உண்மையான காதலுக்காக காத்திருக்கும் ஆண்கள்

ஈரோடு அருகே உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் ராஜா வசித்து வந்தான். வயது 28. வெளியில் பார்க்க ஒரு சாதாரண இளைஞன். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு பெரிய போராட்டம். சிறு வயதிலிருந்தே தன் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவித்தான். பெண்களிடம் ஈர்ப்பு இல்லை. ஆண்களிடம் ஒரு தவிப்பான ஈர்ப்பு. அந்த உணர்வை நீண்ட நாட்களாக மறைத்து வைத்திருந்தான்.

குடும்பம், சமூகம், சுற்றுப்புறம் — எல்லாம் அவனை ஒரு "சாதாரண" ஆணாகவே பார்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தன.

ஒரு நாள், தனிமை தாங்க முடியாமல் Grindr என்ற ஆப்-ஐ டவுன்லோட் செய்தான். அங்கு பலரைப் பார்த்தான். சிலர் பேசினார்கள். ஆனால் உண்மையான தொடர்பு எதுவும் ஏற்படவில்லை. ஒரு நாள், சேலம் அருகே இருக்கும் ஒருவன் அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான். பெயர் சுரேஷ். "நானும் நீயும் ஒரே மாதிரியானவங்க... சந்திக்கலாமா?" என்றான்.

ராஜாவின் இதயம் படபடத்தது. பல மாதங்களுக்குப் பிறகு முதல் முறையாக ஒரு நம்பிக்கை. இரண்டு நாட்கள் பேசினார்கள். புகைப்படங்கள் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இறுதியில் சந்திக்க முடிவு செய்தார்கள். சேலத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய ஹோட்டல் அருகே சந்திப்பது என்று திட்டம்.

அன்று காலையிலேயே ராஜா பஸ் ஏறினான். உள்ளே பரபரப்பு. "இந்த முறை உண்மையாக இருக்குமா?" என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். சேலம் வந்ததும், அந்த இடத்தை அடைந்தான். மாலை 6 மணி. சுற்றிலும் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் மக்கள். ராஜா கொஞ்சம் தள்ளி நின்று போன் எடுத்தான்.

"ஹலோ... நான் வந்துட்டேன். எங்க இருக்கீங்க?" என்று அழைத்தான்.

ரிங் போனது... போனது... ஆனால் யாரும் எடுக்கவில்லை. மறுபடியும் அழைத்தான். இந்த முறையும் இல்லை. மூன்றாவது முறை... நான்காவது முறை... எந்த பதிலும் இல்லை.

ராஜா அங்கேயே நின்றான். நேரம் ஆக ஆக இருள் கவியத் தொடங்கியது. மழை மேகங்கள் சூழ்ந்தன. அவன் கையில் போன். திரும்பத் திரும்ப அழைப்பு. "Seen" ஆகவில்லை கூட. மெசேஜ் அனுப்பினான். "என்ன ஆச்சு? பயமா? அல்லது வேற யாரையாவது சந்திச்சுட்டீங்களா?"

ஒரு பதிலும் வரவில்லை. ஏமாற்றம் அவன் மார்பை நெரித்தது. கண்கள் கலங்கின. "இன்னொரு முறை ஏன் இப்படி?" என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். அவன் வாழ்க்கையில் இது முதல் முறையல்ல. Grindr-ல் பலர் பேசிவிட்டு, புகைப்படம் அனுப்பிவிட்டு, இறுதி நேரத்தில் மறைந்துவிடுவார்கள். சிலர் வெறும் விளையாட்டுக்காக இருப்பார்கள். சிலர் பயத்தில் பின்வாங்குவார்கள்.

ராஜா அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்தான். பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கி நடந்தான். மழை தூற ஆரம்பித்தது. அவன் மனசுக்குள் ஒரு குரல், "இனி இப்படியெல்லாம் போகாதே... உன் வாழ்க்கையை இப்படி அழிக்காதே" என்று சொன்னது.

ஆனால் உள்ளுக்குள் அந்த தவிப்பு இருந்தது. தன்னைப் போன்ற ஒருவனை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும், நேசிக்கும் ஒருவனைத் தேடும் தவிப்பு.

ஈரோடு திரும்பும் பஸ்சில் அமர்ந்தபோது, ராஜா ஜன்னல் வழியே இருளைப் பார்த்தான். "ஒரு நாள்... உண்மையான ஒரு சந்திப்பு வரும்" என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். 

அந்த ஏமாற்றம் அவனை இன்னும் வலிமையானவனாக்கியது. தன் உணர்வுகளை மறைக்காமல், ஆனால் பாதுகாப்பாக வாழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். ராஜாவின் பயணம் தொடர்கிறது.