இளவயதில் அறுந்து போகும் திருமண உறவுகள்

எனக்குத் திருமணம் நடந்தபோது வயது 22 தான். என் கணவருக்கு வயது 33. திருமணமான ஆரம்ப நாட்களில் எங்களுக்குள் எல்லாம் நன்றாகவே இருந்தது; பகலில் எவ்வளவுதான் வாக்குவாதம் செய்துகொண்டாலும், இரவில் அவருடன் நெருக்கமாக இருக்கும் போது எல்லாவற்றையும் மறந்து நாங்கள் ஒன்றிணைந்துவிடுவோம்.

ஆரம்பத்தில், வயது வித்தியாசம் காரணமாக இந்தத் திருமணத்திற்கு நான் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்தேன்; ஆனால் என் குடும்பத்தினர் அதைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை.

காலப்போக்கில் உறவுகளில் கசப்பு ஏற்படலாம்; என் விஷயத்திலும் அதுதான் நடக்கத் தொடங்கியது. எனக்கு வயது 22 மட்டுமே என்பதால், ஓய்வு கிடைக்கும்போதெல்லாம் என் தோழிகளுடன் அரட்டை அடித்துச் சத்தமாகச் சிரித்துப் பேசுவேன்.

என் மாமியாருக்கு இது துளியும் பிடிக்கவில்லை; "மகளே, நாம் புதிதாகத் திருமணமானவர்கள்; உன் மாமனாரும் மைத்துனரும் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் - கண்ணியத்துடனும் அடக்கத்துடனும் நடந்துகொள்ள வேண்டும்," என்று அவர் சொல்வார்.

ஆனால் நான் என் போக்கிலேயே இருந்தேன். காலம் செல்லச் செல்ல, என் மாமியார் என் மீது வெறுப்பு கொள்ளத் தொடங்கினார்; எனக்கும் அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை.

திருமணமாகி ஓராண்டுக்குப் பிறகு, என் கணவர் வேலை விஷயமாக வெளிநாடு செல்ல வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. நானும் அவருடன் வருவதாக அடம் பிடித்தேன்; ஆனால் அது இரண்டு மாதப் பயணம் மட்டும்தானென்றும், நிறுவனம் அவருடைய செலவுகளை மட்டுமே ஏற்கும் என்றும் அவர் கூறினார்.

இருப்பினும், நான் செல்வதில் உறுதியாக இருந்தேன். இது தொடர்பாக எங்களுக்குள் மனக்கசப்பு ஏற்பட்டு, நான் என் பெற்றோர் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டேன்.

அவருடன் செல்ல வேண்டும் என்ற என் விருப்பத்தைப் பற்றி நாங்கள் தினமும் வாக்குவாதம் செய்தோம்; அதே சமயம், அவருடைய பெற்றோர்கள் தனியாக இருப்பதாலும், சகோதரருக்கு உடல்நலக்குறைவு இருப்பதாலும் நான் இங்கேயே இருக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

நான் அவரைத்தான் திருமணம் செய்துகொண்டேன், அவருடைய ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தையல்ல என்று நான் பதிலுக்குக் கூறினேன். பல வாக்குவாதங்களுக்குப் பிறகு, என் கணவர் இறுதியாகச் சொன்னார்: "சரி, உன் விருப்பப்படியே செய்; போய் பாஸ்போர்ட் (கடவுச்சீட்டு) எடுத்துக்கொள்."

அவர் அனுமதி அளித்தவுடனேயே, நான் பாஸ்போர்ட் எடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கினேன். பாஸ்போர்ட் தயாரானதும் அவர் இன்னும் கோபமடைந்தார்; மற்றவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் எனக்குத் தோன்றியதைச் செய்வதாக என் மீது குற்றம் சாட்டினார்.

அதற்கு நான், "ஆம், எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய யாருடைய கருத்தும் எனக்குத் தேவையில்லை," என்று பதிலளித்தேன்.

விஷயம் பெரிதாகி என் மாமியாரின் காதுக்கும் சென்றது; அவரும், "இப்போது நீ போய்விட்டால் நான் தனியாகிவிடுவேன். அது வெறும் இரண்டு மாதப் பயணம் தானே," என்று கூறினார். 

ஒரு நிபந்தனையுடன் நான் அங்கேயே தங்கியிருக்க ஒப்புக்கொண்டேன்: அந்த இரண்டு மாதங்களை என் பெற்றோர் வீட்டில் கழிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அது.

அவர் வெளிநாடு சென்று இரண்டு மாதங்கள் கழித்துத் திரும்பினார், ஆனால் என்னை அழைத்துச் செல்ல வரவில்லை. நாங்கள் அவரைத் தொடர்பு கொண்டபோது கிடைத்த பதில் இதுதான்: "திருமணம் என்பது பரஸ்பர ஒத்துழைப்புடன் குடும்பத்தை சுமூகமாக நடத்துவதற்காகவே; ஆனால் நீ உன்னைப் பற்றி மட்டுமே யோசித்தாய். இந்த உறவை இனி தொடர முடியாது; உன்னை அழைத்துச் வர நான் வரப்போவதில்லை."

விஷயம் தெரிந்ததும் என் குடும்பத்தினர் அவரைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்றனர். எனது சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்க நான் விரும்பவில்லை; எனவே, அவரே நேரில் வந்து என்னை அழைத்துச் செல்லும் வரை திரும்பிச் செல்ல மறுத்துவிட்டேன்.

அவர் வரவே இல்லை; அதற்குப் பதிலாக, விவாகரத்துக்கான ஆவணங்களை அனுப்பினார். நானும் விட்டுக்கொடுக்காமல் விவாகரத்து நடைமுறையை முழுமையாக முடித்தேன்.

எனக்கு 22 வயதில் திருமணம் நடந்தது, 23 வயதிற்குள் விவாகரத்தும் ஆகிவிட்டது.

என் குடும்பத்தினர் எனக்குப் புரியவைக்கப் பலவாறு முயன்றனர், ஆனால் எனக்கு என் சுயமரியாதைதான் முக்கியமாக இருந்தது.

இப்போது எனக்கு 30 வயது ஆகிறது.

எனக்கு 25 வயதாக இருந்த போது, ​​மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்தேன்.

ஆனால் அப்போதுதான் உண்மையான சிக்கல் வெளிப்பட்டது.

25 வயதில் நான் சந்தித்த ஆண்கள் 40 அல்லது 45 வயதுடையவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் மனைவியை இழந்தவர்களாகவோ அல்லது விவாகரத்து பெற்றவர்களாகவோ இருந்தனர்.

இருப்பினும், முந்தைய திருமணத்தின் காரணமாக என் மீது படிந்துள்ள 'முன்னாள் மனைவி' என்ற முத்திரை(Stigma) காரணமாக, என்னால் இன்னும் மறுமணம் செய்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவசரத்திலோ அல்லது உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலோ எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பெரும்பாலும் தவறாகவே முடிகின்றன; தனியாக இருக்கும் போது நான் அடிக்கடி யோசிப்பேன்: "அன்று நான் வெளியே செல்ல வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்திருக்காவிட்டால், இன்று இந்தச் சூழலைச் சந்தித்திருக்க மாட்டேன்."

அவர் மறுமணம் செய்துகொண்டு ஒரு மகளையும் பெற்றுவிட்டார்; ஆனால் என் வாழ்க்கையோ பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டது, என் எதிர்காலமும் நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது.

எனக்கு ஐந்து சகோதரிகள் உள்ளனர்; அன்று அவர்கள் எனக்குத் துணையாக நின்றார்கள், ஆனால் இன்று அந்த உறவு மேலோட்டமாக மட்டுமே உள்ளது. அவர்களிடமிருந்தோ அல்லது என் பெற்றோரிடமிருந்தோ உண்மையான ஆதரவு எதுவும் இல்லை.

இக்காலத்தில் பெண்கள் தங்கள் விருப்பப்படியே வாழ விரும்புகிறார்கள்; விவாகரத்து அல்லது திருமண உறவை முடித்துக்கொள்வதை ஒரு சாதாரண விஷயமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

இதற்குக் காரணம் திரைப்படங்களிலும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களிலும் அது அப்படித்தான் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

பெண்களாகிய நாம் எவ்வளவு திறமையானவர்களாக மாறினாலும், ஒரு ஆணின் ஆதரவும் பாதுகாப்பும் இல்லையென்றால் ஒருவித பயம் உள்ளுக்குள் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது.

ஆனால், ஒரு ஆண் நமக்குத் துணையாக இருந்தால் அந்தப் பயம் மறைந்துவிடுகிறது. பெரும்பாலான பெண்கள் இதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள், ஏனெனில் அது அவர்களின் ஈகோவைப்(அகங்காரத்தை) பாதிக்கும். 

இன்றைய இளம் பெண்களுக்கு நான் சொல்வது இதுதான்: எது நடந்தாலும்... சிறு சிறு விஷயங்களுக்காக விவாகரத்து போன்ற தீவிரமான முடிவை ஒருபோதும் எடுக்காதீர்கள்.

ஏனென்றால்... பிற்காலத்தில் உங்கள் வாழ்க்கை இன்னும் மோசமாகிவிடக்கூடும்.

அதற்காக சில கண்டாரவொலிகள் செய்யும் சித்திரவதைகள், துஷ்பிரயோகங்களை, குடும்ப வன்முறைகளை பொறுத்துக் கொண்டும் இருக்க வேண்டாம். கல்யாணம் ஆனவுடனேயே குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதை தவிருங்கள். அதன் மூலம் கல்யாணமான சில மாதங்களிலேயே கருத்து வேறுபாடு காரணமாக பிரிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டாலும், அப்போது ஒரு குழந்தையை தனித்து விட வேண்டிய நிலை ஏற்படாது.