கூடத் தூங்கி கூடி மகிழும் ஆண்கள்

“வேண்டாம்… எனக்கு ரொம்ப வலிக்குது… இதோட நிறுத்திக்கலாம்… போதும்…” அப்படின்னு தம்பி சத்தமா சொல்ல ஆரம்பிச்சான். ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவர்களைக் கேட்க பக்கத்துல யாருமே இல்லை…

ஒரு அண்ணனோட பாசம் இந்த அளவுக்கு ஆழமா இருக்குமா என்ற அளவுக்கு, அவன் மெதுவா தம்பியைக் கட்டிப்பிடிச்சு,

“நீ தானே இதை ஆசைப்பட்ட… இப்போ அது கிடைக்கும் போது ஏன் இப்படி பயப்படுறே… கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இரு… எல்லாமே சரியாயிடும்…” அப்படின்னு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே அவனை சமாதானப்படுத்த ஆரம்பிச்சான் அண்ணன். 

“என்னோட பேரு கார்த்திக்… என் வாழ்க்கையில் நான் யாரிடமும் சொல்லாத ஒரு உணர்வை இன்று பகிர்ந்து கொள்கிறேன்…

பள்ளி படிக்கும் வயதில் நானும் என் பக்கத்து அண்ணனும் தோட்டத்தில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்தோம். அந்த இடத்தில் எங்கள் இருவரைத் தவிர வேறு யாருமே இருக்க மாட்டார்கள்…

அந்த அண்ணனோட பேரு சந்திரன். எங்க இருவருக்கும் 2 வயது தான் வித்தியாசம். நானும் எங்க வீட்ல ஒரே பையன். அவனும் அவங்க வீட்ல ஒரே பையன். அதனாலயோ என்னவோ எங்க இரண்டு பேருக்கும் இடையில் பக்கத்து வீட்டு பையன் என்ற நினைப்பு அறவே ஏற்படவில்லை. சின்ன வயதில் இருந்தே கூட சுற்றியதால் அண்ணன் தம்பியாகவே வாழ பழகி விட்டோம்.

காலம் போகப் போக, எனக்குள் ஏதோ புரியாத உணர்வுகள் உருவாக ஆரம்பித்தது. எனக்கு மீசை அரும்ப ஆரம்பித்ததும் என்னுள் பல கேள்விகள் எழ ஆரம்பித்தன. சிலரிடம் வரும் சாதாரண பாசத்தை விட, என் கூட பிறந்த அண்ணன் போல பழகும் என் பக்கத்து வீட்டு அண்ணா மீது ஒரு தனி ஈர்ப்பு, ஒரு விளக்க முடியாத நெருக்கம் எனக்குள் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது… இது சரியா… தவறா… எனக்கே தெரியவில்லை. ஆனாலும் அந்த உணர்வை மறைக்க மட்டும் தான் நான் முயற்சி செய்தேன்…”

ஒரு கட்டத்துக்கு பின்பு… அவன் மீது ஏதோ ஒரு சாதாரண பாசத்தை தாண்டி… என் மனம் வேறு ஒரு உணர்வுக்காக ஏங்கி துடிக்க ஆரம்பித்தது…

அவனோட அருகில் இருக்கணும்… அவனோட அந்த மாதிரியான தருணங்களில் நானும் கலந்து இருக்கணும்… அப்படின்னு என் மனசு தினமும் அமைதியா சொல்லிக்கிட்டே இருந்தது…

அந்த உணர்வு உருவாக காரணமும் அவன்தான்… அவன் குளிக்கும் போது நான் அருகில் இருப்பேன்… நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒன்றாகத்தான் கிணற்றில் குளிப்போம்… ஒரே கட்டிலில் தான் தூங்குவோம்… ஒரே தட்டில் தான் சாப்பிடுவோம்… இப்படி ஒவ்வொரு நெருக்கமும்… அவன் மீது இருந்த பாசத்தை இன்னும் ஆழமா மாற்றிக்கொண்டே போனது…

ஒரு காதலை தாண்டி… ஒரு விளக்க முடியாத எதிர்பார்ப்பு…

ஒரு இனம் புரியாத ஈர்ப்பு… எனக்குள் மெதுவா உருவாக ஆரம்பிச்சது… இந்த உணர்வுகளை யாரிடமும் சொல்ல தோணல.. சொன்னா நம்மை தவறா நினைப்பாங்கன்னு பயம்…அதனால் என் அண்ணன்கிட்ட கூட நான் எதுவும் சொல்லல…

ஒரு நாள்… தைரியத்தை வரவைத்துக்கொண்டு… என் மனசுக்குள் பல நாட்களா மறைத்து வைத்திருந்த காதலை வெளிப்படுத்தணும் என்ற ஆசை அதிகமாயிடுச்சு…

அந்த இரவு… நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே கட்டிலில் தூங்கிக்கிட்டு இருந்தோம்… பல நாட்களாக இருந்த அந்த “பசி”… இன்று தீர வேண்டும் என்று என் மனம் துடிச்சது… அவன் மறைத்து வைத்திருந்த அந்த “வாழைப்பழத்தை”… முதலில் மெதுவா தொட்டு உணர ஆரம்பித்தேன்…

துணியால் மூடப்பட்டிருந்த அந்த உணர்வு… நான் நினைத்ததை விட இன்னும் பெரியதாக இருந்தது… என் இதயத்துடிப்பு… நேரத்துக்கு நேரம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது… அந்த அமைதியான இரவில்… என் இதயம் மட்டும் “லப்டப்… லப்டப்…”ன்னு சத்தமா அடிக்கிற மாதிரி எனக்கே கேட்க ஆரம்பிச்சது… அதையும் தாண்டி…

ஒரு வித்தியாசமான மகிழ்ச்சி… ஏன்னா…

நான் ஆளான தாமரை… ரொம்ப நாளாக தூங்கல

நான் மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்த விஷயங்கள்... அந்த இரவில் நிஜமாக நடந்து கொண்டிருந்தது… அவன் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தான்… அவனுக்கு தெரியாம… அந்த திரைகளுக்குள் மறைந்திருந்த “வாழைப்பழத்தை” நான் மெதுவாக பிடித்து பார்த்தேன்…

பிறகு… மங்கிய நிலா ஒளியில்…  அந்த துணியை மெதுவாக விலக்கி பார்த்த அந்த தருணம்… எனக்கு மறக்க முடியாத உணர்வாக இருந்தது… என் ஆர்வமும்… என் பசியும்… அந்த நேரத்தில் இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது.. மெதுவாக திரைகளால் மூடி வைக்கப்பட்டிருந்த வாழைப்பழத்தை முகர்ந்து பார்த்து சாப்பிட ஆரம்பிக்க, வாழைப்பழம் சற்று பெரிதாக இருந்ததால் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு வாயினுள் அதனை நுழைத்து சுவைக்க ஆரம்பித்தேன்.

திடீரென என் கன்னத்தில் பலார்னு ஒரு அறை விழுந்தது. அண்ணனோட வாழைப்பழத்தில் இருந்து வாயை எடுத்து, அவனை விட்டு விலக ஆரம்பித்தேன். சந்திரன் காலால் எத்தி என்னை கட்டிலில் இருந்து கீழே தள்ளி விட்டான்.

கட்டிலில் இருந்து எழுந்த சந்திரன், தன் லுங்கியை அவிழ்ந்து மீண்டு கட்டிக் கொண்டு, "கண்டாரவோலி.. நீ வாய் வைக்கிறதுக்கு வேற இடமே கிடைக்கலியா" என்று ஏசிக் கொண்டே என் தலை முடியை பிடித்து இழுத்து தூக்கி, செவில்லயே நாளைந்து அறை அறைந்தான்.

மன்னிச்சிடுனா.. வலிக்குதுன்னு சொன்னன். அண்ணான்ற நினைப்பு இப்ப தான் வருதா? என் பூள வாயில வைக்கும் போது ஏன் உனக்கு அந்த நினைப்பு வரல? மீண்டும் கன்னத்தில் அறைந்தான். என் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அவன் அறைந்த அறைகளால் என் கன்னம் சிவந்து போயிருந்தது. அன்று அந்த அறையை விட்டு வெளியே போனவன் தான் சந்திரன், அதன் பிறகு என் பக்கம் திரும்பி கூட தலை வைக்கவில்லை.

Full Story

https://www.facebook.com/profile.php?id=61581026159026