்டன.

கண்களை மூடி இருந்த அவன் மெதுவாய் திறந்து என்னை பார்த்தான். நானும் அவனை தான் பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். உடல் நனைந்து இருந்தாலும், அவன் உதடுகள் இரண்டும் நன்றாய் வறண்டு இருந்தன. அவனுடைய கருப்பு கலரில் அந்த உதடுகள் மட்டும் வெளிறிப்போய் இருந்தது. உலர்ந்த உதடுகளின் மேல் கோடுகளாய் தெரிந்தது, அவன் ரேகையை போல் இருந்தது. அந்த ஆரஞ்சு சுளைகள் என்னை சாப்பிட கூப்பிடுவது போல் இருந்தது.

அதைப்பார்த்ததும், என்னால் தாங்க முடிய வில்லை. என்னவன் கீழே தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து விட்டான். எழுந்தவன், சும்மா இருக்காமல், அவன் மேல் மோத, அவன் விரல்களால் தடுத்தான்,

“என்னல பண்ணுத? நானே பயந்து போய் இருக்கேன். இந்த நேரத்துல உனக்கு கிளுகிளுப்பு கேக்குதா?” என்ற கதிர் என்னை விட்டு விலகினான்.

நான் மெதுவாய் புன்முறுவல் செய்தேன்.

“ஏம்ல சிரிக்க?” என்று கதிர் சொன்ன அடுத்த கணம், இன்னொரு மின்னல் அடிக்க, அவன் ஓடி வந்து என்னை கட்டி கொண்டான்.

அவன் காதுகளில் நான் சொன்னேன், “இப்ப புரிஞ்சுதா நான் ஏன் சிரிச்சேன்னு?” என்றேன்.

கண்களை மூடிக்கொண்டே போடா என்றான் கதிர். வகுப்பில் எவ்வளவு அடாவடி பண்ணுறவன், இப்ப அடங்கி கிடப்பதை பார்த்தால் எனக்கு சிரிப்பு இன்னும் வந்தது.

“ஏலேய், சிரிச்சது போதும். எனக்கு பயமா இருக்கு. வீட்டுக்கு போலாம்” என்றான் கதிர்.

“இவ்வளவு மழையில எங்க போறது? போணும்னா அப்பவே போய் இருக்கணும். இப்ப முடியாது.” என்றேன் நான்.

“அப்படின்னா, என்ன பண்றது?”

“நான் ஒண்ணு பண்ணுவேன். நீ என்ன வைய (திட்ட) கூடாது. சரியா” என்றேன் நான்.

“ஏதாவது பண்ணு. பயம் போனா சரி” என்றான் அவன்.

அவ்வளவு தான் சொன்னவனை இன்னும் இறுக்கமாய் அணைத்து, கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் தந்தேன்.

“இவ்ளோ தானா? இது எப்படி பயத்தை போக்கும்” என்றான் கதிர்.

“அப்படின்னா, வேற பண்ணலாம்” என்ற நான், அவன் கீழ் உதட்டை மெதுவாய் என் இரு விரல்களால் அழுத்தி இழுத்தேன். என் உதட்டின் அருகில் இழுக்கவும், கதிர் அவனாகவே முன்னேறினான்.

என் கீழுதடை கடித்து அனுபவிக்க ஆரம்பித்தான். கண்களை இறுக மூடி அவன் மெதுவாய் அனுபவிக்கும் நேரத்திற்குள் இரண்டு முறை மின்னல் வந்து இடி இடித்தது. அவனிடம் பயமே இல்லை இப்போது.

“கதிரு, பயம் போச்சா?” என்றேன் நான்.

“ம்ம்ம்....”

“சரி, இவ்ளோ அழகா கிஸ் அடிக்க, முன் அனுபவம் இருக்காடே?” என்றேன் நான்.

“போலே, இது எல்லாம் இங்கிலீஸ் படத்தை பாத்து கத்துகிட்டது. இன்னைக்கு தான் முதல் தடவையா அனுபவிக்கிறேன்.” என்றான் அவன்.

“என்ன படம்டே”

“டைட்டானிக் ல இருந்து நான் இங்கிலீஸ் படம் பாக்கிறதே இதுக்கு தான்” என்றான் கதிர்.

“சூப்பர்” என்ற நான் இப்போது அவன் உதட்டை கடிக்க ஆரம்பித்தேன். என்னே ஒரு சுகம். அமுத சுரபியாய் சுவை கூடிக்கொண்டே போனது. அவன் உதட்டை விட்டு பிரிய மனமே இல்லை. அந்த சுவை, எதனுடனும் அதை சமப்படுத்த முடியாது.

அனுபவித்தால் மட்டுமே தெரியும் சுவை அது. சில நிமிடங்களுக்கு பின், இருவரும் விலக, எங்களை அறியாமலே நாங்கள் இருவரும் அவரவர் உதட்டை நாக்கால் துடைத்து கொண்டோம். அவன் உதட்டின் சுவையை நான் என் நாக்கால் தேடினேன். அவனும் தேடினான்.

“என்னடே, பயம் போச்சா?” என்றேன் நான்.

“ம்ம்ம்... இனிமே எந்த இடி வந்தாலும் பயம் இல்லை” என்று அவன் சொல்ல, இன்னொரு மின்னலுடன் இடி வர, அவன் என் உதட்டை கவ்வினான்.

சில நிமிடங்களுக்கு பின் மின்னல், இடி எல்லாம் அடங்க, மழை சூடு பிடிக்க ஆரம்பித்தது. மின்னல் விட்ட சந்தோசத்தில், என்னை விட்டு விலகி மழையை ரசிக்க ஆரம்பித்தான் கதிர். மழையை ரசிக்கும் கதிரை நான் ரசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

சற்று நேரத்திற்குள் பயந்து போய் என்னை வந்து மீண்டும் கட்டிக்கொண்டான், கதிர். என்னவென்றே எனக்கு புரிய வில்லை.

“என்னடா ஆச்சு?” என்றேன்.

“அங்க ஏதோ இருக்கு” என்றான் கதிர்,

“பயப்படாத டா. இது பாழடைஞ்ச மண்டபம். இங்க பூரான், பல்லி, வெடுக்காலி (தேள்), பாம்பு கூட இருக்கும். அதை போய் நம்ம தொந்தரவு பண்ணினா நம்மளை கடிக்கும். நாம தூரமா போனா, அதுவும் விலகி ஓடிரும்” என்ற நான், அவன் காட்டிய திசை நோக்கி போனேன். கதிர் என்னை கட்டிக்கொண்டு என் பின்னே வந்தான்.

அங்கு பார்த்ததும், நான் சத்தமாய் சிரித்து விட்டேன். அது ஒரு பெரிய மண்புழு. “டேய், உனக்கே இது அதிகமா தெரியலை. இது ஒரு புழுடா.” என்றேன்.

“அது வேகமா ஓடுது. புழு அப்படி போகாது” என்றான் அவன்.

“இது செவிட்டு பாம்புடா, அது ஒண்ணும் பண்ணாது. பயப்படாத.” என்றேன் நான்.

அவன் இன்னும் பயத்தில் இருந்து விடுபட வில்லை, மெதுவாய் அதைப்பார்த்துகொண்டே பின்னால் கால் வைத்தவன் இன்னும் பயந்தான்.

“கதிரு காலுக்கு கீழே ஏதோ ஓடுது” என்றான்.

பயத்தில் அவன் காலை என் மேல் வைக்க, நான் கீழே பார்த்து இன்னும் சிரித்தேன்,

“டேய் இது ரயில் பூச்சி, இது ஒண்ணும் பண்ணாது. அழகா சுருங்கி வட்டமடிக்கும். போடா, இதுக்கெல்லாம் பயந்து கிட்டு” என்றேன் நான்.

“சீனு, போலே. நான் இந்த வருசம் தான் இந்த ஊருக்கு வந்து இருக்கேன். இதுக்கு முன்னாடி நான் இருந்தது எல்லாம் டவுண்ல தான். அங்க எல்லாம் இந்த பிரச்சனை இல்லை.” என்றான்.

“எப்படி இருந்தாலும், இதெல்லாம் உன்னை என்னிடம் நெருக்கமாக்கி இருக்கு” என்றேன்.

“எப்படி?” என்றவன் அப்போது தான் பார்த்தான், பயத்தில் அவன் இரு கால்களும் என் காலின் மேல், அழுத்தமாய் கட்டி கொண்டு இருந்தான் கதிர்,

“ஆமா” என்று வெட்கத்தில் சிரித்தான் கதிர்.

அப்போது இன்னொரு மின்னல் வர, அந்த வெளிச்சத்தில், ரோட்டின் எதிரே உள்ள சுவரில் எழுதிய வாசகம் கண்ணில் பளிச்சென பட்டது.

“நான் உன்னை விட்டு விலகுவதும் இல்லை. உன்னை கை விடுவதும் இல்லை.”

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்ததில் இருவரும் சிரித்து விட்டோம்.

ஒரு வழியாய் மழை நின்று விட, இருவரும் அவரவர் சட்டையை மாட்டி கொண்டு, வீட்டிற்கு செல்ல, தயாரானோம்.

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் டா” என்ற கதிர் நன்றியின் அடையாளமாய் கன்னத்தில் முத்தமிட,

“இதெல்லாம் பழசு கண்ணா, எனக்கு புதுசு வேணும்” என்று என் உதட்டை காட்ட, அவன் அழகாய் இன்னொரு முறை அந்த பவள உதட்டின் சுவை தந்தான். அனுபவித்து, இருவரும் கிளம்பினோம்.

மறு நாள் முதல் அடுத்த ஒரு வாரமும் நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும் போதெல்லாம், முதலில் சிரிப்பு தான் வரும். அப்புறம் தான் பேசினோம்.

இவ்வளவு அழகாய் போய் கொண்டு இருந்த நேரத்தில் தான் புயலாய் நுழைந்தான் சங்கர். அவன் வந்த பிறகு கதிர் என்னிடம் அதிகம் பேசுவது இல்லை. சங்கர் கூடவே இருந்தான். நான் போனாலும், என்னை அனுப்பி விட்டு அவனிடம் நேரம் செலவிட ஆரம்பித்தான்.

புதிதாய் டிரான்ஸ்பர் ஆகி வந்து இருந்த வாத்தியாரின் பையன் தான் சங்கர். அவன் என்னுடைய கலர். நான் தான் நல்ல கலர் என்றால், அவனும் அதே கலர். இன்னும் அதிகமாய், அவன் சிரித்தாலும் கன்னத்தில் குழி விழும். கதிரும் வாத்தியார் பையன் என்பதால் இருவருக்கும் ஒத்து போய் விட்டது.

நான் இருக்கும் போதே கதிர் சொல்வான், “சங்கர், உன்னோட கன்னத்துல உள்ள குழி அழகா இருக்கு”

அவனும் பதிலுக்கு சொல்வான், “உனக்கு மட்டும் என்னவாம், உனக்கு கன்னத்துல விழுற குழியோட, அந்த தெத்துப்பல் இன்னும் அழகா இருக்கு” என்றதும், அந்த கதிர் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பது எனக்கு இன்னும் கோவமாய் வந்தது.

நான் கோவத்தில் அந்த பாலத்து கள்ளியில் போய் சங்கர் லவ் கதிர் என்று எழுதினேன். ஒரு வழியாய் எழுதி முடித்து திரும்பினால், கோபமாய் எதிரே கதிர் நின்று கொண்டு இருந்தான்.

கோபமாய் கதிர் என்னைப்பார்த்தவுடன் என் கையில் இருந்த முள்ளால் வேகமாய் அழிக்க ஆரம்பித்தேன். அதைப்பார்த்ததும் இன்னும் வேகமாய் வந்தான் அவன். என் கையை பிடித்து இழுத்தான் இழுத்த வேகத்தில் அந்த கள்ளி வளைந்து அவன் கையை பதம் பார்த்தது. சைடில் இருந்த முள் அவன் உள்ளங்கையில் அழுத்த, இரத்தம் சொட்ட ஆரம்பித்தது.

இரத்தம் பார்த்ததும் அவன் அழ ஆரம்பித்தான். “உன்னை பாத்து பேசலாம்ன்னு வந்தேன். இப்படி பண்ணிட்டியே நீ? ரொம்பவே நீ மாறிட்ட” அப்படின்னான்.

“மாறுனது நீயா, இல்லை நானா?” என்றேன் நான்.

“என்ன சொல்ற நீ?”

“நீயே யோசிச்சு பாரு தெரியும்” என்ற படி அவன் கைகளை பிடிக்க, அவன் என்னை விட்டு தனியாய் போனான். அவன் ரோட்டை அடையவும், அந்த சங்கர் சரியாய் வந்து சேர்ந்தான்.

“என்னடா ஆச்சு? கையெல்லாம் ரத்தம்” என்றான் அவன்.

“கள்ளி முள் குத்திருச்சு” என்றேன் நான்.

அவன் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணீர் எடுத்து அவன் கையில் ஊற்றி, பின் அவன் கைக்குட்டையை அழகாய் அவன் உள்ளங்கையில் வைத்து சுற்றினான்.

அதைப்பார்க்க பார்க்க எனக்கு அதிசயமாய் இருந்தது. நான் தண்ணீர் பாட்டில் கொண்டு வருவது இல்லை. என்னிடம் கைக்குட்டை இல்லை. வாங்கும் அளவுக்கு வசதியும் இல்லை. அடி பட்டால் இப்படி எல்லாம் செய்யலாமா என்ன என்ற யோசனை ஒரு புறம் இருந்தது.

மறுபுறம், அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே லெவல். நாம ஏணி வைச்சாலும் அவங்க மாதிரி முடியாது. ரெண்டு பேரும் வாத்தியார் பசங்க. ரெண்டு பேரும் ஜட்டி போட்டு டக் இன் பண்ற பணக்கார குரூப். நாம ஆசைப்படலாமா? தப்பு, தப்புன்னு என் உள் மனசு சொல்லிச்சு. அவங்க ரெண்டு பேரும் சைக்கிள்ல போறதை பாத்த எனக்கு ஒரு புறம் கஷ்டமா இருந்தாலும், இன்னொரு புறம் அந்த ஜோடி நல்லா தான் இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனாலும் அந்த சங்கர் வந்த பிறகு இந்த கதிர் என்கிட்ட கம்மியா பேசுறது எனக்கு கஷ்டமாவே இருந்துச்சு. நான் சும்மா சும்மா கோபப்பட ஆரம்பிச்சேன். எல்லோரும் என்னை வித்தியாசமா பாத்தாங்க. உதவி லீடர் வேலை எல்லாம் இப்ப அந்த சங்கரே பண்ண ஆரம்பிச்சான். நான் பழைய படி ஆயிட்டேன். மனசு மட்டும் என்னவோ சும்மா சும்மா அடிச்சிக்குது.

அந்த சனிக்கிழமை வந்துச்சு, லீவு நாள், ஊர்ப்பசங்க கூட ஜாலியா காலைலே கிணத்துக்கு குளிக்க போனோம். சூப்பரா என்ஜாய் பண்ணினோம். சும்மா தண்ணிக்குள்ள உள் நீச்சல் அடிச்சு, அடுத்தவன் டவுசரை உருவி போட்டு விளையாடினோம், அப்புறம், தண்ணிக்குள்ள அவன் டவுசரை ஒளிச்சு வைச்சு கண்டு பிடிச்சு விளையாடினோம். சின்ன பசங்க எல்லாம், அம்மணகுண்டியா மேலே இருந்து டைவ் அடிச்சாங்க. அதைப்பார்த்தா எனக்கு அப்ப ஒண்ணும் அசிங்கமாவே தெரியலை.

நீச்சல் தெரியாம வந்த பையனை பிடிச்சு தண்ணில தள்ளி விட்டோம். ஒரு பக்கம் டயரை போட்டு நீச்சல் படிக்கிற பசங்களை விரட்டி அடிச்சோம். தண்ணிலே இருந்ததுல நேரம் போனது தெரியலை. வெளிய வந்து பாத்தா, உள்ளங்கையில் இருந்த தோல் எல்லாம் சுருங்கி போய், உள்ளங்கால் தோல் எல்லாம் சுருங்கி போய் இருந்துச்சு. என்னோட கலருக்கு அது பளிச்சுன்னு தெரிய எல்லாரும் வருத்தம் சொன்னாங்க. “எனக்கு தான் வலிக்கவே இல்லையே” என்று சொல்லி கொண்டு இருந்தேன்.

எல்லோரும் கிளம்பி போகும் போது முருகன் தோட்டத்துக்கு போனோம். அவங்க அண்ணன் தான் இருந்தாரு. அவர் அப்ப தான் பனை மரத்துல இருந்து நொங்கு இறக்கி இருந்தாரு. எங்களை பாத்ததும் நொங்கு சாப்டிறீங்களான்னா தான் கேட்டாரு. எல்லோரும் சரின்னு சொல்ல, அவர் சீவி தந்தாரு. இள நொங்கு லைட் பச்சை, வெள்ளை கலர்ல இருக்க நொங்கா தேடி நான் சாப்பிட்டேன், அது தான் சூப்பரா இருக்கும். 

அதுல விரலை விட்டு உள்ள இருந்து அந்த தண்ணியை சிந்தாம குடிக்கிறது தான் அழகு. தண்ணி குடிச்சுட்டு, அப்படியே விரலை வைச்சு அந்த நொங்கை நோண்டி சாப்பிட்டோம். அதுல ஒரு சில பனங்காயும் இருந்துச்சி. வேற வழி இல்லாம அதையும் சாப்பிட்டோம். சின்ன பசங்க சாப்பிட்டா வயிறு வலி வரும்ன்னு அவங்களுக்கு கொடுக்கலை. ஆனா சின்ன பசங்க அதை தான் கேட்டாங்க, ஏன்னா, அதுல தான் வண்டி செஞ்சு உருட்ட முடியும். முருகனோட அண்ணன் சின்ன பசங்களுக்கு அழகா அஞ்சே நிமிசத்துல நாலு வண்டி செஞ்சு தந்தாரு. சின்ன பசங்க குஷியா வண்டி ஓட்ட ஆரம்பிச்சாங்க.

நாங்களும் ஜாலியா சிரிச்சு சிரிச்சு பேசி ஊருக்கு வந்தோம். வந்து சேரும் போது பாத்தா, டைம் 03.00 மணி. எங்க அம்மா என்னை கோபமா பாத்தாங்க.

“ஏலே, இவ்வளவு நேரம் சாப்பிடாம இருந்தா வயிறு என்னத்துக்கு ஆவுறது?” அப்படின்னாங்க.

“துரை, பெரிய மனுஷன் ஆயிட்டாருல்ல. நம்ம சொன்னால்லாம் கேக்க மாட்டாரு” என்ற அப்பாவின் சத்தம் உள்ளே இருந்து வந்தது. அதைக்கேட்டதும் நான் பயந்து போய் எதுவும் சொல்ல வில்லை. சத்தமில்லாமல் சாப்பிட்டேன். சாயந்தரம் ஆனது, மாட்டுக்கு தீவனம் கொணந்து போட்டேன்.

“ஏலே சீனு, இங்க வாலே” இது அம்மா..

“என்னம்மா வேணும்?” என்றேன் நான்.

“உங்க அப்பா பணம் தந்தாரு. படம் பாக்க சொல்லி, வாரியா?” என்றாள் அம்மா.

குஷியாகி இரண்டே நிமிடங்களில் தயாரானேன் நான்.

ஊருக்கு வெளியே உள்ள அந்த டூரிங்க் டாக்கிஸில் பிள்ளையார் பாட்டு கேட்டது.

“எம்மோய். முதல் பாட்டு போட்டுட்டாங்க. ரெடியா?” என்றேன் நான்.

“எலே, நான் வர லேட் ஆகும், பக்கத்து வீட்டு அக்கா கூட வாரேன், அந்த முருகனும் வருவான். நீ அவன் கூட முன்னால போய் நில்லு. வேணும்னா முருக்கு வாங்கி சாப்பிடு” என்று ஐந்து ரூபாய் தந்தாள் அம்மா.

“சரிம்மா” என்ற நான் முருகனை தேடி அவன் வீட்டுக்கு போனேன். அவன் எனக்காகவே தயாராய் இருந்தது போல் தெரிந்தது எனக்கு.

“வாலே சீனு. போலாமா?” என்றான்.

இருவரும் பொடி நடையாய் பேசிக்கொண்டே போனோம். மெதுவாய் சூரியன் மறையும் நேரம் அது. வானம் தன் கலரை மாற்றிக்கொண்டு இருந்தது. நீலம், மஞ்சளாய் மாறி அது இன்னும் சிவப்பாய் மாற ஆரம்பித்தது. அந்த கலரில் வானத்தில் அழகாய் பறந்து சென்ற கொக்கு கூட்டம் ஒரு முனையில் இருந்து மறு முனை வரை விமானம் போன்ற வடிவு எடுத்து போனது.

திடீரென அங்கே மேய்ந்து கொண்டு இருந்த கோழிகளிடம் ஒரு மாற்றம், சத்தத்துடன் ஓட ஆரம்பித்தது. பின்னால் சின்னஞ்சிறு கோழிக்குஞ்சுகள் ஓடின. வேகமாய் எங்கோ இருந்த வந்த பருந்து ஒன்றி ஒரு குஞ்சை மட்டும் தூக்கி கொண்டு போனது, அந்த தாய் கோழி அந்த பருந்தை விரட்ட முயன்று பின்னால் ஓடி தோற்றுப்போனது. அந்த தாய் கோழியின் சோகம் என்னை ஆழ்த்தியது. அதை பார்த்ததும் என கண்ணில் கண்ணீர்.

“ஏலே சீனு, என்ன ஆச்சு? பருந்துன்னா கோழிக்குஞ்சை தூக்க தான் செய்யும். அதுக்கு நாம ஒண்ணும் பண்ண முடியாது, இன்னும் மீதி உள்ள குஞ்சுகளை அந்த தாய் கோழி பாத்துக்கும்” என்றான் முருகன்.

இதற்கு முன் நான் பார்த்து இருந்தாலும், இப்போது என்னால் ஜீரணிக்க முடிய வில்லை. ஒரு வினாடி என் கண் முன் அந்த கதிரும், சங்கரும் வந்து போனார்கள். எனக்கு அந்த சங்கர் பருந்தாய் தெரிந்தான். கதிர், கோழிக்குஞ்சாய் தெரிந்தான். பார்த்து பார்த்து வளர்த்த தாய்கோழியாய் நான் இருந்தேன். அதனாலோ என்னவோ அதை பார்த்ததும், எனக்கு அழுகை வந்தது.

கண்களை துடைத்துக்கொண்டு தியேட்டர் போனேன். அங்கு போனதும் சோகம் மறந்தது. அவ்வளவு கூட்டம். வேடிக்கை பார்த்ததில், அம்மா வந்ததை மறந்து விட்டேன். அம்மாவே என்னை தேடி வந்து பணம் தந்தாள். டிக்கெட் எடுத்து, அவளிடம் கொடுத்து விட்டு, நானும் முருகனும் மட்டும் ஆண்கள் வரிசையில் உள்ளே போனோம். படம் ஆரம்பித்தது, முருகன் விசில் அடிக்க, ஒரே ஜாலியாய் இருந்தது. நேரம் போனதே தெரிய வில்லை. இடை வேளை வந்தது.

கையில் இருந்த ஐந்து ரூபாயை எடுத்து கொண்டு நானும் முருகனும் கடைக்கு போனோம். முருக்கு வாங்கி கையில் வைத்து இருந்தேன் நான்.

“ஏலே, நீ இங்கேயே நில்லு, நான அவசரமாய் ஒண்ணுக்கு போயிட்டு வரேன்” என்றான் முருகன்.

“சரில” என்ற நான் சும்மா வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு இருந்தேன், அப்போது யாரோ என்னை தட்டுவது தெரிந்து திரும்பினேன், அதிர்ச்சி ஆனேன் நான். ஆம், அது கதிர்.

“என்ன பண்ணுத இங்க” என்றான் அவன் என் கையில் இருந்த முருக்கை பிடுங்கி கொண்டான்.

“படம் பாக்க வந்தேன், நீ எப்ப வந்த, நான் பாக்கவே இல்லை” என்றேன் நான்.

“நீ வெளிய நிக்கும் போதே வந்துட்டேன். அப்பா கூட வந்தேன். அதான் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணலை. நீ சத்தம் போட்டது, முருகன் விசில் அடிச்சது எல்லாம் எனக்கு தெரியும்” என்றான் அவன்.

“எங்க இருந்த?” என்று அதிசயமாய் கேட்டேன்.

“சேர் டிக்கெட்” என்றான் அவன்.

ம்ம்ம்.. அது பணக்காரங்க எடுக்குற டிக்கெட். எங்களுக்கு எல்லாம் தரைடிக்கெட் தான் கரெக்ட் என்று மனதிற்குள் நினைத்தேன்.

“சாரிடா. அன்னைக்கு உன்னை பாக்க வந்தது, அந்த பாலத்துக்கு கீழே போறதுக்கு தான். நீ பழக்கி விட்டுட்ட. அது இல்லாம இருக்க முடியலை. நீ தான் இப்பேல்லாம் பேசுறது இல்லை, எனக்கே கஷ்டமா இருந்துச்சு. நான் என்ன பண்றது” என்றான் அவன்.

“அப்படி எல்லாம் இல்லை. பரிட்சை வந்துச்சு. நீ படிக்கிற பையன். உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டாம்ன்னு தான் ஒண்ணும் பண்ணலை. எனக்கு உன்னை எப்பவும் பிடிக்கும்” என்றேன். ஏன் சொன்னேன் என்று எனக்கே தெரிய வில்லை.

“கதிரு உன்னோட தெத்துப்பல்லும், கன்னங்குழியும் சூப்பர்” என்றதும், அவன் சிரித்தான், அவன் சிரிப்பில் நான் விழுந்தேன். மெதுவாய் அவன் கைகளைப்பற்றிய நான் அழுத்தம் கொடுத்தேன்.

அந்நேரம், யாரோ என் கைகளை விலக்குவது தெரிந்தது. திரும்பினால், சங்கர்.

“என்ன கதிரு, தரை டிக்கெட் கிட்ட எல்லாம் என்ன பேச்சு, வாடா போலாம்” என்று அவன் கையை பிடிக்க , அந்த கையில் இருந்த முருக்கு கீழே விழ கதிர் எதுவும் சொல்லாமல் அந்த சங்கர் பின்னே போனான்.

அவனுடன் என் மனதில் இருந்த எல்லா சந்தோசமும் போனது. முருக்கு விழுந்த இடத்தையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன் நான்.

பின்னால் இருந்து முருகன் என்னை கூப்பிடுவது என்னோட லெவல் தரைடிக்கெட் தான் என தோன்றியது.

இடைவேளை முடிந்து படம் தொடங்கியது. என் மனதில் மட்டும் அல்ல, அந்த படத்திலும் சோகம் கொட்டியது. நான் என்னை அறியாமல் அழுதே விட்டேன். பக்கத்தில் இருந்த முருகன், என்னை பார்த்து சிரித்தான்.

“என்னல, பொம்பளை பிள்ளை மாதிரி அழுது கிட்டு, படம்ன்னா சோகம் இருக்க தான் செய்யும்” என்றான். அவனுக்கு என்னோட சோகத்தை எப்படி சொல்றது.

ஒரு வழியாய் படம் முடிந்து வெளியே வரும் போது முறுக்கு விழுந்த அந்த இடத்தை பார்த்தேன். எல்லோரும் நடந்து நடந்து அந்த இடத்தில் அப்படி ஒரு சுவடே இல்லை. ஆனால், என் மனதில் தான் அந்த சுவடு ஆழமாய் பதிந்து விட்டது. வரும் போது இருந்த சந்தோஷம் இப்போது இல்லை. முருகன் மட்டும் தொண தொண என பேசிக்கொண்டு வந்தான். வீடு வந்தது தெரிய வில்லை. மறு நாள் ஞாயிறு, இருந்தாலும் என் மன சோகம் என்னை எங்கேயும் போக விடாமல் தடுத்தது. வீட்டுக்குள்ளே அடங்கி விட்டேன் நான்.

திங்கள் காலை வந்தது. ஸ்கூல் போணுமா என்ற அளவுக்கு கஷ்டம் மனதில். வேறு வழி இன்றி சைக்கிளை எடுத்து கொண்டு நான் ஸ்கூல் கிளம்பினேன். போகும் வழியில் எனக்காக காத்து இருக்கும் கதிர் இல்லை. தனியாகவே நான் போய் சேர்ந்தேன். கதிரை பார்க்கும் போதெல்லாம் கோபம் கோபமாய் வந்தது. அந்த சங்கர் என்ன தான் சொன்னாலும், இவனும் எனக்காக பேசி இருக்கலாம் அல்லவா? இவன்லாம் என்ன பிரண்ட் என்ற கோபம் தான் எனக்கு.

என்ன தான் இருந்தாலும், அவன் சிரிக்கும் போது என்னை அறியாமல் நான் அவனை பார்ப்பதும், அவன் தெத்துப்பல்லும், அந்த கன்னங்குழி சிரிப்பும் என்னை என்னவோ செய்தது. அப்படி பார்க்கும் போது கதிர் என்னை பார்த்தால் நான் என்னையே திருப்பி கொண்டேன். இன்னொரு புறம் சங்கரைப்பார்த்தால், வயிறு எரிந்தது எனக்கு. அவனெல்லாம் ஒரு பையனா, ஒரு மனிதாபிமானமற்ற பிறவி. உணர்வுக்கு மரியாதை செய்ய தெரியாத பையன். இந்த இருவரையும் இந்த ஆண்டு முழுவதும் பார்த்தே ஆக வேண்டுமா என்ற எண்ணமும், நான் எப்படி சமாளிக்க போகிறேன் என்ற பயமும் வந்தது எனக்கு. அப்படியே ஒரு நாள் கழிந்தது. அந்த நாள் மிகவும் கஷ்டமான நாளாய் இருந்தது. இப்படி தான் எல்லா நாட்களும் இருக்கும் என்ற எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியது.

மறு நாள் செவ்வாய் வந்தது. ஸ்கூல் வந்தேன். இன்று ஒரு மாற்றம். கதிரை காண வில்லை. ஸ்டாப் ரூமில் இருப்பான் என்று நினைத்தேன். அவன் வரவே இல்லை. அவனை பற்றி விசாரிக்க தோன்றியது. ஆனால், மனம் அதை தடுத்து விட்டது. ஆனாலும் ஒரு குழப்பம் மனதிற்குள்.

கணக்கு வாத்தியார் வந்தார். வகுப்பு எடுக்க ஆரம்பித்தார். நடுவில் நிறுத்தியவர்,

“ம்ம்ம்.. சொல்ல மறந்துட்டேன். இனி ஒரு வாரம் கதிர் இருக்க மாட்டான். அதனால, சங்கர் நீ தான் க்ளாஸை கவனிக்கணும். சரியா” என்றார்.

“தனியா கஷ்டம் சார்” என்றான் சங்கர்.

“கவலைப்படாத, அதுக்கு தான் உதவி லீடர் இருப்பான்ல” என்று என்னை கை காட்டினார்.

என்னை பார்த்து சிரித்தான் சங்கர். அது ஏளன சிரிப்பாய் தெரிந்தது எனக்கு, இருந்தாலும், நான் பதிலுக்கு சிரித்து வைத்தேன். வகுப்பு முடிந்ததும் அவர் இடைத்தேர்வு மார்க் தந்தார். எப்போதும் போல, எனக்கு மார்க் கம்மி, ஆனால், சங்கரும், கதிரும் ஒரே மார்க். என்னை எழுப்பி விட்டார் வாத்தியார்.

“ஏல, உன்னை தான் லீடராக்கணும்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா, நீ வாங்குன மார்க்குக்கு, அது ஒரு கேடான்னு தான் தரலை. படிக்கணும்டா. இங்க பாரு. வந்து கொஞ்ச நாள் கூட இல்லை. அதுக்குள்ள, எவ்வளவு மார்க் வாங்கி இருக்கான் பாரு. அவன் எழுத்தை பாரு. மணி மணியா இருக்கு. நீயும் எழுதுதியே, கோழி கிறுக்கின மாதிரி. நல்லா படிச்சு உருப்படுற வழியைப்பாரு” என்று இன்னும் மோசமாய் திட்டினார் வாத்தியார்.

சங்கருக்கு லீடர் போஸ்ட் குடுத்தது ஏன் என்று சமாதானம் சொல்ல, என்னை திட்டி தீர்த்து விட்டார். நான் சோகமானேன். வாத்தியார் போன பின், சங்கர் என்னிடம் வந்தான். நான் அவனை தவிர்த்து விட்டேன். சாயந்தரம் வீட்டுக்கு போனேன். என்னை பார்த்ததும், அம்மா கேட்டாள்,

“என்னல ஆச்சு? மூஞ்சை உர்ன்னு வைச்சு இருக்க?”

“ம்ம். வாத்தியார் திட்டுனாரு”

“எதுக்குல?”

“மார்க் கம்மியா எடுத்ததுக்கு”

“அதுக்கு திட்டோட விட்டுட்டாரா? அடிக்கலையா? சொல்லணுமே அவர்கிட்ட, மார்க் குறைச்சு வாங்கிட்டு, மூஞ்சை வைக்கிறதை பாரு” என்றாள்.

“நீ வேற போம்மா. நான் படிக்க போறேன்” என்றேன் நான்.

“போ, மேல பரண்ல உக்காந்து படி, யாரும் வர மாட்டாங்க. நல்லா படி” என்றாள் அம்மா.

சரி என்ற நான் தயாராகி பரண் மேல் உக்காந்து படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு பக்கம் தான் படித்து இருப்பேன், அதற்குள், ஏதோ தண்ணீர் கொட்டும் சத்தம் கேட்க எட்டி பார்த்தேன். எங்கள் வீட்டு சுவற்றுக்கும், ஓட்டுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி வழியே பார்த்தேன். பக்கத்து வீடு அது. அந்த வீட்டு பாத்ரூமிற்கு மேலே ஓடு இல்லை. திறந்து இருந்தது. கூர்ந்து பார்த்தால், உள்ளே அந்த வீட்டு மருமகன், எனக்கு அத்தான் (அக்கா கணவர்) குளிக்க வந்து இருந்தார்.

அவர், எனது பெரியம்மா பொண்ணு (அக்கா) வின் கணவர், அத்தான். அவர் ராணுவத்தில் இருக்கிறார். திருமணமாகி ஆறு மாதங்கள் தான் ஆகி இருக்கும். விருந்துக்கு வந்து இருக்கிறார் போல் தெரிந்தது.

பாத்ரூம் வந்தவர், கதவை தாள் போட்டு விட்டு, ஒவ்வொன்றாய் கழற்ற ஆரம்பித்தார். முதலில் பனியனை கழற்றி அந்த கதவில் போட்டார். அப்படியே சாரத்தை (லுங்கியை) உருவி கதவில் போட்டார். ஜட்டியை மெதுவாய் சரி செய்தவர், மேலே இங்கும் அங்கும் பார்த்தார். கண்டிப்பாய் நான் பார்ப்பது அவருக்கு தெரியாது. அவ்வளவு இருட்டாய் இருக்கும். அதையும் கழற்ற, இப்போது அம்மணமாய் இருந்தார் அவர். அவரை அப்படி பார்த்ததும், எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. படிக்கும் எண்ணம் எல்லாம் போய் விட்டது. மெதுவாய் என்னவன் எந்திரிக்க ஆரம்பித்தான், காரணம் அவர் அப்படி இருந்தார். மிலிட்டரி டிரைனிங்கில் உடம்பை கச்சிதமாய் வைத்து இருந்தார். மொத்தத்தில் ஒரு ஆண்மகனாய் தெரிந்தார் அவர்.

மாநிறம் தான் அவர், ஆனால் பாலிஷாக இருந்தார். மிலிட்டரி என்பதால், முடி கச்சிதமாய் வெட்டி இருந்தார், ஷேவ் செய்யப்பட்ட பளிச் முகம், நன்றாய் கருப்பாய் அழுத்தமாய் இருந்த மீசை. அந்த மீசையே அவர் ஆண்மையை காட்டியது, நான் வளராத எனது மீசையை தடவி பார்த்தேன். அவரது கீழ் உதடுகள், இரண்டும் செதுக்கி வைத்தது போல் இருந்தது.

அவர் கைகள் இரண்டும் பாடி பில்டர் போல் சூப்பராய் இருந்தது. தவக்களை (மசில்ஸ்) எல்லாம் தெளிவாய் தெரிந்தது. அவர் கையை தூக்கினால், உள்ளே அக்குள் முடிகள் காடாய் வளர்ந்து இருந்தன. அவர் நெஞ்சில் முடி வளர்ந்து அவர் ஆண்மையை தூக்கி காட்டியது. அப்படியே, அவர் முலைக்காம்புகள் இரண்டும் கன்னங்கரேலென்று பளிச்சென்ன அவர் நெஞ்சில் எட்டி பார்த்தது. இன்னும் கீழே சிறிதாய் வளர்ந்த அந்த தொப்பை, அவர் தொப்புளை செக்ஸியாக காட்டியது. தொப்புள் ஆழமாய் போனது அவருக்கு இன்னும் அழகை கூட்டியது.

மேல் பாதியே இப்படி என்றால், கீழே சொல்லவா வேண்டும். அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில், யானையின் தும்பிக்கை மட்டும் தெரிந்தால் எப்படி இருக்கும், அதே போல் இருந்தது அவருடைய ஆண்மை. மேலிருந்து பார்த்ததாலும், அது தூங்கி கொண்டு இருந்ததாலும், அதற்கு மேல் தெளிவாய் எதுவும் தெரிய வில்லை. இதுவே எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அவர் கால்கள் இரண்டும் கால்பந்து வீரர்கள் போல் கட் கட்டாய் அழகாய் இருந்தது.

இதை பார்த்த நான், அவர் குளிக்கும் அழகையும் ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு சொம்பாய் அவர் தண்ணீர் ஊற்ற, அவர் உடல் முழுவதும் நனைக்கவே பல சொம்பு தண்ணீர் தேவை பட்டது. உடம்பு நனைந்த பிறகு, அவர் சோப்பு போட ஆரம்பித்தார். சோப்பு போட போட எனக்கு இன்னும் ஏறியது. என்னுடைய ஆண்மை (அவருடன் பார்த்தால், இது ஆண்மையே இல்லை, வெண்டைக்காய் தான் இது) தூக்கி நேராய் நின்றது.

வெற்றுடம்பில் அழகாய் தெரிந்தார். தண்ணீர் துளிகள் பட்டு இன்னும் அழகாய் தெரிந்தார். வெண்ணிற சோப்பு நுரையுடன் இன்னும் இன்னும் அழகாய் தெரிந்தார் அவர். சோப்பு போடும் போது அவர் குனிந்து போடும் போது அவர் ஆண்மையுடன் கீழே இருந்த அந்த விரைப்பையும் அழகாய் தெரிந்தது. அவர் ஆண்மைக்கு சோப்பு போட்டார். அந்த அழகு இன்னும் அழகு. சொல்ல தெரிய வில்லை. அனுபவித்து சோப்பு போட்டார் அவர். அதை மெதுவாய் உரித்து, அந்த ரோஸ் மொட்டில் சோப்பை தடவினார். கூசியிருக்கும் போல, அப்படியே கண்களை மூடி கொண்டார்.

முதன்முறையாய், இன்னொரு ஆண்மகனுக்கு தெரியாமல் அவரை ரசித்தேன். இதில் எத்தனை கிளு கிளுப்பு. நான் என்னையே மறந்து அவரை ரகசியமாய் அனுபவிக்க ஆரம்பித்தேன்.

எல்லாம் முடிந்து அவர் குளித்து விட்டு, அங்கிருந்த டவல் வைத்து உடம்பை துவட்டியவர், அந்த டவலை இடுப்பில் கட்டினார். இப்போது அவருடைய் குண்டி அந்த ஈர டவலுடன் ஒட்டி, இன்னும் செக்ஸியாக காட்டியது. எனக்கு மூட் உச்சத்தை எட்ட, நான் ஆட்ட ஆரம்பிப்பதற்குள் கொட்டி விட்டது எனக்கு.

அவர் கதவில் இருந்த அந்த சாரத்தை எடுத்தார். நன்றாய் உதறியவர், டவலின் மேல் அணிந்தவர், அப்படியே டவலை உருவினார். இப்போது அந்த சாரத்தை சரி செய்யும் போது அவர் ஆண்மை தெரிந்தது, அது எல்லாவற்றையும் விட தூக்கலாய் இருந்தது எனக்கு. இலை மறை காயாய் இருந்த அந்த ஆண்மை எனக்கு மூட் மறுபடியும் ஏற்றியது. அவர் கதவை திறந்து வீட்டு முற்றத்தை கடந்து வீட்டுக்குள் போனார். அவர் போகும் பாதையை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து கொண்டு இருந்தேன்.

அப்போது கீழே இருந்து சத்தம்,

“ஏலே சீனு, உன்னை பாக்க உன் சோக்காளி (பிரண்ட்) வந்து இருக்கான்”

“யாரும்மா? முருகனா, அப்புறம் வரேன்னு சொல்லு” என்ற நான் எனது சாரத்தை சரி செய்தேன்.

“இல்லைடா, உன் ஸ்கூல் பிரண்டாம். பேரு சங்கர்ன்னு சொல்றாண்டா, வாடா” என்றாள் அம்மா.

சங்கரா, அவனுக்கு இங்கு என்ன வேலை என்ற குழப்பத்தில் பரணில் இருந்து கீழே இறங்கினேன் நான்.

என்னை தேடி வர என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் பரணில் இருந்து இறங்கி வந்தேன் நான்.

“சொல்லு சங்கர், என்ன ஆச்சு?” என்றேன் நான்.

“சீனு, என்னோட கணக்கு நோட்டு உங்கிட்ட இருக்கு. அதை வாங்கிட்டு போக தான் வந்தேன்.” என்றான் அவன்.

“இருக்காது சங்கர். என்னோட நோட்டு தான் என்கிட்ட இருக்கு. உன்னோடதை நான் வாங்கவே இல்லையே..” என்றேன் நான்.

“நானும் உங்கிட்ட தரலைடா. என் பேக்ல தேடினேன். உன் நோட்டு தான் எங்கிட்ட இருக்கு, இங்க பாரு” என்று அவன் நீட்டிய நோட்டை பார்த்தேன், அதில் என் பெயர் தான் எழுதி இருந்தது. அது என்னுடைய நோட்டு தான். கணக்கு நோட்டை வாங்கும் போது மாத்தி வாங்கி உள்ள வைச்சிட்டேன் போல என்று நினைத்துக்கொண்டு, எனது பையில் இருந்த அவனுடைய நோட்டை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தேன்.

“வேற என்ன சங்கர்?” என்றேன் நான்.

அதற்குள் அவனுக்கு குடிக்க தண்ணீர் தந்தாள் அம்மா.

“தம்பி, காபி குடிக்கியா? இங்க கடுங்காப்பி தான் இருக்கும்.” என்றாள் அம்மா.

“வேண்டாம்” என்று மறுத்த அவன்,

“ஆண்டி” என்று அழைத்தான்.

“தம்பி என்ன சொல்லுது?” என்றாள் அம்மா.

“அத்தைன்னு சொன்னான்ம்மா” என்று மொழி பெயர்த்தேன் நான்.

“அக்கான்னு சொல்லு தம்பி, அது தான் முறை. ஒரு விதத்துலா, நீ எனக்கு தூரத்து சொந்தம்” என்றாள் அம்மா.

“சீனுவை என் கூட இன்னைக்கு அனுப்புவீங்களா?” என்றான் சங்கர்.

“எதுக்கு தம்பி?”

“எங்க ஊர்ல இன்னைக்கு திருவிழா, அதான்” என்றான் சங்கர்.

“ஆமால.. அயத்தே (மறந்து) போயிட்டேன். ஏலே சீனு போயிட்டு வால.” என்றாள் அம்மா.

“இல்லைம்மா. வேண்டாம்” என்றேன் நான்.

“அந்த வாத்தியார் நமக்கு சொந்தகாரர் தான். அவர் வெளியூர்ல வேலைக்கு போனதால, யாருக்கும் தெரியலை. தம்பி வேற பாசமா கூப்பிடுது. போல. போயிட்டு ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு வந்துரு” என்றாள் அம்மா.

“அக்கா, அவன் எங்க வீட்லே சாப்புடுவான்” என்றான் சங்கர்.

என்னை எதுவுமே கேட்காமல், உள்ளே போன அம்மா, என்னை கூப்பிட்டு கையில் பத்து ரூபாய் தந்து “பாத்து போயிட்டு வா” என்று அனுப்பி வைத்தாள்.

தன்னை கேட்காமலே அனுப்பி வைத்த அம்மா மீது கோபம் என்றாலும், திருவிழா பார்ப்பதில் இருந்த சந்தோஷத்திலேயே ஒத்து கொண்டேன். போகும் வழி முழுவதும் சங்கர் கேட்கும் எந்த கேள்விக்கும் ஒரு வார்த்தையில் பதில் சொல்லி,எனது கோபத்தை உறுதி படுத்தினேன். ஒரு வழியாய் சங்கர் வீட்டை அடைந்தோம் இருவரும். சைக்கிளை நிறுத்தி விட்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நின்ற என்னை கையை இழுத்து வீட்டுக்குள் அழைத்து சென்றான் சங்கர்.

வழக்கமான பேச்சுகளுக்கு பிறகு சாப்பிட அழைத்தனர். சங்கர் வீடு காரை வீடு, மொட்டை மாடியுடன் கூடிய வீடு. அழகாய் ஜன்னல்களுக்கு எல்லாம், திரை போட்டு வைத்து இருந்தனர். ஷோபா செட் எல்லாம் எனக்கு அதிசயமாய் இருந்தது. சாப்பிட தனி அறை, அதுவும் மேஜை போட்டு இருந்தது. அன்று திருவிழா சாப்பாடு என்பதால், வாழை இலையில், வெள்ளை சோறு, இரண்டு கூட்டு, சாம்பார், ரசம், மோர், பாயாசம் என்று சூப்பர் சாப்பாடு. இவ்வளவு சாப்பிடுவது எனக்கு முதல் முறை. நான் சாப்பிடுவதையே சங்கர் அப்பா பார்த்து கொண்டு இருந்தார், அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

“நீ இன்னார் பையன் தான. உங்க அப்பா, குடியிலே எல்லாத்தையும் அழிச்சிட்டார். நீ தான் படிச்சு எல்லாத்தையும் மீட்டணும்டா.” என்றவர், அப்புரம் தொடர்ந்தார்.

“இந்த உலகத்துல கல்வி மட்டும் தான் நிரந்தரம். வேற எதுவும் இல்லை. நல்லா படி. உன்னோட படிப்பு உனக்கு எப்பவும் கை கொடுக்கும்” என்றார்.

சாப்பிட்டு கை கழுவும் போது சங்கர் சொன்னான், “சாரிடா, எங்க அப்பா எப்பவும் இப்படி தான். யாரைப் பாத்தாலும் படி படின்னு சொல்லி டார்ச்சர் பண்ணுவார். சாரிடா”

“அவர் சொல்றது எல்லாமே கரெக்ட்.” என்றேன் நான்.

“அதுக்காக 24 மணி நேரமும் படிக்க முடியுமா?” என்றான் அவன்.

“நீ நல்லா படிக்கிற. என்னை மாதிரி படிக்காத பசங்களுக்கு இந்த மாதிரி யாராவது சொன்னா தான் தெரியும்” என்றேன் நான்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும், திருவிழா பார்க்க கிளம்பினோம். “லேட்டாகாம, சீக்கிரம் வந்துருங்க” என்றார் சங்கரின் அப்பா. அவரைப் பார்க்கும் போது எனக்கு பொறாமையாய் இருந்தது. எனக்கும் அப்பா இருக்கிறாரே என்று. விதியை நொந்து சங்கருடன் கோவிலுக்கு போனேன் நான்.

சீரியல் பல்பால் அழகாய் அலங்கரிக்க பட்டு இருந்தது அந்த ஊர். வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே, கோவில் போனோம் இருவரும். அப்போது சாயந்தர பூஜை நடக்க, அங்கு போய் சாமி ஆடுவதை எல்லாம் பார்த்து விட்டு சாமி கும்பிட்டு வெளியே வந்தோம்.

அதற்குள் கரகாட்டம் ஆரம்பமாகி இருந்தது. குட்டி கரகத்தை தலையில் வைத்து கீழே விழாமல் ஆடும் அழகே அழகு. எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் என்பதால் அங்கே நின்று வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். மேளத்திற்கு ஏற்ப கரகம் ஆடுவதும், இருவருக்கும் நடக்கும் போட்டியும் பார்ப்பதற்கு இன்னும் அழகு. ஒரு வழியாய் கரகாட்டம் முடிந்து, அடுத்து குறவன் குறத்தி ஆட்டம் ஆரம்பித்தது. அவர்கள் தான் இரட்டை அர்த்த வசனத்தில் ஆரம்பிப்பர்.

“உன் பேர் என்ன” என்பாள் குறத்தி

அவன் புதிர் போடுவான்

“மூன்று எழுத்து, முதல் எழுத்து சு” என்பான்.

கூட்டத்தில் சிரிப்பலை மோதும்

மெதுவாய் அவன் சொல்வான் “சுரேஷ்”

அவளும் இழைத்தவள் அல்ல

“என் பேரும் மூணெழுத்து. முதலெழுத்து பு” என்பாள்.

கூட்டத்தில் ஆண்கள் தரப்பில் சிரிப்பும் பெண்கள் கூட்டத்தில் வெட்கமும் வரும்.

மெதுவாய் அவள் சொல்வாள் “புனிதா”

மீண்டும் சிரிப்பு.

அப்படியே மெதுவாய் செக்ஸியாக போகும் அந்த ஆட்டம்.

“போலாமா” என்றேன் நான்.

“சரிடா..” என்ற சங்கர் என்னை அழைத்து போகும் போது கேட்டான்.

“பீடி குடிப்பியா?” என்றான்.

“இல்லைடா, நீ” என்றேன் நான்.

“வாங்கி குடுத்தா அடிப்பேன்” என்றான் அவன்.

என் கையில் வேறு பணம் இருந்ததால், அப்படியே கடைக்கு போனேன், 5 பீடி வாங்கினேன். அவன் ஒன்றை எடுத்தான், பற்ற வைத்தான்.

ஒரு இழு இழுத்தான். இருமல் வந்தது.

“என்னடா ஆச்சு?” என்றேன் நான்.

“ஒண்ணுமில்ல” என்றவன் இழுக்க ஆரம்பித்தான். பீடியை முடித்தவன், அதை காலில் போட்டு கசக்கியவன்,

“கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நடந்துகிட்டே பேசலாமா?” என்றான்.

“சரி” என்றவன் அவனுடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்

“இன்னும் என் மேல கோபமா இருக்கியாடா?” கேட்டான் அவன்.

“ஆமா, நீ நடந்துகிட்டது அப்படி” என்றேன் நான்.

“ம்ம்ம். எனக்கே தெரியும். எல்லாம் நீ பேசணும்னு தான் நடந்து கிட்டேன். நீ தான் முகம் குடுத்து பேசலை.” என்றான்.

“அப்படி எல்லாம் இல்லை.” என்றேன்.

“உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? இன்னைக்கு உன்னோட நோட்டு என்கிட்ட எப்படி வந்ததுன்னு தெரியுமா? அது நான் தான் வைச்சேன். உங்கிட்ட பேசணும்ன்னு நான் தான் நோட்டை மாத்தி வைச்சேன்.”

எனக்கே அதிசயமாய் இருந்தது.

“உன்னை பத்தி கதிர் அடிக்கடி சொல்லுவான். நீ ரொம்ப நல்ல பையன்னு. அவனும் உங்கிட்ட முதல்ல சண்டை போட்ட பிறகு தான் நல்ல பிரண்ட் ஆனான்னு. அதான் நானும் உன்கூட சண்டை போடுற மாதிரி பேசினேன். நீ தான் விலகி போக ஆரம்பிச்ச. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை.

இப்ப கூட நீ வாங்கி குடுத்ததுல தான் நான் பீடி குடிச்சேன். நான் குடிக்கவே மாட்டேன். உனக்காக தான் குடிச்சேன்” என்றான்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரிய வில்லை. அவன் தொடர்ந்தான்.

“அன்னைக்கு தியேட்டர்ல நான் அப்படி சொல்லி இருக்க கூடாது. ஒரு வேகத்துல சொல்லிட்டேன். அதுக்கு பிறகு அந்த கதிர் என்னை எப்படி திட்டினான் தெரியுமா? முறுக்கு நீ வாங்கி குடுத்ததுன்னு சொல்லி அதுக்கும் என்னை திட்டினான். படம் ஆரம்பிச்ச பிறகு நான் வெளியே வந்து கீழே விழுந்த அந்த முறுக்கை ஒரு துளி இல்லாம எல்லாம் எடுத்துட்டு போயிட்டேன் தெரியுமா. அதோட நொறுங்கின தூள் இந்த பாக்கெட்ல தான் இருக்கு”ன்னு சொல்லி பாக்கெட்டில இருந்து எடுத்து காட்டினான்.

எனக்கு தியேட்டர்ல நான் தேடின இடமும், ஒரு துளி கூட இல்லாததும் நியாபகம் வந்தது. அப்படின்னா சங்கரும் நல்லவனா? நான் தான் தப்பா நினைச்சேனா? ஒன்றும் புரியாத குழப்பத்தில் இருந்தேன் நான்.

“இன்னும் என் மேல கோபம் தீரலைன்னா நான் ஒண்ணும் பண்ண முடியாதுடா” என்ற அவன் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனான். நான் கிளம்புறேன் என்றவனை தூங்கிட்டு போடான்னு சொல்லிட்டு பாய் தலையணை எல்லாம் தந்தார்கள். பஞ்சு தலையணையில் படுத்ததும் தூங்கியவன் காலையில் 06 மணிக்கு எழுந்தேன். சங்கர் தூங்கி கொண்டு இருந்தான். அவன் அம்மாவிடம் சொல்லி விட்டு சைக்கிள் எடுத்து வீட்டுக்கு வந்தேன். மனதில் குழப்பமே இருந்தது. எது உண்மை, எது பொய் என்று தெரியாமல் இருந்தேன்.

வீட்டுக்கு வந்து தயாரானேன். அதற்குள் அம்மா சொன்னாள்

“ஏலேய், பின் வீட்டுக்கு பால் கேட்டாங்க. அந்த தூக்கு வாளில இருக்கு. குடுத்துட்டு வந்துருல”

“எதுக்கும்மா?” என்றேன் நான்.

“மிலிட்டரி மருமகன் வந்து இருக்காவல. அதுக்கு தான்” என்றதும் எனக்கு சிரிப்பு வந்தது. “யாரும்மா?” என்று திரும்ப கேட்டேன்.

“மிலிட்டரி காரர் டா, நீ ஏண்டா சிரிக்கிற? என்றாள்.

ஒண்ணுமில்லை என்று சொன்னாலும், அம்மணமாய் பார்த்த அந்த மிலிட்டரி மாமா கண் முன் வந்து போனார். அந்த தூக்கு வாளியை கையில் எடுத்து கொண்டு அவரை பார்த்த அந்த கற்பனையில் நடந்தேன்.

அவர் வீட்டை அடைந்த போது முனகல் சத்தம் கேட்டது. பிரமை என்றே நினைத்தேன். நின்று கேட்டால், உண்மை என தெரிந்தது. அம்மணமாய் பார்த்த மாமா மேட்டர் போடுறாரு போல. அதையும் தான் பார்ப்போமே என்ற எண்ணத்தில், சத்தமின்றி எட்டி பார்த்தேன்.

உச் உச் என்ற சத்தம் கேட்டது. இன்னும் பார்த்தேன், மாமாவின் வெற்று முதுகு தெரிந்தது, அவர் அழுத்தி முத்தம் கொடுப்பது தெரிந்தது. இன்னும் கூர்ந்து பார்த்தேன், கீழே இருந்தது அக்கா இல்லை, ஒரு பையன் என்பது.

மிலிட்டரி மாமாவா இப்படி என்று அதிசயமானாலும், அந்த பையன் யார் என்று பார்க்க ஆவலானேன் நான்.

கீழே இருப்பது பையன் என்று தெரிந்தாலும், யாரென்று தெரியவில்லை. மிலிட்டரி மாமா(அத்தான்)வின் முதுகு மறைத்து விட்டது. மாமாவின் முதுகை பார்த்ததில் எனக்கு அந்த பையன் யாரென்ற எண்ணமே மறந்து போய் விட்டது.

மிலிட்டரி டிரைனிங்கில் இருப்பதாலோ என்னவோ அவர் முதுகு ஒரு பாடி பில்டர் போலவே இருந்தது. அவரின் முதுகை பார்த்த போது அது தேக்கு மர கட்டையை நினைவூட்டியது. அந்த அளவு ஸ்ராங்காய் தெரிந்தது. மெதுவாய் போய் தட வேண்டும் என்றே தோன்றியது. கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு இன்னும் பார்த்தேன். அவர் முதுகில் வழிந்த அந்த வியர்வைத்துளிகள் அனைத்தும் முத்துக்களாய் அந்த வயிரம் பாய்ந்த கட்டையில் உருண்டு ஓடின.

அவரின் குண்டிகள் இரண்டும் என்னமாய் எடுப்பாய் இருந்தன. அந்த குண்டிகளுக்கு மேல் அவரது குட்டி தொப்பையின் வெளிப்பாடாய் சின்னதாய் இடுப்பு டயர், அவரது அந்த தேக்கு உடம்பின் அழகை கூட்டியது. குண்டியின் பிளவில் தெரிந்த முடிகள் அதை காடாய் காட்டியது. அந்த மெல்லிய இருட்டில் இன்னும் போதை ஏற்றியது.

முத்த சத்தம் அடங்கியதும் அவர் மெதுவாய் திரும்பினார். இப்போதும் அவர் முகம் மட்டுமே தெரிந்தது. அந்த பையன் முதுகை காட்டி இருந்தான். அவர் அருகில் அவனைப்பார்த்தால் எலிக்குஞ்சாய் தெரிந்தான் அவன்.

அவர் அவனிடம் மெதுவாய் பேச்சு கொடுத்தார்.

“ஏலே, நீ சூப்பர். நான் மிலிட்டரியில இருந்து லீவு போட்டு வந்ததே உங்க அக்காவை போடணும் தான். எவ்வளவு கற்பனையில இருந்தேன் தெரியுமா? அவ என்னடான்னா வீட்டுக்கு விலக்கு, மூணு நாளைக்கு ஒண்ணும் கிடையாதுன்னு சொல்லிட்டா. நாளைக்கு மூணு தடவை மேட்டர் பண்ணனும்ன்னு நினைச்சா, அவ என்னடான்னு என்னை விட்டு விலகி போயிட்டா. என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம காட்டுக்கு போய் கை அடிக்கலாம்னு பாத்தா, நீ வேற பாத்துட்ட, உன்னை கரெக்ட் பண்ணலானு நினைச்சா, நீயே மடங்கிட்டட” என்றார் அவர்.

அந்த பையனோ ஒன்றும் தெரியாதது போல் தலை அசைக்கவும் அவர் தொடர்ந்தார்,

“ஏலே, நீ நல்லாவே கம்பெனி குடுக்கல.. அந்த கிஸ் அடிக்கும் போது நல்லா மூட் ஏத்துதல. உங்க அக்கா வேஸ்ட். ஏதோ பேருக்கு மட்டும் தான் உதட்டை நீட்டுவா. நீ என்னமா எனக்கு சரி சமமா பண்ற டா”

“போங்க அத்தான்” என்றான் அவன். சத்தம் பரிச்சயமானதாய் இருந்தாலும், அந்த சன்னமான சத்தத்தில் பிடி பட வில்லை. இப்போது அது எனக்கு முக்கியமாய் தெரிய வில்லை.

“இப்ப என்னல பண்ண போற?” என்ற மிலிட்டரி மெதுவாய் அவனை விலக்கி அண்ணாந்து படுத்தார். அந்த மெல்லிய ஒளியில் அந்த தேக்கு கட்டை மின்னியது. எல்லாம் வியர்வைத்துளிகள். அதை பார்த்ததும் எனக்கு மூட் ஏறியது. மெதுவாய் என்னவன் கீழே எழுந்தான்.

அவரது தொப்பையும் அதில் தெரிந்த அவரது தொப்புளும் என்னவோ செய்தது. குளிக்கும் போது பார்த்ததால் இந்த மெல்லிய இருட்டிலும் என்னால் அவர் உடல் அங்கங்களை கோர்வையாய் யோசிக்க முடிந்தது.

இப்போது தான் கீழே பார்த்தேன், வாவ், என்ன ஒரு மலைப்பாம்பு அது. தும்பிக்கையாய் தெரிந்த அந்த பாம்பு படமெடுத்து நிற்கிறது கண் முன்னே. கரு நிற பாம்பாய் இருந்தது அது. ஆனால் அவரது ரோஸ் மொட்டு மட்டும் அந்த மெல்லிய இருட்டிலும் பளிச்சென தெரிந்தது. அதுவே அழகாய் வாழைப்பழமாய் வளைந்து இருந்தது. அவர், அவன் கைகளைப்பிடித்து அந்த பாம்பின் மேல் வைக்க, இன்னும் துடித்து எழுந்தது.

“வாய் வைக்கியால?” என்று அவர் கேட்டதும், அவன் டக்கென்று குனிந்து வாய் வைத்தான், அவன் வாய் வைக்கவும் அவர் முனக ஆரம்பித்தார். என்னால் நிற்க முடிய வில்லை. இங்கே முட்டிக்கொண்டது.

சிறிது நேர முனகலுக்கு பின் அவர் அவனை 69 க்கு இழுத்தார். இப்போது அவன் முகம் எனக்கு தெரிந்தது. அது நம்ம முருகன். அவனா இப்படி, இவ்வளவு நாள் தெரியாம போச்சே. இப்போது எனக்கு அது முக்கியாய் தெரிய வில்லை.

அவன் அவர் சாமானை வாயில் வைத்து மெதுவாய் வாழைப்பழத்தை சப்புவது போல் சப்பினான். ஆனால் மாமாவோ அவ்வப்போது குண்டியை வேகமாய் தூக்கி ஆட்ட ஆரம்பித்தார். அவர் ஆட்டும் வேகத்தை பார்த்தால், இதற்காகவே அவர் மிலிட்டரியில் இருந்து வந்து இருக்கார் என தெரிந்தது.

அவரோ அவன் பின்னால் என்ன செய்தார் என தெரிய வில்லை. அவன் குண்டியை கடித்து அந்த பிளவை நக்கினாரா இல்லை அவன் வெண்டைக்காய் சாமானை உறிஞ்சினாரா தெரிய வில்லை. அவனும் துடிப்பது தெரிந்தது. தெளிவாய் தெரியாததால், கற்பனை கூடியது எனக்கு.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு, அவர் அவனை அப்படியே கட்டி பிடித்தார். அவன் சின்னதாய் தெரிந்தான் அவர் மார்பின் மேல். அவனை பார்க்க பாவமாய் இருந்தது. அவனை அணைத்ததில், அவன் வாயின் உள்ளே போன அவரது சாமான் அவனது தொண்டை வரை போய் விட்டது. அவன் திமிர, அவர் இப்போது நன்றாய் குண்டியை ஆட்ட ஆட்ட, வேகம் கூட்டியவர், அப்படியே அடங்கினார்.

முருகன் வாய் முழுவதும் வெண்ணிற தயிர். அதை பார்த்ததும், அவனை அப்படியே திருப்பி போட்டு வாயில் மீண்டும் முத்தமிட்டார். இப்போது தண்ணியுடன்.

“ஏலேய், சும்மா கும்முன்னு கம்பெனி குடுக்க. இனிமே எப்ப இந்த ஊருக்கு வந்தாலும் உன்கூட பண்ணணும்ல.” என்றார் மாமா.

“அத்தான்” என்றான் அவன்.

“என்னல?”

“எனக்கு ஒரு ஆசை?” என்றான்

“சொல்லுல,”

உங்க சாமான் பக்கத்துல, என்னோடதை வைச்சு பாக்கணும்” என்றான்.

“பாருல” என்றார் மிலிட்டரி.

அவர் சொன்னதும், அவன் அவர் சாமான் அருகில் அவனுடையதை வைத்து பார்த்தான்.

அதைப்பார்த்ததும், மாமாவே சிரித்து விட்டார். அது நல்ல குண்டு மார்க்கர் பென் அருகில் ஒரு குட்டி பென்சில் வைத்தது போல் இருந்தது.

அதிலும் அவரது சாமான் நல்ல காட்டுக்கு நடுவில் உரமிட்டு வளர்த்த ஒரு ஆல மரமாய் இருந்தது. அவனது சாமானோ காற்றில் ஆடும் மூங்கில் மரமாய் ஒரு புல் கூட இல்லாமல் ஆடி கொண்டு இருந்தது.

அடுத்து என்ன என்பது போல முருகன் அவரை பார்க்க,

“அடுத்த ரவுண்ட் ரெடியா?” என்றார்

“நீங்க சொன்னா சரி தான் அத்தான்” என்றான் முருகன்.

அடுத்த ரவுண்ட் தயாராக, நான் சத்தமில்லாமல், தூக்குவாளியை வைத்து விட்டு மெதுவாய் வெளியே வந்தேன்.

வீட்டுக்கு வர லேட்டானதால்,

“என்னல இவ்வளவு லேட்? பள்ளிக்கூடம் போகலையா?” என்றாள் அம்மா.

“ம்ம்.. வீட்ல யாரும் இல்லைம்மா” என்றேன் நான்.

“சொல்ல மறந்துட்டேன். அந்த மிலிட்டரி மருமகன் மட்டும் தான் இருப்பாரு. எல்லாரும் வெளியெ போறேன்னு சொன்னாங்க. நான் மறந்துட்டேன்” என்றாள் அம்மா.

“அம்மா, நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கலை. தூக்கமா வருது, இன்னைக்கு மட்டும் லீவு போட்றேன்மா” என்றேன்.

“சரில்ல.. நீ பரண்ல படுத்துக்க” என்றாள் அம்மா.

சாப்பிட்டு விட்டு மேலே போனவன், பக்கத்து வீட்டு பாத் ரூமையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன், மிலிட்டரியின் வருகைக்காக.

பத்து நிமிடத்தில் வந்தவர், இன்று குஷியாய் பாட்டு பாடிக்கொண்டு குளிக்க ஆரம்பித்தார். மெதுவாய் ஒவ்வொன்றாய் கழற்றியவர், அம்மணமானார். காலையில் அவரைப்பார்த்து எழுந்த என்னவன் அவரை அப்படி பார்த்ததும் மறுபடியும் எழுந்தான்.

இப்பொது அவரை பார்த்து பார்த்து ஆட்ட ஆரம்பித்தேன். சிறிது நேர ஆட்டலுக்கு பிறகு கஞ்சி கொட்ட, நான் துடைத்து கொண்டேன். அவர் இப்போது தான் சோப்பு போட ஆரம்பித்து இருந்தார். அவர் சாமானில் சோப்பு போட, அவரை இன்னும் ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். அதனாலோ என்னவோ, என்னவன் இன்னும் எழுந்தான். நான் வேகமாய் ஆட்ட ஆரம்பித்தேன். அவர் சோப்பு போட்டு குளித்து முடிக்கவும், எனக்கு இரண்டாவது முறை கொட்டியது. துடைத்து விட்டு தூங்க ஆரம்பித்தேன்.

அம்மாவின் சத்தத்தில் நான் எழும் போது நேரம் 0300 மணி. அப்படியே சாப்பிட்டு விட்டு, டீவி பார்க்க ஆரம்பித்தேன். நேரம் போனதே தெரிய வில்லை.

அம்மா வெளியில் இருந்து சத்தம் போட்டாள்.

“ஏலே சீனு, உன்னை பாக்க அந்த வாத்தியார் மவன் வந்துருக்கான்ல” என்றாள்.

“என்னது மறுபடியும் சங்கரா?” என்ற எண்ணத்தில் வெளியே வந்தேன் நான்.

வாசலில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன், என்னை பார்த்த சங்கர் அவசரமாய் அருகில் வந்தான். என் கழுத்தில், நெற்றியில் கை வைத்தான்.

“என்னடா ஆச்சு? உடம்பு சரி இல்லையா?” என்றான்.

நான் அவன் கைகளை விலக்கி,

“நான் நல்ல தெம்பா இருக்கேன். எனக்கென்ன?” என்று கைகளை விரித்து காட்டினேன்.

“அப்புறம் ஏன் ஸ்கூல் வரலை?” என்றான்.

“வரணும்ன்னு தோணலை” என்றேன் நான்.

“நான் எவ்வளவு பயந்துட்டேன் தெரியுமா? உனக்கு என்னமோ ஆச்சுன்னு?” அவன் சொன்னதும், நான் சிரித்து விட்டேன். அவன் கோபமானான்.

“நான் சீரியஸா சொல்றேன், நீ என்ன கிண்டல் பண்ற?”

“அப்படி இல்ல, எனக்காக இவ்வளவு பீல் பண்றியே அதுக்கு தான்” என்றேன் நான்.

“அப்படின்னா, நான் நேத்து பேசுனதுல, என் மேல கோவமா?” என்றான் அவன்.

“சே சே.. அப்படி எல்லாம் இல்லை. தூக்கம் வந்துச்சு, அதான் ஸ்கூல் வரலை. வேற ஒண்ணும் இல்லை” என்றேன் நான்.

நான் சொல்லி முடிக்கவும் என்னுடைய அம்மா, காபியுடன், கடலையும் கொண்டு வந்தாள்.

“ஏலேய், தம்பிக்கு காபி ஊத்தி குடு” என்று அவள் அடுப்பு வேலையை கவனிக்க உள்ளே போய் விட்டாள்.

“எடுத்துக்க சங்கர்” என்று அவனுக்கு ஒரு டம்ளரும் நானும் ஒன்றும் எடுத்து கொண்டேன்.

உள்ளே இருந்து அம்மாவின் குரல்,

“தம்பி, சீனி போதுமா?” என்றாள்.

“சீனு, உன்னை தான் கேக்குறாங்க. எனக்கு போதும்” சொன்னான் சங்கர்.

நான் சிரித்து விட்டேன்.

“ஏண்டா?” என்றான்.

“அவங்க கேட்டது என்னை இல்லை. காபில போட்ட சீனி, அதாவது சக்கரையை?” என்றதும் அவனும் சிரித்தான்.

கொஞ்ச நேர மௌனத்துக்கு பின், “அப்படின்னா, நீ சீனி வாசனா, இல்லை சக்கரை வாசனா?” என்றான்.

“குசும்பு.......” என்றேன் நான்.

“டேய் சக்கரை” என்றான் சத்தமாக. நான் எழுந்து போய் அவன் வாயை பொத்த, அவன் இன்னும் சத்தமிட, கடைசியில் அடங்கினான் அவன்.

“ஏண்டா சொல்ல கூடாதா?”

“அப்படி எல்லாம் இல்லை. சக்கரைக்கு வேற அர்த்தம் இருக்குடா” என்றேன் நான்.

“என்னடா” ஆர்வமாய் கேட்டான் அவன்.

“போடா, உன் கிட்ட எப்படி சொல்றது? ம்ம்ம்... குஞ்சு டா” என்றேன்.

கேட்டதும் இன்னும் சத்தமாய் சிரித்தான்.

“அப்படின்னா உன் பேரு இனிமே சக்கரை தான்” என்றான்.

“ஏலேய் சீனு” என்ற அம்மாவின் குரல் மறுபடியும்.

“என்னம்மா?” என்றேன் நான்.

“அங்க உன் கண்ணுகுட்டி, அதான் நீ செல்லமா கொஞ்சுவியே, உன் கதிரு கத்துது. என்னனு பாருடா” என்றாள் அம்மா.

அவள் கதிர் என்று சொல்ல, அதை கேட்டதும், என்னை அறியாமல் நான் நாக்கை கடிக்க, சங்கர் என்னை பார்த்து சிரித்தான். என்ன சொல்வது என்று தெரியாததால்.

“வாடா சங்கர், பாக்கலாம்” என்றதும், என்னுடன் வந்தான்.

வீட்டுக்கு பின்னால் சென்றோம். அங்கே தான் மாட்டு கொட்டகை இருந்தது. கொட்டகையின் உள்ளே, இரண்டு பசு மாடுகள் கட்டப்பட்டு இருந்தன. கொஞ்ச தூரத்தில், அழகான அந்த பசுங்கன்று சத்தம் போட்டு கொண்டு இருந்தது. நான் அதன் பக்கம் போனதும், சத்தத்தை நிறுத்தி என்னை பார்த்தது. நான் அழகாய் அதன் கழுத்தை அணைத்து அதன் அகன்ற நெற்றியில் முத்தம் இட்டேன்.

பழுப்பு நிற கலரில் இருந்த அந்த குட்டியின் நெற்றியில் அழகாய் வெள்ளை நிற கோடு ஒன்று. அது அதிஷ்டம் என்று என் அம்மா சொன்னாள். பெண்ணாய் பிறக்கும் என்று எதிர்பார்த்த எங்களுக்கு பையனாய் பிறந்தது அது. எனக்கு அது பிறந்த முதல் நாளே அதை மிகவும் பிடித்து விட, பெயர் வைப்பது பற்றிய பேச்சு வந்த போது, என் அம்மா அந்த உரிமையை எனக்கே தந்தாள். பிறந்து மூன்றாவது நாள் அதற்காக இருந்த பாலை தான் சீம்பாலாய் கதிருக்கு தந்தேன், அதன் பின் அவனுக்கும் எனக்கும் இருந்த நெருக்கம் எல்லாம் என்னை அழுத்த, செல்ல கண்ணுக்குட்டிக்கும் அவன் பெயரே வைத்து விட்டேன். கதிர் என்றால் திரும்பும் அளவிற்கு அத்தனை முறை கதிர் பெயரை சொல்லி பார்த்து இருப்பேன், என்னருமை கன்னுக்குட்டியிடம்.

ஆனால், இதையெல்லாம் எப்படி இந்த சங்கரிடம் சொல்வது, சொன்னால் அவன் ஏளனம் வேறு செய்வான் என்று நான் யோசித்த படி இருந்தேன்.

“டேய், நானும் தொடுறேண்டா” என்ற சங்கர், மெதுவாய் என் பின்னால் நின்று கொண்டு மெதுவாய் அதன் நெற்றியில் தடவினான். அந்த மென்மையும், எதுவும் சொல்லாத கண்ணுக்குட்டியும் அவனுக்கு பிடித்து விட, அவன் தைரியமாய் சற்று அருகில் வந்து தடவினான். செல்ல கண்ணுக்குட்டி அவன் கையில் மெதுவாய் நாக்கை நீட்டி நக்க, பயந்து போய் பின்னால் வந்து விட்டான் சங்கர். நான் சிரித்துகொண்டே, அதை கழற்றி விட அது அம்மாவிடம் போனது. மடுவை தேடி முட்டி முட்டி பால் குடிக்க ஆரம்பித்தது. அதை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு என்னுடைய கதிர் கண் முன் வந்து போனான்,

அதன் அம்மாவிற்கு புல்லும், வைக்கோலும் தந்தேன். அருகில் தண்ணீரும் வைத்து விட, அது சாப்பிட ஆரம்பித்தது.

“கண்ணுக்குட்டி சூப்பரா இருக்குடா” என்றான் அவன். “என்னோட கண்ணுக்குட்டி, அதான் சூப்பரா இருக்கு” என்றேன் நான்.

“சரிடா, எனக்கு நேரமாச்சு, நான் கிளம்புறேன், அம்மாகிட்ட சொல்லிடு” என்றான் சங்கர்.

“ஓகே டா” என்றேன் நான்.

“பை டா சக்கரை” என்றான்.

“டேய்..” என்று அவனை விரட்டுவதற்குள் சைக்கிள் எடுத்து ஓடி விட்டான்.

நான் மனதிற்குள் சிரித்து கொண்டேன்.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் என்னதான் சங்கர் சிரித்து பேசினாலும், பேருக்கு சிரித்து வைத்தேன். ஆனால் மனம் என்னவோ கதிரைத்தான் தேடியது. அவன் பேசாமல் இருந்தாலும், சண்டை போட்டாலும் அவன் பக்கத்தில் இருக்க மனம் வேண்டியது. அவன் இல்லாத நேரத்தில், அவனுடன் இருந்த நினைவுகள் வந்து என்னை அலைக்கழித்தன. அவன் என் மேல் சாய்வதும், என் மடியில் படுப்பதும் என, அவன் நினைவுகளே என்னை மிகவும் வாட்டின. அதே பெஞ்ச், அதே டேபிள் ஆனாலும் கதிர் இல்லாமல் எல்லாம் வெறுமையாய் இருந்தது எனக்கு. அந்த தெத்துப்பல்லும், கன்னங்குழி சிரிப்பும் பார்க்காமல், என்னவோ போல் இருந்தது எனக்கு. சங்கரிடம் கதிரைப்பற்றி கேட்க எனக்கு கஷ்டம் என்பதை விட கூச்சமாய் இருந்தது.

ஒரு வழியாய் அடுத்த திங்கள் வந்தது. காலையில் வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் போதே கதிரை பார்க்க போகும் சந்தோஷம் இருந்தது. அவனுக்கு இருக்குமா என்ற சந்தேகம் இருந்தாலும், அவனை பார்க்கும் சந்தோஷம் எனக்கு போதுமானதாய் இருந்தது. அவன் ஊரை கடந்து செல்லும் போது அவன் காத்து இருப்பான் என எதிர்பார்த்தேன், ஆனால் அவன் இல்லை.

வகுப்பிற்கு போய் சேர்ந்ததும் என் கண்கள் என்னை அறியாமல் அவனை தேடின. அவன் இருப்பதை பார்த்ததும் மனதில் மிக்க மகிழ்ச்சி. ஆனால் அவன் என்னை பார்க்க வில்லை. அதில் ஒரு சோகம் தான். இதிலும் அவன் சங்கருடன் பேசுவதை பார்த்தால், இன்னும் சோகமும் கொஞ்சம் கோபமும் இருந்தது.

திடீரென என்னை பார்த்த கதிர், முகம் முழுவதும் சிரிப்பாய், தெத்துப்பல்லும், கன்னங்குழியும் தெரிய அவன் என்னை பார்த்ததும் கத்தினான்,

“டேய், உதவி... எப்படா வந்த?” என்றான் கதிர்.

அவன் சொன்ன அடுத்த வினாடி,

“யாரு, நம்ம சக்கரையா?” என்றான் சங்கர்.

“சக்கரையா? யாரு?” என்றான் கதிர்

“நம்ம சீனு தான், நான் அவன் வீட்டுக்கு போனேனே.” என்றான் சங்கர்.

இதைக் கேட்டதும், அரண்டு போனான் கதிர்.

அவன் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சி அப்படியே சுருங்கி போனது.

நான் மெதுவாய் கதிரின் அருகில் போக, சங்கர் என் கையை பிடித்து இழுத்தான்.

என்னை இழுத்த சங்கரைப் பார்த்து நான் சிரிக்க அவன் “டேய் சக்கரை” என்று என்னை பார்த்து கண்ணடிக்க, கதிர் நொந்து விட்டான். நான் அவனை விடுத்து, கதிரின் கையைப்பிடிக்கும் போது அவன் என்னை விலக்குவது தெரிந்தது. ஏன் என்று தெரியாமல் நான் பேந்த பேந்த முழிக்கும் போது பின்னால் இருந்து வாத்தியார் செருமுவது தெரிந்தது எனக்கு. ஒன்றும் தெரியாதது போல் பம்மிக்கொண்டு பெஞ்சில் அமர்ந்தேன் நான்.

அன்று முழுவதும் நானும் கதிரும் பேசாவிட்டாலும், எங்கள் கண்கள் நான்கும் அவ்வப்போது பேசிக்கொண்டன. அவன் கண்கள் தனிமையை, என்னுடனான தனிமையை எதிர்பார்ப்பது போல் தோன்றியது எனக்கு. நான் சிரிப்பை மட்டுமே அவனுக்கு தந்தேன்.

அன்று மாலை மணி அடித்து கிளம்பும் நேரம் வரும் போது, அவன் என்னை இருக்க சொன்னான். எல்லோரும் போய் விட, கதிரும் சங்கரும் நானும் இருந்தோம். கதிர் சங்கரிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்க, என்னை நடு நடுவே பார்த்து காத்து இருக்க சொன்னான்.

பியூன் அண்ணா வந்தார், “சங்கர், உங்க அப்பா கூப்பிடுறார்” என்றதும், சங்கரும், “நான் இன்னைக்கு சைக்கிள்ல வரலை. எங்க அப்பா கூட போறேன். பை” என்றவன், என்னை பார்த்து, “பை சக்கரை” என்றான். “சரிடா சிமெண்ட் மூட்டை” என்றேன் நான்.

“என்னடா சொன்ன?” என்று என்னை கேட்டான். “சங்கர்ன்னா, சிமெண்ட் தான பேமஸ். அதை தான் சொன்னேன்.” என்றேன்.

“போடா சக்கரை”

“போடா சிமெண்ட் மூட்டை”

இப்படியே மாறி மாறி சொல்ல, அவன் போய் விட்டான்.

இப்போது கதிரை பார்க்க அவன் குழம்பி போய் இருந்தான்.

“என்னடா ஆச்சு?” என்றேன் நான்.

“ஒண்ணும் இல்லை”

“சொல்லுடா?”

“நான் ஒண்ணு கேட்டா செய்வியா?”

“என்னதுடா?”

“இன்னைக்கு பாலத்துக்கு கீழே போவோமா?”

“என்னடா சொல்ற கதிரு. இப்படி ஆயிட்ட?” என்றேன்.

“தோணுதுடா” என்றான்.

“சரி. நானும் ஒண்ணு கேக்கட்டுமா?” என்றேன்.

“ம்ம்ம்ம்”

“உனக்கு என்னோட அது மட்டும் தான் பிடிக்குமா, என்ன?”

“அப்படி எல்லாம் இல்லை”

“அப்புறம்”

“இந்த ஒரு வாரமா நான் உன்னை எவ்வளவு மிஸ் பண்ணினேன் தெரியுமா? அதுக்கு முன்னாடி வேணும்ன்னு பேசாம சங்கர் கூட நான் பேசும் போது உன் மூஞ்சியை பாக்க எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? ஆனா, நீ இல்லாம எனக்கு இந்த ஒரு வாரம் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?”

“டேய் ஓவர் பீலிங்க்ஸா இருக்குதுடா, வாடா போலாம்” என்றேன்.

ஒரு சில வாரங்களுக்கு பின், அதுவும் அந்த சங்கர் வந்த பின், இப்போது தான் நானும் கதிரும் சேர்ந்து போக நேரம் கிடைத்தது. இருவரும் பேசிக்கொண்டே போனோம். பாலமும் வந்தது. இருவரும் கீழே போக, வழக்கம் போல வேலையை ஆரம்பித்தோம். இன்று மற்ற நாட்களை விட வேகமாய் இருந்தான் கதிர்.

இன்று நான் ஆரம்பிக்குமுன் அவனே என் மேல் கை வைத்தான். முத்தமிட்டான். உதட்டை கவ்வினான். பல நாட்கள் கழித்து பண்ணுவதால், நானும் புத்தம் புதிதாய் உணர்ந்தேன். இன்னும் சுவை கூட்டிய அந்த உதடுகள் என்னை சுவைக்க தூண்டின. ஆரம்பித்தது அவன் தான், ஆனாலும் முடிப்பது எனது கையில், இல்லை வாயில் இருப்பதை புரிந்து கொண்ட அவன் சும்மா இருந்தான். இன்று ஒரு படி தாண்டி அவன் நாக்கை என் நாக்கால் தொட, சுவையில்லா ஒரு தனி உணர்ச்சி இருவருக்கும் வந்தது. அது இன்னும் எங்கோ கொண்டு போனது. அந்த நாக்கு விளையாட்டில் இருந்து மீண்டும் உதட்டை கடிக்க, அந்த சிவந்த உதடு இன்னும் சிவந்தது. ஒரு வழியாய் சோர்வாய் நிறுத்தினேன் முத்தத்தை.

அவன் என்னுடைய டவுசரை கழற்ற, அம்மணமானேன் நான். அவன் டக்கென்று குனிந்தவன், என்னுடைய வெண்டைக்காய் மீது வாய் வைக்க, நான் இன்னும் உணர்ச்சியில் துடிக்க, அவன் மெதுவாய் வாய் வைத்து சப்ப ஆரம்பித்தான்.

என்னை அறியாமல், எனக்கு என்னுடைய செல்ல கதிர் கண்ணுக்குட்டி, அதன் அம்மாவிடம் பால் குடிப்பது கண் முன் வந்து போனது. அவனுடைய வேகம், அவன் இத்தனை நாள் காத்து இருந்ததை கண் முன் காட்டியது. எனக்கும், பல நாட்கள் ஆனதால், கட்டு படுத்த முடியாமல் தவித்தேன். விளைவு அவனிடம் சொல்லுமுன் என்னவன் கக்கி விட்டான். இம்முறை எதுவும் சொல்லாமல், அவன் அதை முழுமையாய் ஏற்றுக்கொண்டான். ஒரு துளி தடயம் இல்லாதவாறு எல்லாவற்றையும் அவன் விழுங்கி விட்டான்.

“சாரிடா.. சொல்றதுக்குள்ள வ்ந்துச்சி” என்றேன் நான்.

“பரவா இல்லைடா, டேஸ்ட் சூப்பர்”

“எப்படி இருந்துச்சு?”

“உப்பும் இனிப்பும் கலந்த சுவை டா அது...” என்றான் அவன்.

“சாரிடா” என்றேன் மறுபடியும்.

“சும்மா சும்மா சொல்லாத டா” என்றவன். அவனாய் கழற்றி நின்றான்.

“மச்சி, என்ன பண்ணனும்? வாயா கையா?” என்றேன் நான்.

“உன் விருப்பம்” என்றான்.

நான் எனது கை வைக்க, அவன் என் மேல் சாய்ந்தான். இப்போது நான் ஆட்ட ஆரம்பித்தேன் அவனுக்கு. அவன் என் மேல் சாய்ந்தவன், அப்படியே என் வாயை கவ்வினான். இருவரும், மீண்டும் சுவைக்க, கீழே அவனும் கொட்ட ஆரம்பித்தான்.

அவன் வெண்டைக்காய் சுருங்க, நான் அவனை அணைத்தேன். இப்போது தான் அவன் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தம் இட்டேன். அவனும் என் கன்னத்தை பற்றி இழுத்து, அழுத்தமாய் முத்தமிட்டான். இந்த முத்தம் காதல் முத்தமாய் தெரிந்தது எனக்கு.

உடை சரி செய்து, வெளியே வரும் போது, கதிரின் முகத்தில் ஒரு குழப்பம்.

“என்னடா ஆச்சு கதிர்?” என்றேன்.

“பயமா இருக்குடா” என்றான்.

“ஏன்?”

“நீ என்னை விட்டு போயிருவியோன்னு?” என்றான்.

“ஏண்டா இப்படி எல்லாம் பேசுற?”

“நீ என்னை புரிஞ்சுகிட்டியான்னே தெரியலை”

“நான் புரிஞ்சு தான் பேசுறேன்” என்றேன்.

“நான் உன் மேல பைத்தியமா இருக்கேன், உனக்கு தெரியுதா இல்லையா?”

“அப்படியா? அதான் அந்த சங்கர் கிட்ட சிரிச்சு சிரிச்சு பேசுனியா?” என்றேன் நான் வேண்டும் என்றே.

“நீ மட்டும் பேசலையா, அவன் உன்னை சக்கரை அப்படின்னு சொல்றான். நீ என்னடான்னா, ஒண்ணுமே சொல்லாம இருக்க.” என்றான்.

“ஹாஹாஹா” என்று சிரித்து வைத்தேன்.

சிறிது நேரம் பேசாமல் இருவரும் சைக்கிள் மிதிக்க, அவனே தொடர்ந்தான்.

“உனக்கு என்னை பிடிக்குமா?” என்றான்.

“தெரியலையே?” என்றேன் நான்.

“அப்புறம் எப்படி இதெல்லாம் என் கூட பண்ற” என்றான்

“தெரியலை”

“எனக்கு தெரியும் உனக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும்ன்னு” என்றான் மறுபடியும்.

“எப்படி சொல்ற?”

“உங்க வீட்டு கண்ணு குட்டிக்கு என் பேர் தான வைச்சு இருக்க” என்றான்.

“இது எப்படி உனக்கு?”

“சங்கர் தான் சொன்னான்”

“வேற என்ன சொன்னான்?”

“உனக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். நான் இல்லாம ஒரு வாரம் நீ சோகமா இருந்தன்னு சொன்னான்” என்றான்.

“அப்படியா?” என்றேன் நான்.

“அதை கேக்கும் போது எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்துச்சு தெரியுமா?” என்றவன் நிறுத்தி விட்டான். என்னுடைய பீலிங்கை அவன் அனுபவித்த மாதிரி இருந்தது.

“டேய் சீனு?”

“சொல்லுடா கதிர்”

“நான் ஒண்ணு கேக்கட்டுமா?”

“கேளுடா?”

“திட்ட கூடாது. சரியா?”

“ம்ம்ம்...”

“அந்த சங்கரையும் நம்ம கூட சேத்துக்கலாம்டா” என்றான்.

இதைக்கேட்டதும் என் கைகள் தானாய் பிரேக்கை அழுத்த, அப்படியே நின்று விட்டேன்.

நான் சைக்கிளை நிறுத்தியது கூட தெரியாமல், என்னிடம் பை சொல்லி விட்டு அந்த கதிர் வேறு பாதையில் அவன் வீட்டுக்கு போய் விட்டான். இன்றும் அவனையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். ஆனால், இப்போது வேறு குழப்பத்தில். கதிர் தெரிந்து தான் பேசுகிறானா, இல்லை என்னை அளவெடுக்கிறானா?

புரியாத புதிராய் நான் சைக்கிளை மிதிக்க, மனதில் பல எண்ணங்கள். கதிர் சங்கரிடம் நன்றாகவே பேசுகிறான். அவனும் இவனிடம் என்னை பற்றிய எல்லா விசயத்தையும் சொல்லி இருக்கிறான். இல்லையென்றால், அந்த கண்ணுக்குட்டி கதை வரை ஒரே நாளில் எப்படி பேசி இருப்பான். அதனால் தான் இன்று காலை வகுப்பில் அவ்வப்போது என்னை பார்த்தானோ கதிர், எல்லாம் சங்கர் சொல்லும் கதையை கேட்டு.

சங்கர் இவ்வளவு சொல்லி இருந்தால், கதிரும் எல்லாம் சொல்லி இருப்பானோ. அதனால தான் போன வாரம் பூரா அவன் என கூடவே இருந்தானோ, கதிர் மாதிரியே இவனும் டிரை பண்றானா என்ன. ஒண்ணும் நடக்கலைன்னு தெரிஞ்சு தான் இந்த கதிர் அதைப்பேச சாயந்தரம் காத்திருக்க சொன்னானோ, நல்ல வேளை, சங்கர் அப்பா வந்து கூட்டிட்டு போயிட்டார். இல்லைன்னா, மூணு பேரும், நினைச்சு பாக்கவே கஷ்டமா இருக்கு.

அப்படின்னா, இந்த கதிர், சங்கர் கூடவும் இதெல்லாம் பண்ணி இருப்பானோ, அதான் அவன் கிட்டயும் பயங்கர குளோஸா இருக்கான். ஒண்ணும் புரியாமல் வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்தேன் நான். வீட்டு வாசலில் செருப்புகள் இருப்பதை பார்த்து ஒன்றும் புரியாமல் உள்ளே போனேன். உள்ளே, மிலிட்டரி அத்தான் அக்காவுடன் இருந்தார். என்னைப்பார்த்ததும் அம்மா சொன்னாள்,

“ஏலேய், அக்காவும், அத்தானும் வந்துருக்காவ, கடையில போய் ரெண்டு கலர் வாங்கிட்டு வாலே”

நான் வெளியே கிளம்ப எத்தனிக்க, அந்த மிலிட்டரி அத்தான் என் கைகளை பிடித்தார். அவர் கை திண்ணமாக இருந்தது. நன்றாய் காய்ப்பு கட்டி இருந்தது. அந்த அழுத்தத்தில் என்னால் திமிற முடிய வில்லை.

“வேண்டாம் அத்தை. சும்மா பாத்துட்டு போலாம்னு தான் வந்தோம். இப்ப தான் வீட்ல காபி குடிச்சோம்.” என்றார் மாமா.

உடையில்லாமல் பார்த்த அத்தானை (மிலிட்டரி மாமா) முழு உடையுடன் அருகில் இருந்து பார்க்கும் போது இன்னும் அழகாக தான் இருந்தது, அவர் உடம்பில் இருந்து பெர்ப்யூம் வாசம் வேறு வந்தது. அவருடைய அந்த விரிந்த மார்பு, அவர் போட்டு இருந்த சட்டை காட்டியது. சட்டை பட்டனின் ஊடே தெரிந்த அந்த முடிகள் அவர் குளிக்கும் போது பார்த்ததை நினைவூட்டியது.

அவர் பக்கத்தில் உட்கார அவர் என் தொடையை தட்டினார். என்ன வலி. தட்டினதுக்கே இவ்வளவு வலின்னா, எனக்கு அந்த முருகன் நினைவு வர, அவன் எப்படி இவரிடம் மாட்டி இருப்பான் என தோன்றியதும் சிரிப்பு வந்தது.

“தம்பி, என்ன ஆச்சு?” என்றார் மிலிட்டரி.

“ஒண்ணும் இல்லை. இன்னைக்கு கிளாஸ்ல நடந்ததை நினைச்சேன். சிரிப்பு வந்துச்சு” என்றேன் நான்.

அவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பேச்சு வாக்கில் அவர் வலதுகை அந்த பேண்டின் ஜிப்பின் மேல் போக, எனக்கு நன்றே பார்த்து பரிச்சயமான அந்த பாம்பை அவர் தடவினார். எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.

“சித்தி, நாங்க இன்னைக்கே கிளம்புறோம். அவர் அடுத்த வாரம் மிலிட்டரி போறாரு. அடுத்த தடவை வரும் போது இங்க ரொம்ப நாள் இருக்கேன்னு சொல்லி இருக்காரு” என்று சொல்லி கிளம்பி விட்டார்கள் இருவரும். அவர்கள் கிளம்பியதும், எனக்கு கிடைத்த ப்ரீ ஷோ போச்சே என்ற சோகத்தில் இருந்தேன் நான்.

அவர்கள் கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில், பக்கத்து வீட்டு பாத்ரூமில் சத்தம் வர, நான் பரணில் ஏறினேன். அந்த மிலிட்டரி தான். பாத்ரூம் கதவை தாள் போட்டவர், பேண்ட் பட்டனை கழற்றினார், மெதுவாய் ஜிப்பையும் கழற்றினார், உள்ளே இருந்த ஜட்டிக்குள் கை விட்டு அந்த பாம்பை மெதுவாய் எடுத்தார். இப்போது தான் அது முழுதாய் தெரிந்தது, அழகாய் தோலால் மூடப்பட்டு இருந்த அந்த பாம்பை தனது ஆள்காட்டி மற்றும் நடு விரல்களுக்கு நடுவில் வைத்து பிடித்தார். உள்ளே இருந்து சீறிட்டு வந்தது சிறுநீர். வேகமாய் வந்தது முதலில், பின் வேகம் குறைந்தது. அப்படியே அடங்கியது. இப்போது, அவர் அதை மெதுவாய் ஆட்டி விட்டார். சொட்டு சொட்டாய் சொட்டு நீர்ப்பாசனமாய் சில துளிகள் விழுந்தன. அதன் பின் அவர் அந்த தோலை உரித்து, மொட்டை எடுத்தார், அதையும் ஆட்டினார். அதில் இருந்தும் ஒரு சொட்டு விழுந்தது. அவர் மெதுவாய் தோலை முன்னே இறக்கி, கைகளால் அதை ஜட்டிக்குள் போட்டு விட்டு, பேண்டை மாட்டினார். கைகளை அலம்பி விட்டு, பாத்ரூமை திறந்து வெளியே போனார், அந்த மிலிட்டரி அத்தான். இனி அவர் எப்ப வருவது, நான் எப்ப எந்த முரட்டு பாம்பை பார்ப்பது என்ற சோகத்தில் கீழே இறங்கினேன்.

சாயந்தரம் ஆனதால், பின்னால் மாட்டுக்கொட்டகைக்கு போனேன் நான். அங்கு செல்ல கண்ணுக்குட்டி கதிரைத்தேடினேன். அதை காண வில்லை. அது கட்டிய இடத்தில் இல்லை, அதன் அம்மாவிடமும் இல்லை. இன்னொரு பசு மாட்டின் பக்கம் போய் ஒண்டிக்கிடந்தது. எனக்கு அதன் மேல் கோபமாய் வந்தது.

அதன் பக்கம் போய் அதை இழுத்து வந்தேன். வரும் போது தெரியாமல் சொன்னேன், “உனக்கு கதிருன்னு பேரு வைச்சது தப்பா போச்சு. எங்க போறதுன்னு தெரியாமலே போற நீ” அதை அம்மா பசுவிடம் விட, அது பால் குடிக்க ஆரம்பித்தது, ஏதோ நினைவில் இருந்த என்னை என் அம்மாவின் குரல் நினைவூட்ட, நான் கண்ணுகுட்டியை கட்டி விட்டு, தீவனம் எல்லாம் வைத்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

இரவு சாப்பாடு முடித்து பாய் விரித்து படுத்தேன். ரொம்ப பிடித்த அந்த போர்வை இன்று பிடிக்க வில்லை. கிளிகள் இரண்டாய் இருந்தது எனக்கு கோபமாய் வந்தது.

அந்த கோபத்தில் ஒன்று மட்டும் தெரிந்தது, நான் தனிப்பட்ட முறையில் கதிரை விரும்புகிறேன் என்று. ஆனால், அந்த கதிருக்கு ஏன் இது புரிய வில்லை. அல்லது அவன் புரியாதது போல் நடிக்கிறானா, ஆனால் அதற்கு மட்டும் சரியாய் வந்து விடுகிறான். இழுத்து போர்த்தி கொண்டேன் நான்.

வீட்டு எப்.எம்மில் பாட்டு ஒலித்தது:

கீழ் வர்க்கம் மேல் வர்க்கம்

இணையாத இரு கோடுகள்

சேர்ந்தாலும் மணவாழ்வில்

கரைகின்ற மணல் வீடுகள்

கட்டில் சொந்தம் என்னை கை விட்டது

தொட்டில் சொந்தம் என்னை தொடர்கின்றது

உயிர் வாழ்கிறேன் உனக்காகத்தான்

யாரும் இல்லை எனக்காகத்தான்

மலரே மலரே மடியில் தவழும் நிலவே

ரஜினி சோகத்தை பிளிந்து கொண்டு இருந்தார் இந்த பாட்டில். அது எனக்காகவே எழுதியது போல் இருந்தது. கதிர் மேல் வர்க்கமாகவும், நான் கீழ் வர்க்கமாகவும் தெரிந்தது அப்போது.

ஒரு முடிவு எடுத்தேன், கஷ்டமான முடிவு தான் அது. இனி மேல் கதிர் மற்றும் சங்கரிடம் பேசுவது இல்லை. அதிலும் கதிரை பார்க்கவும் கூடாது. அவன் என்ன சொன்னாலும் அவன் முகத்தை பார்க்க கூடாது. அவர்கள் இரண்டு பேரும் எப்படி இருந்தால் எனக்கென்ன. என்னவும் பண்ணட்டும் ரெண்டு பேரும். அவங்க விருப்பம். நான் குறுக்க போக விரும்பலை. தெளிவான முடிவோடு நான் தூங்கி விட்டேன்.

மறு நாள், வழக்கம் போல் பள்ளி செல்ல, வகுப்பு ஆரம்பமானது. பிரேக்கில் என்னிடம் வந்து பேச இருவரும் முயற்சி செய்ய, நான் பேசாமல் தவிர்த்தேன். சில முயற்சிகளுக்கு பின், கதிரும் சங்கரும் என்னிடம் வரவில்லை. ஆனால், அவர்கள் இருவரும் குசுகுசுவென்று பேசுவதும், பின்னால் என்னை திரும்பி பார்ப்பதுமாய் இருந்தனர். நான் என் முடிவில் மாற்றம் இல்லாமல் இருந்தேன்.

அன்று மாலை வரை எதுவும் பேச வில்லை. மாலையில், வழக்கம் போல் சங்கர் அவனுடைய அப்பாவுடன் கிளம்ப, கதிர் மட்டும் இருந்தான். அதிக நேரம் இருந்தால் பேச வேண்டி இருக்கும் என்று நான் அவசர அவசரமாய் கிளம்பி என் சைக்கிளை எடுத்து கொண்டு கிளம்பினேன். அப்போது தான் பார்த்தேன், கதிருடைய சைக்கிள் என் சைக்கிள் பக்கத்திலேயெ இருந்தது. என்ன தான் இருந்தாலும், நாளை சங்கர் சைக்கிள் வந்தால், அவன் சைக்கிள் அங்கே போய் விடும் என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு நான் கிளம்பினேன்.

மெதுவாய் நான் சைக்கிளில் போய் கொண்டு இருக்கும் போது, யாரோ வேகமாய் வருவது போல் தெரிந்தது. நானும் ஒதுங்கி வழி விட, அது கதிர். அவன் வந்த வேகத்தில், என் சைக்கிளின் குறுக்கே அவன் சைக்கிளை நிறுத்தினான். வேகமாய் இறங்கியவன் என்னையும் இறங்க வைத்தான். நான் இறங்கியதும், என் சட்டையை பிடித்தவன். கோபமாய் பார்த்தான். என் கண்களை பார்த்த அடுத்த நிமிடம் அவன் கோபம் மறைந்து அழுகை வர ஆரம்பித்தது. என்னை கட்டி பிடித்து அழ ஆரம்பித்தான். எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரிய வில்லை. நான் அப்படியே நின்று கொண்டு இருந்தேன்.

அழுகையை நிறுத்திய அவன் பேச ஆரம்பித்தான்.

“சீனு, எனக்கு தெரியும். உனக்கு என்னை பிடிக்கும்ன்னு. உனக்கும் தெரியும், எனக்கு உன்னை பிடிக்கும்ன்னு. அப்புறம் ஏம்ல இப்படி இருக்க. நீ பேசும் போது நான் வேணும்ன்னு பேசாமலே இருந்தேன் முதல்ல. அப்புறம் தான் எல்லாம் சரி ஆச்சுல்ல.. அப்புறம் ஏம்ல, இப்பெல்லாம் நீ என் கூட பேச மாட்டேங்குத. ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்ச பிறவும் என்னல நம்மள பேச விடாம தடுக்குது. எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை. சொல்லுலே.. இல்லைன்னா எனக்கு மண்டையே வெடிச்சுரும் போல இருக்குல.. ப்ளீஸ்...” என்று அவன் கெஞ்ச கெஞ்ச என் மனம் சற்று மாற ஆரம்பித்தது. பேச வேண்டாம் என முடிவு எடுத்த நான் அவனிடம் மனதில் உள்ளதை சொல்லி விட்டால் இனி மொத்தத்திற்கும் பேச வேண்டாம் என முடிவு எடுத்தேன்.

என் தோளில் சாய்ந்த அவன் முகத்தை தூக்கினேன். அவன் அழுது அவன் கண்கள் இரண்டும் சிவந்து போய் இருந்தன. என்னை அறியாமல், அவன் கண்ணீரைத் துடைத்தேன். அதற்குள், அந்த வழியே வந்த ஒரு அண்ணாச்சி,

“ஏலேய், என்னலா ஆச்சு?” என்றார்.

சுதாரித்து கொண்ட நான்.

“அண்ணாச்சி, அவன் கண்ணுல வண்டு பட்டுச்சு, அதான் கலங்கி போச்சு. அதான் பாத்துட்டு இருக்கோம்.” என்றேன்.

“நல்லா தண்ணியை வைச்சு கழுவுல. எல்லாம் சரி ஆயிரும்” என்றார் அந்த அண்ணாச்சி. சொன்னவர் கிளம்பவும், நான் கதிரை அழைத்து பக்கத்தில் இருந்த மைல் கல் மேல் உக்கார வைத்தேன். நான் கீழே இருந்து கொண்டேன். அவன் கால் அருகில், நான் பேச ஆரம்பித்தேன்.

“கதிரு, நான் என் மனசுல உள்ளதை சொல்றேன். நீ முடிவு பண்ணு, சரியான்னு” என்ற பீடிகையுடன் பேச ஆர்ம்பித்தேன்.

“உன்னை பாத்ததுல இருந்து உன் கூட பேசணும், பழகணும்ன்னு ஆசை இருந்துச்சு. நான் என்னென்னவோ டிரை பண்ணினேன். நீ தான் கண்டுக்கவே இல்லை. நீ என்னை முறைச்ச, திட்டுனே. நான் எல்லாம் பொறுத்து கிட்டேன். கடைசியா, நீயே வந்து என்னை பிடிச்சு இருக்குன்னு சொல்லும் போது, எனக்கு எவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு தெரியுமா. எனக்கே புரிய வில்லை. அந்த மழை நாள் என மனசுல உள்ள ஒரு நல்ல பதிவு. உன் கூடவே இருக்கணும். உன்னை பாத்துகிட்டே இருக்கணும், உன்னை என் பக்கத்துலே வைச்சு பொத்தி பொத்தி பாக்கணும்ன்னு எவ்ளோ ஆசை தெரியுமா?

ஆனா, அந்த சந்தோஷம் எல்லாம், அந்த சங்கர் வர வரைக்கும் தான் இருந்துச்சு. அவன் வந்தான். நீ ரொம்பவே மாறிட்ட. அவன் கிட்ட தான் பேசுன. என்னை தள்ளி வைச்சுட்ட. எனக்கு ரொம்ப அவமானமா இருந்துச்சி. அவனும் வாத்தியார் பையன் தானே. அதனாலே, ரெண்டு பேரும் ஜோடி சேந்துட்டீங்க, நான் நடுவுல எதுக்கு நினைச்சேன். இருந்தாலும், என்னால உன்னை மறக்க முடியலை. நீ எங்க இருந்தாலும் உன்னை தேடிக்கிட்டே இருந்தேன். என்னால முடியலை. அந்த தியேட்டர்ல நடந்துகிட்டது, நீ கூட ஒரு வார்த்தை சொல்லாதது, எனக்கே கேவலமா போச்சு, இனிமே நான் பேச கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.

அப்புறம் நீ சொல்லி தான் அந்த சங்கர் என்கிட்ட பேசினான். நீ இல்லைன்னா அவன் நல்லா தான் பேசுறான். நீ வந்த, அவனும் மாறிட்டான், நீயும் மாறிட்ட. இருந்தாலும், நீ கூப்பிட்ட உடனே, என்னால மறுக்க முடியலை. அதான் நேத்து சாயந்தரம் பாலத்துக்கு வந்தேன். நீ என்னடான்னா, எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு, சாதாரணமா ஒரு வார்த்தை சொன்ன, அது என்னை நறுக்குன்னு குத்திச்சி, நான் என்ன உடம்பை தேடி அலையுறேன்னு நினைச்சியா? நான் நினைச்சா, எங்க ஊர்லயே நிறைய பேரு இருக்காங்க. சின்ன பசங்கள்ல இருந்து வயசான ஆளுங்க வரைக்கும். எனக்கு உன்னை பிடிச்சு இருந்துச்சி. அதனால தான் உன் கூட பண்ண ஒத்துக்கிட்டேன்."

மேலே பேச என் குரல் மாறியது. அழுகை கலந்த குரலானது.

நீ என்னடான்னா, என்னை உடம்பு தேடி அலையுற ஒருத்தனா நினைச்சுகிட்ட, போடா.. எப்படி இருந்தாலும், நீங்க எல்லாம், பெரிய இடம். இப்படி தான் இருப்பீங்க. நாங்க வளந்த இடம் அப்படி. எங்களுக்கெல்லாம் மனசு கிடையாதுன்னு நினைப்பு உங்களுக்கு. வேணும்னா வருவீங்க. இல்லைன்னா கழற்றி விட்டுட்டு போயிருவீங்க. என்னோட சோகம் என்னோடவே இருக்கட்டும்” என்று சொல்லி முடித்த என் கண்களிலும் கண்ணீர்.

கல் மேல் இருந்த அவன் டக்கென்று கீழே இறங்கினான். என்னை பிடித்து என் கண்ணீரை அவன் துடைத்தான்.

“அப்படி என்னடா சொன்னேன், அன்னைக்கு”

“சங்கரையும் நம்ம கூட சேத்துக்கலாமான்னு கேட்டல்ல?” என்றேன் நான்

“ஆமா”

“அப்படின்னா, நீயும் அவன் கூட எல்லாம் பண்ணி இருக்க, அப்படி தானே” என்ற என் வாயை டக்கென்று மூடினான்.

“இப்படி பேச எப்படிடா உன்னால முடியுது. அது பண்ணனும்னா, அது உன் கூட மட்டும் தான். அவனை சொன்னது, பிரண்டா சேத்துக்கலாம்னு. அதுக்கு காரணம் இருக்கு. நான் உன் கூட பேசுனா, அவனுக்கு பிடிக்கலை. நான் அவன் கூட பேசுனா உனக்கு பிடிக்கல. ஒரே கிளாஸ்ல இருந்துட்டு, இது எதுக்கு. நாம மூணு பேரும் பிரண்டா இருப்போமே. அதை மனசுல வைச்சு தான் நான் அப்படி சொன்னேன்” என்றான் அவன்.

இன்னும் தொடர்ந்தான் அவன்.

“சீனு, நீ ஏதேதோ தப்பா நினைச்சுகிட்ட. இது தான் உங்கிட்ட இருக்க கெட்ட பழக்கம். நான் பணக்காரன்னு நீயே நினைச்சிக்கிற. எங்க தாத்தாவும் உங்க அப்பா மாதிரி இருந்தவர் தான். எங்க அப்பா வாத்தியார், அவ்வளவு தான், வேற உனக்கும் எனக்கும் வித்தியாசம் எல்லாம் இல்லை. மேல், கீழ் வர்க்கம் எல்லாம் நீயா கற்பனை பண்றது. எனக்கு உன்னை பிடிச்சதால தான் நான் உங்கூட பேசுதேன். எனக்கு உன்னை பிடிக்கும். ரொம்ப பிடிக்கும். நான் சங்கர் கூட பேசும் போது, நீ சோகமா இருக்கிறதை பாத்தா எனக்கு சிரிப்பா இருக்கும், அதை நான் என்ஜாய் பண்ணினேன். அது எவ்வளவு தப்புன்னு, பின்னால தான் தெரிஞ்சுது எனக்கு.

ஆமா, நீயும் சங்கரும் பேசும் போதும், உன்னை பத்தி சங்கர் என்கிட்ட சொல்லும் போது எனக்குள்ள மனசுல ஒரு புரியாத கோபம், பயம் எல்லாம் இருந்துச்சி. அப்ப தான் நீ எவ்வளவு கஷ்ட பட்டு இருப்பன்னு தெரிஞ்சுது.

சாரிடா” என்றான் அவன்.

அப்படியானால், நான் தான் இது நாள் வரை தப்பா நினைச்சேனோ. பாவம் கதிர், அவனை இப்போது முழுமையாய் புரிந்து கொண்டேன். அவன் என்னை பார்க்க, முதல் முறையாய் ஒரு புன்முறுவல் என் முகத்தில். அவனும் சிரித்தான், அழகான தெத்துப்பல்லும், கன்னங்குழியும் என்னை இழுத்தது. அப்படியே அணைத்து ஒரு முத்தம் இட்டேன். அவனும் என்னை இழுத்து முத்தம் இட,

அவன் சொன்னான்,

“சீனு, ஏலேய், உனக்கு என் மேல என்ன கோவம்ன்னாலும் நேர்ல கேளுல. மனசுல வைச்சுக்காத. பேசுனா தான் முடிவு தெரியும். இல்லைன்னா மனசு தான் கஷ்டப்படும்”

“சரி கதிரு’ என்றேன் நான்.

“பாலத்துக்கு கீழே” என்று கண்ணடித்தான் கதிர்.

“இன்னைக்கு வேணாமே” என்றேன்.

“நீ சொன்னா சரி தான்” என்றான்.

தனித்தனியாய் வந்த இருவரும் சேர்ந்தே சிரித்து கதை பேசிக்கொண்டு வீட்டுக்கு போனோம்.

மறு நாள் வந்தது, சங்கர், நான் மற்றும் கதிர் மூவரும் நண்பர்களானோம். அதன் பின் கோபம் என்ற ஒன்று எனக்கு சங்கர் மேல் இல்லை. ஒன்றாய் சுற்றினோம்.

அரையாண்டு முடிந்து, பத்தாம் வகுப்பின் கடைசி கட்டம் வந்தது. எங்கள் ஸ்கூலில், நைட் ஸ்டடி எல்லாருக்கும் உண்டு. அதாவது கடைசி இரு மாதங்கள் எல்லோரும் ஸ்கூலில் தான் தங்க வேண்டும்.

முதல் நாள் இரவு வகுப்பு முடிந்து தூங்க கிளம்பினோம். மூவருக்கும் ஒரு ஓரத்தில் இடம் எடுத்து கொண்டோம். சுவரை ஒட்டி நான், அடுத்து கதிர், அதற்கு அடுத்து சங்கர் என முடிவு செய்தோம். லைட் ஆப் செய்ய, கதிர், சங்கரை பார்த்து படுத்து இருந்தான். எனக்கு தூக்கம் வர வில்லை. என்னுடைய இரட்டைக்கிளி பெட்சீட் அவனுக்காக ஏங்கியது. சிறிது நேரத்தில், சங்கர் தூங்கி விட, கதிர் என்னை பார்த்து திரும்பினான், நான் அவனை எனது பெட்சீட்டினும் இழுத்தேன். முதன் முறையாய், இரவில் இருளில், ஒரே பெட் ஷீட்டில் இருவரும், அதுவும் மனதிற்கு பிடித்த கதிருடன். என்னை அறியாமல், அவனை இழுத்து என் மேல் போட்டேன். அவன் முழுவதும் என் மேல், அப்படியே அவன் கன்னத்தில், நெற்றியில் என கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் முத்தமிட, அவனும் சளைக்காமல் முத்தமிட, முத்தத்தில் களிந்தது அடுத்த அரை மணி நேரமும்.

அவன் கைகள் மெதுவாய் கீழே வர, அதை நான் தடுத்து விட்டேன்.

“ஏண்டா?” என்றான கதிர்.

“கஞ்சி வந்தா நாளைக்கு காலைல பெட் ஷீட்ல கரை தெரியும்டா” என்றேன் நான்.

“சரிடா” என்றவன் என்னை கட்டி கொண்டான்.

எங்கள் இருவரை பொறுத்த வரை அது தான் முதல் இரவு. சிறிது நேரத்தில் அப்படியே இருவரும் உறங்கி விட்டோம்.

காலையில் சங்கர் எழுப்பிய பிறகு தான் இருவரும் விளித்தோம்.

“என்ன ஆச்சு” என்றான் சங்கர்.

“புது இடம் தூக்கம் இல்லை” என்றேன் நான்.

“தெரியும், தெரியும். நடக்கட்டும் நடக்கட்டும்,”

“என்னடா?” என்றான் கதிர்,

“நீ கலக்குடா கதிர்” என்று கண்ணடித்தான் சங்கர்.

ஆடிப்போய் விட்டோம் நானும் கதிரும்.

“என்னடா சிரிக்க?” என்றான் கதிர். “ஒண்ணுமில்லை. நீங்க உங்க வேலையை பாருங்கடா” என்ற சங்கர் இன்னும் சிரித்தான். நானும் கதிரும் எதுவும் தெரியாதது போல நடந்து கொண்டோம். அதிகாலை ஒரு மணி நேர படிப்பு முடிந்த பின்னர், எல்லோரும் கிளம்ப, நானும் கதிரும் மட்டும் அந்த வகுப்பில் இருந்தோம். அந்த காலை வேளை அந்த பிரெஷான அவனுடைய முகம் மூடை கிளப்ப, நான் அவனை இழுக்க, அவன் என் மேல் சாய, அவன் கன்னங்களை எனது இரு கைகளாலும் தடவி, அப்படியே அவன் இதழ்களை கவ்வினேன். மெதுவாய் அவன் கீழுதட்டை இழுக்க அவன் என் இழுப்பிற்கு வந்தான். அப்படியே சுவைக்க ஆரம்பித்தேன். இருவரும் கண் மூடி அனுபவிக்கும் போது, அந்த சங்கர் வெளியே இருந்து சத்தம் போட்டான்.

“வாங்கடா, ஸ்கூல் பேக் எடுக்க இவ்வளவு நேரமா?” என்றான். அந்த சத்தத்தில் கண் விழித்தாலும், உதடுகளை பிரிக்க மனம் இன்றி மீண்டும் தொடர்ந்தோம். சங்கர் சத்தம் அதிகமானதோடு, அவன் கதவை தட்ட ஆரம்பித்தான். வேறு வழி இன்றி இருவரும் பிரிந்தோம். பிரிந்து, ஸ்கூல் பேக்கை எடுத்து கொண்டு வெளியே வர, கணக்கு வாத்தியார் எதிரே நின்றார்.

கதிரைப்பார்த்ததும், “கதிர், இன்னும் போகலையா, இப்ப போனா தான் வீட்டுல போய் குளிச்சுட்டு, சாப்பிட்டுட்டு கிளாஸிக்கு வர முடியும். இல்லைன்னா லேட் ஆகும். இந்த படிக்காத பய கூட என்ன சேக்காளி. சீக்கிரம் போ” என்றார்.

நான் எதுவும் சொல்லாமல், கதிர் பின்னே போக, இப்போது மூவரும் சைக்கிளில் போனோம். போகும் போது கதிர் என்னை பார்த்து கேட்டான்,

“ஏண்டா சோகமா இருக்க? அந்த வாத்தியார் சொன்னதுக்கு பீலிங்கா?”

“ம்ம்ம்...”

“கவலைப்படாத, நான் சொல்லி தரேன்...” என்றான்.

நடுவில் புகுந்தான் சங்கர், “அப்படின்னா, சீனு கதிருக்கு என்ன சொல்லி தருவான்?” என்று சொல்லி சிரித்தான்.

நாங்கள் இருவரும் எதுவும் தெரியாதது போல் சிரித்தோம்.

“எப்படிடா ஒண்ணும் பண்ணாத மாதிரியே நடிக்கிறீங்க?” என்றான்.

“என்னடா?’ என்றோம் இருவரும்.

“எல்லாம் எனக்கு தெரியும். உங்க கண் பார்வையிலே இந்த ஸ்கூல் வந்த ரெண்டாவது வாரமே கண்டு பிடிச்சிட்டேன், உங்களுக்குள்ள நட்பையும் தாண்டி எதுவோ இருக்குன்னு. நேத்து நைட் கன்பார்ம் ஆச்சி” என்றான்.

நாங்கள் இருவரும் அதிர்ச்சி ஆனோம். என்ன சொல்வது என்று தெரிய வில்லை.

“சாரிடா, யார்கிட்டயும் சொல்லாத” என்றான் கதிர்,

அதைக்கேட்டதும் சிரித்தான் சங்கர். அவன் பேச ஆரம்பித்தான்.

“என்னை பத்தி நான் சொல்றேண்டா. எனக்கு இந்த ஹோமோ செக்ஸ் சுத்தமா பிடிக்காது. அது பண்றவங்கன்னு தெரிஞ்சாலே அவங்க மேல வெறுப்பு தான் வரும் எனக்கு. அவங்களை எல்லார் முன்னாடியும் அவமானப்படுத்தணும், அவங்க கூனி குறுகி நிக்கணும். இப்படியெல்லாம் பண்றவன் நான். இந்த ஸ்கூல் வரதுக்கு முன்ன, நான் இருந்த வேற ஸ்கூல்ல இப்படி தான் ரெண்டு பேர் இருந்தாங்க. அவங்களை பயங்கரமா கிண்டல் பண்ணினேன், மட்டம் தட்டினேன். 69 ல 9 இங்க இருக்கு, 6 எங்கடா? இல்லைன்னா எப்படிடா 69 நடக்கும் அப்படின்னு கிண்டல் பண்ணுவேன்.

ஒரு தடவை பொண்ணுங்க முன்னாடி அவங்களை மட்டமா நான் கிண்டல் பண்ணினதுலே எல்லா பொண்ணுங்களும் சிரிச்சிட்டாங்க. அவங்களுக்கு ரொம்ப அவமானமா போச்சுன்னு, அன்னையில இருந்து ஸ்கூலுக்கு வரதே இல்லை. முதல்ல எனக்கு ஒண்ணும் வித்தியாசம் தெரியலை. ஒரு மாசம் கழிச்சு அதுல ஒருத்தனை சைக்கிள் ரிப்பேர் பண்ற கடையில பாத்தேன். ஏண்டா, ஸ்கூல் வரலைன்னு கேட்டேன். அவன் சொன்ன பதில் எனக்கு ஷாக்காச்சி.

அவன் பிரண்ட் அந்த நாளைக்கு நைட்டே அரளி விதையை அரைச்சி சாப்பிட்டு இருக்கான். சாக கிடந்தவனை இவன் தான் டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டு போய் காப்பாத்தி இருக்கான். ஏன்னு கேட்டா, நான் பண்ணின அவமானம் தாங்கலை, அதுவும் அவன் ஊர் பொண்ணுங்க முன்னாடி அவமானப்படித்துனதுல, அப்படி பண்ணிட்டான்னு சொன்னான். அதுக்கு அப்புறம் ரெண்டு பேரும் சேந்து இனிமே ஸ்கூல் போறது இல்லைன்னு முடிவு பண்ணிட்டாங்க. அவன் பத்து முடிச்சா, அவங்க அப்பா இடத்துல அவனுக்கு வேலை கிடைக்கும்ன்னு தான் அவன் படிக்க வந்ததே. இவ்வளவு அவமானத்துக்கு பிறகு அந்த வேலை தேவை இல்லைன்னு சொல்லிட்டு, வீட்டுக்கு சொல்லாம அவன் கோயம்புத்தூர் போயிட்டான். இன்னும் ஒரு போன் கூட இல்லை. அவன் என்ன பண்றான்னு தெரியலை. பிரண்டே ஸ்கூல் போகலைன்னு, இவனும் ஸ்கூலை நிறுத்திட்டு, சைக்கிள் கடையில சேந்துட்டான்.

அன்னைக்கு புல்லா எனக்கு என் மேலே வெறுப்பு வந்துச்சு. நான் பண்ணினது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு தெரிஞ்சுது. என்னால ரெண்டு பசங்க வாழ்க்கை போச்சேன்னு தோணிச்சு. ரொம்ப யோசிச்சு பாத்தேன். நிறைய தோணிச்சு.

ஒரு உயிர் பிறக்கும் போது பையனா, பொண்ணாங்கிறது மட்டும் கருவுல முடிவு ஆவுறது இல்லை. அவனுடைய எல்லா விருப்பு வெறுப்புகளும் கருவுல முடிவு ஆகுது. சுற்றுசூழலை பொறுத்து அது வெளியே வருது. அது அவனோட, அவளோட தப்பு இல்லை. இயற்கை அவங்களுக்கு கொடுத்து இருக்கிற வரம் அது. பிடிச்ச கலர் மாதிரி எல்லாமே கிட்ட தட்ட கருவிலே முடிவு ஆகுது. சுற்று சூழல்ல பிடிச்ச நடிகர், நடிகை, விளையாட்டு வீரர் அப்படின்னு அவங்களை பாக்கும் போது பிடிச்சு போகுது, இது எல்லாருக்கும் ஒண்ணா இருக்கணும்ன்னு அவசியம் இல்லை. அண்ணனுக்கு பிடிச்சது தம்பிக்கு பிடிக்காது, அதுக்கு மரபணு தான் காரணம்.

இந்த மகிழ்வனும் அந்த மாதிரி தான். கருவிலே முடிவான அது சுற்று சூழல் ஒத்து வரும் போது, பிடிச்சவங்க வரும் போது வெளியில தெரியும்.

அவங்களை மாத்துறது தப்பு, அவங்களை கிண்டல் பண்றது, உடல் ஊனமுற்ற ஒருத்தனை அதை காட்டி கிண்டல் பண்றதுக்கு சமம்.

நம்மால இந்த மாதிரி இருக்கிற பசங்க கூடவே இருக்க முடியலைன்னா, அப்புறம் எப்படி சாதியை ஒழிச்சி, சமயத்தை ஒழிச்சி, தீண்டாமை இல்லாத நல்லிணக்கம் எப்படி கொண்டு வர முடியும்.

தீண்டாமையை ஒழிக்கிறதுக்கு தாழ்த்தப்பட்டவனை/ஒடுக்கப்பட்டவனை கூப்பிட்டு பக்கதில உக்கார வைக்கிறதுல ஒழியாது. ஆனா, அதே தாழ்த்தப்பட்டவன்/ஒடுக்கப்பட்டவன் நம்ம எதிர்பாக்காத நேரத்துல நம்ம பக்கத்துல வந்து உக்காரும் போது ஒரு இம்மியளவு கூட மனசுல சஞ்சலம் வராம இருந்தாவே போதும். அப்ப தான் தீண்டாமை அழியும்ன்னு சொல்வாங்க.

இதோட முதல் படியா நான் முடிவு பண்ணினேன். இனிமே யாரையும் பிரிச்சு பாக்கிறது இல்லைன்னு. மனசு தான் காரணம், அதை சரி பண்ணிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்.

அந்த ரெண்டு பசங்களை, அவங்க வாழ்க்கையை கெடுத்த ஒரு பழி என் கூடவே இருக்கு. அதுக்கு நான் என்ன பண்ணினாலும் மாத்த முடியாதுன்னும் எனக்கு தெரியும்.

அதோட ஒரு பரிகாரமா இதைப்பாக்குறேன் நான்.

இங்க வந்த பிறகு உங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தேன். பாத்த உடனே எனக்கு தெரிஞ்சுது. நீங்க ரெண்டு பேரும் காட்டிக்காத மாதிரி இருக்கலாம். ஆனா, உங்க நடவடிக்கை உங்களுக்கு தெரியாம எங்களுக்கு காட்டி கொடுக்குது. என்னை மாதிரி ஒருத்தன் வந்து இந்த ஸ்கூல்ல உங்களை கிண்டல் பண்ண கூடாதுன்னா என்ன பண்றதுன்னு நினைச்சேன். நானும் உங்க கூட பிரண்டாயிட்டா, மூணு பேரு சேர்ந்தா எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்கன்னு தான், நான் உங்க கூட சேர ஆசைப்பட்டேன்.

எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?” என்று சிரித்தான் அவன்.

இன்னும் குழப்பத்தில் இருந்து மீள வில்லை நாங்கள் இருவரும்.

“அப்படின்னா உனக்கு எல்லாம் தெரியுமாடா?” என்றேன் நான்.

“ம்ம்ம்... உன் கண்ணுக்குட்டிக்கு பேர் வைச்சப்ப நான் கன்பார்ம் பண்ணிட்டேன். கதிர் பேரை எங்க எப்படி சொன்னாலும் உன்னை அறியாம நீ திரும்பி பாக்குற. அதே மாதிரி உன் பேரை சொன்னா, அவன் என்ன பண்ணினாலும் அவனும் திரும்பி பாக்கிறான்.”

“ஆனாலும், நேத்து நைட் பக்கத்துல ஒருத்தன் படுத்து இருக்கான்னு கூட பாக்காம, நீங்க ரெண்டு பேரும் பண்ற அட்டூழியம் தாங்க முடியலைடா” என்று திரும்பவும் சிரித்தான் அவன்.

“அப்படின்னா எங்க கூட பிரண்டா இருக்க உனக்கு கஷ்டமா இல்லையா?”

“இதே கேள்விக்கு நாலு மாசம் முன்னாடி வேற பதில் தந்து இருப்பேன். இப்ப நான் தெளிவா இருக்கேன். இது உன்னுடைய விருப்பம். உனக்கு இந்த கலர் தான் பிடிக்கணும்ன்னு நான் உன்னை வற்புறுத்த முடியாது. அது மாதிரி தான் இதுவும். உனக்கு விஜய் பிடிக்கும் அப்படிங்கிறதுக்காக அஜீத்தை பிடிக்கிற நான் உங்கூட பேசாம ஒதுங்கி இருக்க முடியாது. உன் விருப்பத்துல நான் தலையிடுறது இல்லை. உங்க விருப்பம் என்னை பாதிக்க போறது இல்லை. அவ்வளவு தான்.

ஒரு வேளை நானும் உங்களை மாதிரி மகிழ்வனா இருந்து இருந்தா ஒரு பொஸெசிவ்னஸ் இருந்து இருக்கலாம். ஆனா எனக்கு இப்ப சுத்தமா இல்லை, உங்களை ஒரு லவ்வர்ஸா பாக்குறேன் நான், உங்களை பாதுகாக்கணும்னு எனக்கு தோணுது, ஒரு தம்பியா, ஒரு பிரண்டா தோணிச்சு”

“யூ ஆர் ரியலி கிரேட்” என்றான் கதிர்.

“ஆனா, கொஞ்சம் பாத்து நடங்கடா, இன்னைக்கு காலைல கூட அந்த வாத்தியார் உள்ள வரதுக்குள்ள உங்களை காப்பாத்த எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?” என்றான் சங்கர்.

“சாரிடா, இனிமே அப்படி நடக்காது” என்றேன் நான்.

சந்தோசமாய் வீடு போனேன் நான்.

அன்றில் இருந்து பகலில் பள்ளிப்பாடம் நான் கதிரிடம் இருந்து கற்று கொள்ள, இரவில் பள்ளியறை பாடம் அவன் என்னிடம் இருந்து கற்று கொண்டான். இருவரும் கல்வியிலும் கலவியிலும் கலந்து அறிவை பெருக்கி கொண்டோம்.

அதற்கு கடைசி வரை உறுதுணையாய் இருந்தான் சங்கர்.

பத்தாவது முடிந்த பின் கதிர் வேறு ஊருக்கு மாற்றலாக, நான் மட்டும் அதே ஊரில் தொடர்ந்தேன். கதிரைப்பற்றிய அப்டேட் எனக்கு சங்கர் தந்தான். அப்படியே வாழ்க்கை போனது.

ஆயிரம் இருந்தாலும், முதல் காதல் இன்னும் இருவரின் மனதிலும் ஆழமாய் இருக்கிறது. எங்களுடைய காதலும் ஆழத்தை எட்டி இருக்கிறது.

Keywords: கிராமத்து ஆண்களின் தன்னினச்சேர்க்கை அனுபவம், நாங்க ஜட்டி போடாத பசங்க, Seenivasan Saravanan, கிராமத்து மின்னல்கள்